W końcu dostał od niego to, co chciał - zasady tej gry. Zasady i h znajomości. Gdzie kończyła się i zaczynała ta miłość i oddanie - nie była fałszywa, jak ta relacja nie była, ale była jak każda inna ujęta w swoje ramy. Wyjątkowe, dostosowana do gry, do tego, czego potrzebował Flynn. Laurent potrzebował czasu, żeby znaleźć przestrzeń, której on tam potrzebował. Żeby waga, którą trzymał w dłoniach, zainspirowany Artemidą, w końcu przechyliła się w którąś ze stron. Gdzie Crow chciał być używany i jak go użyć? Jak zrobić z niego pożytek, jak ze wszystkich zasobów ludzkich, żeby jednocześnie trzymać się jego ram zadowolenia, żeby go nie skrzywdzić? Żeby nie skrzywdzić bardziej samego siebie. Żeby nie przegiąć i... Chciał myśleć - i nie otwierać więcej tych upiornych wrót, które otworzył z nim ostatnim razem. Tylko nie mógł. Nie potrafił myśleć o tym jako o czymś zatrważającym i pozostawiającym bez ciekawości. Nawet jeśli było to obrzydliwe i zdawało się złe. Wydawało się jednocześnie... Takie dobre. Kiedy zamiast sięgać do Nieba tarzało się w ziemi.

- Jest coś gorszego niż dawanie komuś pierścionka, który ci zaraz zwróci? - Znów się uśmiechnął, trochę krzywo, bo przecież to była myśl bardzo krytyczna. - Niestety zażyczyłeś sobie takiego, który będzie pasował na mój palec. Więc będziesz jak książę z bajki o Kopciuszku. Tylko zamiast pantofelka - masz pierścionek. - Albo sprzedaj go i kup sobie coś ładnego. Z jakiegoś powodu miał wrażenie, że Edge by tego nie zrobił. Jak sroka... wrona... Prędzej schowa go pod poduszką. Albo zrobi. Żeby nie denerwować osoby, do której chciał wracać. Odetchnął następnie. - Co jest zabawą i pieszczotą niech taką zostanie. Wyznaczam wyraźną granicę , żebyś zaraz nie odebrał mylnego wrażenia, że myślę o tobie w kategoriach człowieka postanowionego niżej od siebie. - Wbrew temu, co było sugerowane. - Nie sądziłem, że się jeszcze spotykamy. Że przyjdziesz. - Mogli mówić sobie wtedy różne rzeczy, ale Laurent wielu rzeczy się nasłuchał i też wielu naszeptał. Rzeczywistość weryfikowała potem te szepty i słowa. - Gdybym widział, przygotowanym obrożę. - W końcu blask życia pojawił się w jego oczach wraz z kilkoma błyskami rozbawienia. - Już dałem ci kwiaty, pierścionek, który sobie zażyczyłeś... Jesteś fatalnym narzeczonym, nawet nie zaprosiłeś mnie na randkę. - Klęknąć. Laurent niechętnie klękał.

Wyciągnął do niego ręce, żeby się przytulić. Albo jego przytulić do siebie? Żeby przesunąć nosem po skórze jego szyi, żeby pozwolić jego ciemnym włosom połaskotać swoje policzki i żeby jego cienie i martwica zmieszały się z jego światłem. Człowiek, który mógł go pochłonąć.

- Szarp się więc na tym łańcuchu, Piesku . Udowodnię ci, że i tak cię oswoje. - Obrócił się wolno razem z nim, zostawiając własny cień dotyku na jego ciele, delikatny jak puch sowich piór.

Pamiątka po kimś, kogo chcesz pamiętać. O czymś, co chcesz pamiętać. Nie musiało być dobre. Czasami nie było chciane. Mimo to zatrzymujesz to przy sobie. Kiedy o tym myślał to nie miał żadnej biżuterii, która pasowałaby do Fleamonta - tak mu się wydawało. Róża z kolcami? Nie miał pierścionka tak dosadnego. Nie posiadał żadnego z ptakiem, który by go przypominał. Nawet jeśli - to nie miał pojęcia, czy istniał taki pierścionek, który by się spodobał akurat jemu. Więc poszukał tego, który przyszedł mu do głowy jako pierwszy. Ponoć te pierwsze myśli zazwyczaj były najbardziej trafne. Nie wiedział, po co mu ten pierścionek i czemu chciał go zaraz oddawać, ale nie pytał - skupił się zresztą bardziej na daniu i na tym, jakie słowa płynęły między nimi niż na tym, żeby dociekać. Czujność, przynajmniej w tej sytuacji, została nieco uśpiona. Czy raczej - ciężar zaciekawienia został przeniesiony w innym kierunku, tak samo jak siły przerobowe jego mózgu.

- Hm, uważaj, bo wyrobisz u mnie nawyk chowania dla ciebie ciastek po kątach. - Nie dało się wyczuć tej nerwowości w jego śmiechu, nie dało się jej nie czuć, kiedy było się tak blisko. Żart na żart. Pół-żart. Robiło się lepiej. Powoli świat wracał do równowagi, przynajmniej ten jego. Ułożył sobie osobę Flyna, wyrysował te swoje kreski, tak jak obiecał, poukładał na nowo rzeczywistość. Budowle zaczęły wyglądać tak samo, słońce świeciło tak... wróż. Burza błyskała tak samo. Ten świat nie wybuchał tylko dlatego, że wtargnął do niego ten wygnaniec, nożownik spod ciemnej gwiazdy, który miał wielkie marzenia o szczęśliwych zakończeniach. Przynajmniej do momentu, w którym nie przyszedł do Laurenta mógł w to śliczne zakończenie wierzyć. Każdy domek angielskiej rodziny wydawał się idealny, dopóki nie zajrzałeś za firankę. Nie posłuchałeś tego, co się dzieje za drzwiami. - Nie zapominam. Świadomie chce je zniszczyć. - Marzył wręcz o tym, jak o wielu innych rzeczach. O tym szczęśliwym zakończeniu również. Mijały lata, a on się coraz mocniej zbroił, tylko... wychodziło na to, że nie miał dla kogo. Nie było chętnego, mimo wszystkich tych wlepionych w niego, rozkochanych oczu, żeby zawalczyć razem z nim.

Nie wiedział sam przez moment, czy to złe. Czy powinien zrobić ten krok dalej. Chciał i nie chciał. Chciał zarazem spać jak i znów zasnąć z zupełnego wyczerpania, zlepiony potem i z oczami sklejonymi łzami. I nie chodziło o to, że nie potrzebował dotyku - był pewien, że bez tego dotyku zupełnie się kończył. Jednocześnie nie chciał się od niego uzależniać. Nie chciał pazernie pragnąć go za bardzo, bo stawał się wtedy zbyt słaby, a ci, do których chciał wyciągać dłoń w końcu odchodzili. Bo wszystko, co piękne, musiało się skończyć. I zawsze kończyło się za szybko. Robił to jemu i robił to sobie. Nie wiedział, czy chce się przekonać czy to tez będzie tak jak zawsze. Nie chciał, żeby tak było.

- Brzmi dla ciebie jak groźba? - Odsunął się całkiem, trzymając dłonie na jego barkach. I miał ochotę go przeprosić. Nie, nie za swoje ostatnie słowa. Za... chyba za całokształt. - To obietnica. - Dodał, żeby Flynn nie musiał się domyślać. Zabawne, bo Laurent uwielbiał lawirować wokół tematów i nie mówić wprost. Nastała taka... cisza. Bo z rozchylonych warg Laurenta nie wymknęło się żadne słowo.

Smutna tragedia, zupełnie normalne życie. Codzienność, bo przecież ludzie regularnie zamykają się w ramy. Laurent tego nigdy nie robił. Nie szufladkował ludzi, bo każdy człowiek to nowa historia, nowe emocje i nowe doświadczenia, które możesz poznać. Może to wszystko wnieść do twojego życia ,jeśli tylko dasz mi szansę na to, żeby siebie samego przestawił i nie będziesz zamykał drzwi do swojego domu. Empatia była niezdrowa, kiedy nie posiadałeś na nią filtru, a nowi ludzie mogli skrzywdzić zbyt łatwo. Mimo to układasz ich. Nowe układanki, nowe wyzwania. Z nowymi wyzwaniami przychodziła nowa szansa, nowe emocje i nowa nadzieja. Może chociaż on..? Tamten był kochany, był miły, nawet był dobry w łóżku. Ten drugi... Trochę wstydliwy, za bardzo trzeba było go do wszystkiego ciągnąć, ale to nic, bo był silny i bardzo czuły. Trzeci zbyt gwałtowny, może i wielkie serce, ale za bardzo chciał kontroli. I wydawało mu się, że ją ma, bo był manipulowany i okręcony wokół paluszka jak ten pierścionek. Wszyscy mieli tę samą wadę - nie chcieli tego pierścionka wsunąć na palec Laurenta, który tak bardzo na to czekał że zaczynał usychać.

Smutna tragedia, bo żyjąc swoim normalnym życiem uzmysławiasz sobie, że byłeś ofiarą - więc teraz sam tworzysz ofiary. Nie, Laurent by nawet nie wpadł na to, że Flynn go zaszufladkował. Oto, co robił z człowiekiem punkt widzenia. Utrudniał pełne zrozumienie drugiej jednostki. Bo gdyby tylko Laurent się do tego dokopał tyle rzeczy stało by się oczywistych...

- Dotrzymuję. - Laurent tyle mówił i tyle czarował słowem, że gdyby nie dotrzymywał złożonych obietnic to co by mu pozostało? - Zobaczymy, na jak długo wystarczy mi jeszcze energii... - żeby oddychać. Żeby w ogóle być. Czy człowiek mógł w końcu się wypalić całkowicie? Zapaść w samym sobie? Na pewno mógł. Nie dokończył jednak tej myśli, która miała być jakimś żartem, bo zatrzymało go to spojrzenie. Rozpalające. Sprawiające, że człowiek chciał więcej - chciał widzieć jego twarz czerwoną i rozpaloną, opętanie w wielkich źrenicach, słyszeć mocny oddech, czuć pulsowanie tuż pod sobą.

Laurent naprawdę nie wiedział, co miał zrobić, bo tak naprawdę żadna opcja go nie zadowalała.

- To napięcie jest... - nieznośne. Ale nie chciał tego powiedzieć, bo Crow źle reagował na negatywne słowa. Tylko nie rozumiał, dlaczego Crow, TEN Crow, zachowywał się tak, jakby chciał i zarazem wzbraniał się całym sobą. Wprowadzlao to bardzo dużo skonfundowania do jego serca. Chciał do niego powiedzieć no weź mnie wreszcie i zarazem nie chciał mówić tego wcale.

Ujął tą dłoń Crowa i wyciągnął różdżkę, żeby stuknąć nią w pierścionek. Wsunął go na palec serdeczny mężczyzny. Leżał jak ulał. Tylko na jakiś czas, zaraz i tak trzeba będzie go zdjąć. Przyglądał się jego dłoni i pogładził ją.

- Chcesz mnie przelecieć? - To powinno być pytanie retoryczne, ale nie było. Bo blondyn nie rozumiał trochę tych ruchów, jakie Edge robił. Z drugiej strony nie rozumiał własnych ruchów. Cofnął się do sypialni, ale jeśli Flynn nie zacisnął palców na jego dłoni to zostały one rozplecione.

Potrzebował tego. Przecież sam go pragnął, tak? Potrzebował jego dotyku, potrzebował... nie. Potrzebował tego dotyku, ale on wcale nie musiał wyglądać tak. Potrzebował nie wstydzić się potrzeby zaciskanych palców na swojej szyi i rąk, które zupełnie krępowały jego ruch i wygrywały w nim w prostym pojedynku na to, kto prowadzi. Głupie? Bo przecież jaką on miałby siłę, żeby kogoś przytrzymać? Głupie, dopóki się nie rozumiało, że większość osób mogła go przytrzymać w ten sposób, bo sobie tego zażyczył. Ale niemal nikt nie był w stanie wyłączyć mu tego myślenia. A on w chociaż jednym jedynym aspekcie swojego życia szukał punktu zaczepienia, gdzie mógłby się rozpłynąć i z błogosławieństwem świata w końcu przestać czuć nieistniejącego przejścia, że jeśli coś nie jest łatwe to będzie emocjonalnie bolało. Czy tego, że coś jest prozaiczne, że te relacje mógł w większości przyrównać do tego samego, że sam był zbyt łatwą dziwką, więc w zasadzie co za różnica? Osoba, którą dopuścił tak blisko potem wchodziła pod prysznic i cały czar pryskał. A potem pojawiał się tajemniczy, zimny jegomość i spędzał z nim dzień na konnej przejażdżce, żeby tylko ucałować jego usta... po prostu wyjść. Gdzieś między tym wszystkim rodziła się frustracja, jego łzy, jego gorycz. Jego szaleństwo. Z każdą potrzebą, w której potrzebował tego dotyku, kiedy chciał go i nie chciał, rozpadała się jakaś jego część poczytalności. Miał wrażenie, że niedługo oszaleje i naprawdę nie będzie już żadnej energii. Niby nie był stworzony do fatalistycznych myśli, żeby ze sobą skończyć, ale zaczynał już marzyć o śmierci i żałować, że w ogóle musiał to życie rozpocząć.

Dlaczego musiał być po prostu sobą?

Potrzebował tego, żeby wyszli z tego pokoju i wypili tę czekoladę. Żeby się położyli na tej kanapie i pooglądali burzę. Żeby mu pokazał ten głupi dziennik, który zaczął robić i żeby mu opowiedzieć jak niesamowite jest to, że gwiazdy rodzą się i umierają, oddychają i trwają prawie jak ludzie. Te wszystkie ładne słowa, które już zapisał w tym dzienniku i ta astronomia, które przez niego bardziej zwróciły jego ciekawość, dowodziły mu tego, że to była smycz, która naprawdę miała szarpać. Łańcuch, który miał się zrywać, ocierać jego dłonie do krwi i ranić jego skórę. Można ujarzmić pieska, ale nie można ujarzmić wilka i, och, dobry Boże, oby to wszystko bolało mniej Fleamonta Bella. Kiedy rozchylił dla niego usta i kiedy zacisnął palce na jego ramieniu. Nie, nie potrzebował tego. Mimo tego napięcia, mimo pragnienia ciała, nie potrzebował tego, ale najwyraźniej Flynn tak. Tylko jak to miało być? To już też było - poddawał się własnemu ciału i potrzebie drugiej strony, żeby po wszystkim być temu winnym. Ten ciężar był nieznośny. Bo skoro mógł uszczęśliwić tylko w taki sposób i okazywało się, że to też było złe i ludzie byli potem na niego źli to... to co kurwa zostawało?[ Mogli rozmawiać o tych wszystkich ważnych i nieważnych rzeczach, oj tak. Mogli być... inni.

Zdrowsi.

- Nie tutaj... - Wyszeptał między pocałunkami, cofając się krok za kroczkiem, a przynajmniej próbując się cofać. Próbując wyprowadzić stąd swojego pieska na smyczy i przewalczyć to ciągnięcie o łańcuch. Wszędzie, wszędzie, ale nie w tym ostatnim azylu, do którego wchodził i nie kojarzył kolejnego miejsca splugawionego swoim nagim ciałem. Zjechał wolną dłonią przez klatkę piersiową Crowa do jego spodni i wsunął palce pod materiał spodni, żeby i za portki pociągnąć go w stronę sypialni. Bo jakoś wątpił, żeby dotarli gdziekolwiek indziej.

Utknął we Fleamoncie Bellu, ale nie miał utknąć tu na zawsze. Świat się zatrzymał tylko na chwilę - na moment, kiedy całym sobą się w niego wtulał i przytulał jego. Kiedy umysł i ciało były wyczerpane już na równi, że nawet żaden szept nie płynął spomiędzy warg. To był dobry stan. Teraz było mu dobrze. Dopóki nie zadawał pytań, dopóki nie szukał odpowiedzi, póki nie układał Fleamonta Bella jak gry shogi, mieszając swoją brudną biel z jego czernią. Każdy element tego człowieka był kanciasty i o każdy można było się poranić - tak by się wydawało. Ale on widział te gładkie części, tak urocze, że nic dziwnego, że ludzie wokół czuli świergot we własnym sercu. Albo..? Czuli to, widzieli? Jak bardzo poplątane były myśli Crowa i jak kłóciły się emocje ze wszystkim, co myślał, co robił i co go otaczało? Na koniec robił coś przeciwnego do powiedzianych słów i do tego, czego spodziewałeś się po człowieku zdrowym. Taka patointeligencja. Ten człowiek, który spłodziłby dzieciaka wychodząc z domu na godzinę, a idąc po fajki wraca na drugi dzień zaćpany. Nie wracał na czas z festiwali i nie przynosił do domu wypłaty. Jego znajomi mogli rozejść się nawet po świecie, zacząć żyć, jeden mógłby nawet zaliczyć Oxford, ale on nadal tkwiłby w tym samym szambie widząc tylko swój wypadek. Wypalając swoją wiarę w to, że cokolwiek może się zmienić. Wyceniając według własnych, patologicznych miar uczucia wokół niego i wszystko, czym mógł się od nich żywić. Oczywiście, że każdy taki dumnie zdrowy człowiek powinien się wystrzegać tego skrzywdzonego dzieciaka, który żył w Crowie. Rozbieg między tym, czego pragnął i czego nigdy nie otrzymał, a tym, że przecież był już dorosły. To dorosłe życie nie przynosiło niczego lepszego.

Zamiast tego mogły być słodkie wyznania miłości, uśmiechy, podróże po ogrodzie i podróże po ogrodach tego świata. Laurent zabrałby Flynna do każdego kraju, który by sobie zamarzył. Zabrałby go na północ, żeby oglądać zorzę i oddałby mu kawałek świata tylko za to, żeby nie wstydził się go złapać na rękę i spojrzeć na niego w ten sam sposób, w jaki potrafił na niego patrzeć czasami, tymi krótkimi chwilami jak dzisiaj w tym ogrodzie. Byłyby czekoladki, fochy Laurenta, kiedy przekomarzanki poszłyby za daleko i jąkanie się Flynna, kiedy Laurent znowu mówiłby wierszami i niedopowiedzeniami. Potem trochę śmiechu, trochę czułości i kolejny dzień, w którym można się spotkać i doświadczyć czegoś nowego. Szczęśliwe zakończenia - czy ktoś o nich nie marzył? Laurent nie marzył o szczęśliwym zakończeniu, bo był zajęty marzeniem o szczęśliwym środku. Nie chciał żadnych zakończeń - chciał żyć. I chciał, żeby Flynn również żył.

Błąkały mu się po głowie senne mary nocnego, nieskończonego jak ocean nieba usłanego gwiazdami i smugami pomarańczy i fioletu z drogą pełną róż. I te kolce, co raniły i ten smak nikotyny, ten ból i to rozluźnienie, ten dotyk i ta... pustka.

Ocknąwszy się szukał dłonią ciała, którego nie było. Pustka. Ta sama szara, codzienna pustka, tylko posmak czyichś ust na swoich ustach. Nie był zdziwiony, ale trochę zawiedziony. Troszkę zawiedziony, bo w tych marzeniach budził się przy kimś, jak to łaskawie zostało ujęte pewnego razu że nie musiał się wymykać nad ranem. "Możesz zostać na śniadanie". Tylko czy na pewno śniadanie smakuje tak samo po...

Szum wody był wyraźny dopiero, kiedy wyszedł z sypialni owinięty kaszmirowym szlafrokiem z koronkowymi zdobieniami. Czekolada. Wypije ją sam, albo i dwa kubki, może ją wyleje. Ale ją zrobi. Na nowo - mleko było zimne. Tylko zamiast do kuchni skierował się właśnie tam - do łazienki. Nie zapukał. Nacisnął na klamkę i powoli je otworzył. Jakoś nie zastanawiał się nad tym, co zastanie. Migotliwy obraz tak kąpiącego się po prostu Flynna jak i ciała leżącego we własnej krwi na ziemi były jak fotografie, które mignęły fleszem w mózgu i opuściły go bez wrażeń. Przecież Flynn był, jak to samego siebie określił, karaluchem. Karaluchy nie umierają, prawda..? Poruszyło dopiero to, co zobaczył, kiedy te drzwi otworzył. Krew. Znowu krew. Czemu. Cały kolor, wszystko, co mogło zrodzić się dobrego z tego wydarzenia, odpłynęło z jego serca, odpłynęły kolory z jego skóry i zadrżały mu mocniej i tak zmęczone nogi. CzemuczemuczemuczemuDLACZEGO? No dlaczego...