Nie miał bladego pojęcia, co tutaj, do cholery, robił. Gdyby nie to, że akurat na ten dzień przypadało mu wolne od stażu, prawdopodobnie siedziałby teraz na dyżurze, zapoznając się z kolejnymi procedurami i obserwując pracę innych medyków. Zamiast tego wylądował w samym środku balu elity czarodziejów i zdecydowanie miał wrażenie, że się tutaj nie odnajduje.

Garnitur, który włożył tego dnia, nie był ostatnim krzykiem mody, ale spełniał swoją funkcję. Ot, ciuch odświętny, który miał w szafie, a który jeszcze jako tako na niego pasował. Wprawdzie tu i ówdzie wydawał mu się nieco przyciasny, jednak Cameron, aby nie czuć się z tym źle, wmawiał sobie, że w ten sposób po prostu podkreśla atuty swojej sylwetki. Nie było to najlepsze pocieszenie, ale lepsze takie niż żadne.

Poza tym to nie on miał być gwiazdą przedstawienia. Heather dużo lepiej spełniała się w tej roli, toteż chłopak pozwolił jej przejąć stery i poprowadzić ich w kierunku posiadłości. W pewnym momencie zatrzymali się nagle, a dziewczyna wygięła się lekko w nienaturalnej, jak dla Lupina, pozie. Otaksował ją wzrokiem od stóp do głów i dopiero gdy dostrzegł blask fleszy aparatów, zdał sobie sprawę, że czekała ich jeszcze sesja zdjęciowa.

Na chuja chyba upadłem, pomyślał, tłumiąc w sobie westchnienie, mające sygnalizować, jak bardzo nie podoba mu się ten pomysł. Mimo to objął rudowłosą w pasie, wyzbywając się na moment kpiącego uśmieszku, który za wszelką cenę starał się przejąć kontrolę nad jego twarzą. Jedyne sesje zdjęciowe, jakie znał, to te przy wyrabianiu jakichś dokumentów lub co najwyżej próby uwiecznienia rodzinnych spotkań przy wspólnym stole podczas świąt.

— Nie będę cię bolały nogi w tych butach? — spytał między jednym zdjęciem a drugim, nachylając się nad uchem Wood. Nie mógł przepuścić okazji, aby spróbować ją rozbawić. — Bo mam wrażenie, że będziesz chodzić mi po głowie całą noc.

Kiedy w końcu uciekli fotoreporterom, Cameron podążył za Heather do segmentu posiadłości, gdzie miała odbyć się licytacja. Tu i ówdzie przewijały mu się mniej lub bardziej znajome twarze, jednak dopiero, gdy zaczęli przepychać się na przód sali, dostrzegł w tłumie swoje starsze rodzeństwo, czyli Cecylkę oraz Cedrica, do których pomachał intensywnie, wołając ich po imieniu, chcąc zwrócić na siebie ich uwagę w ramach powitania na odległosć.

— Cóż, przynajmniej mają dobre alko — skomentował, wykrzywiając usta w pełnym satysfakcji uśmiechu, wypijając jedną trzecią kieliszka.

Młody medyk rozsiadł się nonszalancko na jednym z miejsc tuż przy samej scenie, akurat gdy na scenę weszli gospodarze. Podrapał się po szyi, po czym jego zręczne place opadły na krawat, który mimochodem nieco sobie poluźnił. Początkowo zamierzał go w ogóle nie podwiązywać pod samą szyję, aby ten tylko luźno zwisał, ale potem Ruda się wtrąciła i cały ambitny plan poszedł w siną dal.

— Tak długo, jak ty płacisz — potwierdził przyciszonym głosem, gdyż przemowa Brenny Longbottom nie skonczyła jeszcze swojej przemowy. — Pewnie nawet najtańszy przedmiot jest wart więcej niż cała moja dzisiejsza kreacja. A niestety nie wziąłem drobnych.

Uśmiechnął się łobuzersko do przyjaciółki w oczekiwaniu na to, jak rozwinie się ten wieczór.

Spiął się na dźwięk słów Brenny. Co też ona szykowała, że ot tak rzucała tak poważnymi groźbami? Spojrzał na nią spode łba, starając się wyczytać cokolwiek z jej miny. Fotoreporterzy już kręcili się w okolicy, więc raczej nie chodziło o to. Może chciała przeprowadzić jakąś niezapowiedzianą galę i zamierzała go zmusić do improwizacji na środku sceny? Albo śpiewać. Na Merlina, ona na pewno każe mi się śpiewać, przeraził się młody Longbottom, zamykając się nieco w sobie. Zamiast wymyślać coraz to bardziej kreatywne sposoby na zabawienie gości podczas krótkiej wymiany zmian, ograniczył się do prostych wymian uprzejmości, stosując się do podstawowych zasad etykiety. Kto wie, jeśli będzie się dobrze zachowywał, to może siostra zrezygnuje ze swoich przerażających planów.

Reszta oficjalnych powitań przeminęła bez większych problemów, toteż rodzeństwo mogło przejść do kolejnego segmentu tego wiekopomnego wydarzenia, które mieli okazję organizować. Plan był stosunkowo prosty, Brenna jako jedna z głównych organizatorek aukcji charytatywnej miała za zadanie wygłosić krótką mowę powitaną, a następnie Erik miał płynnie przejść do toastu, który z kolei miał wprowadzić wszystkich w odpowiedni nastrój. Wprawdzie sam zainteresowany miał pewne wątpliwości co do tego, jak jego słowa przy kieliszku szampana mogły jeszcze bardziej zachęcić gości do partycypowania w licytacji, jednak nie chciał się już spierać. I tak było za późno na zmianę szczegółów.

Po dotarciu na scenę stanął w stosowanej odległości od młodszej siostry, chcąc pozwolić jej w spokoju się wypowiedzieć, bez górującego nad nią erikowego cienia. Do twarzy miał przyklejony stateczny, wyważony uśmiech. Niezbyt szeroki, co by nie wzbudzić podejrzeń, że objawia się u niego wymuszona ekscytacja, ale i nie za mały, aby nie można go było posądzić o znudzenie. Wodził wzrokiem po kolejnych gościach, w tym i tych spóźnialskich, którzy postanowili się modnie spóźnić. Ach, ta elita. Spojrzenie detektywa spoczęła na dłuższą chwilę na Cedricu, gdy zauważył u niego dosyć znajomą szatę. Zmarszczył brwi, zastanawiając się, skąd też ją kojarzy. Chwileczkę... Czy to nie był jego własny garni...

Właśnie w tej chwili zdał sobie sprawę, że na sali zapadła niezręczna cisza. Erik natychmiast wrócił do rzeczywistości i przeszedł na przód sceny, trzymając w jednej z dłoni kieliszek szampana. A trzymał go na tak mocno, jakby od tego zależało jego życie.

— Tak jak wspomniała moja urocza siostra, dziękujemy wam za przybycie. To zaszczyt gościć w naszych skromnych progach tak szacowne grono przyjaciół, znajomych, sojuszników, ludzie wielu talentów, jak również tych, którzy przyszli tu tylko na jedzenie i napitki. Nie martwcie się mamy coś również dla was — Uśmiechnął się cierpko, w duchu modląc się, że ten drobny żarcik dobrze się przyjmie. — Osobiście cieszę się, że pomimo ciężkim czasom, w których przyszło nam życiu, tak wielu z was odpowiedziało na nasze zaproszenie. Od razu mi lepiej na sercu, gdy widzę, że mimo mniejszych lub większych różnic między nami, wciąż potrafimy odłożyć je na bok i cieszyć się sobą. Tym razem, oczywiście, sprawiamy także, że świat, który zdaje się ostatnio pędzić na złamanie karku, może stać się nieco lepszym miejscem. Nie udałoby się doprowadzić do tego spotkania bez Waszej szczerej pomocy, dlatego uważam, że ten toast powinien być skierowany do Was wszystkich. Do Nas wszystkich. Do tych, którzy zdecydowali się wesprzeć potrzebujących w chwili słabości.

Zamilkł na moment, unosząc kieliszek w górę.

— Za nas!

Bez względu na intensywność reakcji ze strony gości, Erik wypił śladową ilość szampana i wycofał się pospiesznie na tył sceny, pozwalając, aby Brenna kontynuowała swoją przemowę i rozpoczęła licytację. Mężczyzna skrył się częściowo w cieniu, oddychając szybko. Serce waliło mu niczym młot.

Czy on w ogóle zdążył powiedzieć wcześniej siostrze, że w gruncie rzeczy nie miał, kiedy przygotować dokładnego skryptu swojej przemowy i w dużej mierze improwizował, nie licząc kilku kluczowych fraz, które zdołał zapamiętać ze swoich notatek? Na Merlina, słabo mi, pomyślał, wydychając ciężko powietrze z płuc. Oby dalej już było tylko lepiej.

Sytuacja zaczęła się robić bardzo niezręczna, przynajmniej dla panny Figg. Różowe rumieńce pojawiły się na jej policzkach. Miała ochotę zapaść się pod ziemię. Dlaczego nie potrafiła panować nad tym wszystkim? Zdecydowanie nie lubiła wychodzić poza swoją strefę komfortu, a dzisiaj musiała to zrobić. Nie miała wpływu na to kogo tu spotka, nie spodziewała się zupełnie, że wpadnie na ojca swojego dziecka, trochę zaczęło ją to przerastać, ale tylko trochę. Musiała się napić, tego była pewna, a nie piła zbyt często. Może się to skończyć źle, chociaż aktualnie średnio ją to interesowała.
Przyglądała się jeszcze Idzie która wyciągała tutaj jakieś hurtowe ilości rzeczy upchanych w cyckach. Nie mogła się nadziwić, jakim cudem ona to wszystko tam zmieściła. Zrobiła na niej wrażenie. Chyba faktycznie będą się mogły zakoleżankować, zastanawiało ją jedyne jakie ją łączą stosunki z Moodym, aczkolwiek jak na razie wolała o to nie pytać, o tym nie myśleć, uciec gdzieś w dzicz.
Pozwoliła sobie odejść od towarzystwa w stronę poczęstunku. Przejęła kieliszek od Theseusa i wypiła jego zawartość jednym haustem. - Będę potrzebowała tego więcej, zdecydowanie.- stwierdziła jedynie. Nawet nie przejmowała się tym, że nie zna tego mężczyzny, nie zamierzała udawać, że jest inaczej. - Fajne przedstawienie urządziła... Ida?- rzuciła niepewnie, przez to wszystko chyba zapomniała jak nazywa się jej nowa koleżanka. - Przepraszam, ale trochę, trochę mnie przerosła ta sytuacja, spotkałam kogoś, kogo dawno nie widziałam, nie spodziewałam się. - próbowała w jakiś logiczny sposób wytłumaczyć swoje zachowanie Theseusowi. Wiadomo, że nie wyrzyga mu teraz, że był to ojciec jej dziecka, któremu nie powiedziała o tym, że ono istnieje, bo tak trochę głupio mówić o tym obcemu facetowi, szczególnie, że właściwie nikt nie znał jego tożsamości.
Sięgnęła po kolejny kieliszek szampana i wypiła jego zawartość, nie zamierzała zwlekać i wzięła jeszcze dwa. - Chcesz też trochę?- najchętniej zawinęłaby całą butelkę i zaszyła się gdzieś w kącie. - O zaczynają przemowę, chyba wypadałoby wysłuchać? Podejdziemy trochę bliżej?- zaproponowała mężczyźnie.
Przyglądała się Brennie i Erikowi, kiedy wygłaszali swoje mowy. Nie mogła się nadziwić, że potrafili tak po prostu się przestawić i bez najmniejszego problemu radzili sobie z tą całą konferansjerką. Jak widać, musieli mieć to we krwi. - Ciekawe, jakie fanty będzie można wylicytować, nie żebym się na stawiała na to, że uda mi się cokolwiek, mamy tu takie towarzystwo, że co najwyżej mogłabym im ciastko upiec...- nie żeby jej to specjalnie przeszkadzało.

Geraldine może nie należała do salonowych wyjadaczy, jednak kiedy chodziło o Gio nie potrafiła odmówić towarzyszenia mu na tego typu wydarzeniach. Jakoś tak się utarło, że często pojawiali się na nich razem. Jedno i drugie w słusznym wieku, nie udało im się jeszcze poznać swoich drugich połówek. Panna Yaxley też nie miała nic przeciwko temu, aby raz na jakiś poczuć się jak kobieta. Może większość czasu spędzała w krzakach, czy innych zaroślach, jednak od święta dobrze było założyć sukienkę i poczuć się jak prawdziwa dama. Szczególnie w towarzystwie takiego wspaniałego jegomościa.

- Przepraszam Cię jeszcze raz, ale krew druzgotków okropnie trudno domyć z włosów. Źle to wszystko oszacowałam.- Rzekła do Gio ze skruchą w głosie. Oczywiście, że to spóźnienie, to była jej wina. Wiedziała jednak, że jej wybaczy - jak zawsze zresztą. Całkiem wyrozumiale podchodził do jej częstej niesubordynacji.

Geraldine ubrała na siebie bordową sukienkę na cienkich ramiączkach, która kończyła się jej gdzieś przed kolanem. Starała się leczyć z kompleksu swego ponadprzeciętnego wzrostu, demonstrowała więc w ten sposób swoje nogi, które były bardzo długie. Obcasy odpuściła i bez nich była wystarczająco wysoka.

Właściwie to nawet cieszyła się z tego, że będzie miała szansę spotkać rodzeństwo Longbottom. Wszak w czasach nauki w Hogwarcie spędziła godziny na boisku ćwicząc różne akrobacje na miotłach z Erikiem. Miło będzie go znowu zobaczyć, a jakoś tak w dorosłym życiu jednak brakowało okazji.

- Możemy się trochę znieczulić, rozmowy wtedy będą zdecydowanie łatwiejsze.- Powiedziała cicho do Gio, może lepiej, aby nikt nie usłyszał, że nie umie prowadzić takich konwersacji na trzeźwo. - Doszły mnie słuchy, że ma być jakaś licytacja, zamierzasz złapać jakieś fanty? - W sumie to nawet była ciekawa, co będzie można wylicytować. Może znajdzie i coś dla siebie?