Nie. Tak. Tak? Nie. Co robić i gdzie zrobić, odsunąć się i odejść, sprzeciw gdzieś w głowie rozbijający się w zupełnej sprzeczności do tego, co sam robił. Napięcie go zabijało, ale jeśli to miała być śmierć to mógłby umierać po stokroć. Byle mógł skończyć między nogami Flynna. Niecierpliwość własnego ciała aż go zadziwiała. Jak zachęcała do gwałtowniejszych ruchów, a przecież zawsze lubił tę powolną grę. Układanie się w pozycji kontroli nagle kosztowało więcej niż zazwyczaj, ale i satysfakcja na samym końcu pulsowała o wiele większą siłą. Ja pulsowała krew odpływająca w dół. Jak zmieniał się oddech, jak robiło się coraz goręcej i chyba zaraz z tego wszystkiego zacznie się pocić. Albo już się pocił, wtórując tym ruchom zapraszającym go do środka?

Mówił, że chyba nie lubił tego w tym wydaniu, o jakim myślał. Czyżby? Laurentowi chodziła po głowie myśl zabawy do spróbowani z nim, której wiedział, że nie spełni. Albo może po prostu nie teraz? Zabawę słowami. Gestami, kiedy jedno ciało nie dotykało drugiego. Czy by się to Flynnowi spodobało - nie miał pojęcia. Człowiekowi, który tak bardzo potrzebował ciała przy ciele. Wydawało mu się to perfekcyjnym rozwiązaniem dla punktu, gdzie dotykanie siebie samego było tak odstręczające. I... no właśnie - eksperymentem. Zabawa wyniesiona z burdelu będąca eksperymentem dla ich dwójki. Ale teraz nie widział siebie w tych jasnych, szarych oczach odbijających się w lustrze. Widział Flynna. Słyszał Flynna. Mimo tego obrzydliwie łagodnego głosiku, którego używał do mówienia, mimo delikatności ciała wyczuwanego pod palcami.

Skupienie? Malało. Formuco[? ormulalilololo... głowa zmieniała od razu wulgarnie mądre słowo w fallusa i nakierunkowywała się na potrzebę wymagania z tego gardła dźwięków nie pozwalających na wykrztuszenie z siebie składnego "tak", a co dopiero składnych zdań. Łatwo tego pragnąć, a w gruncie rzeczy on sam już gubił szyki zdań i niewiele zrozumiał z tego, co było do niego mówione. O bogach, o czynach, o prawdziwe. Tak. TAK! On czuł się teraz Bogiem, który mógł dokonać wszystkich czynów. Trzymając Flynna w swoich rękach, zaciskając na nim dłoń, a drugą zsuwając te spodnie w dół, by wsuwając palce w niego. Nie mów tyle - ale tego z siebie nie wydusił, bo jego płuca wyduszały z siebie tylko sapanie.

- Chcę. - Wymruczał drżącym, głębokim głosem w jego kark. Chyba jedyne, co w tych niby znanych, a jednak kompletnie nowych doznaniach wybuchających pod swoją czaszką mógł wykrztusić.

Nie czuł się tak kwitnąco zmęczony jak zazwyczaj, kiedy mógł opierać głowę na klatce piersiowej Flynna. Bóg? Tu nie było Boga. Był zawód. Wszystkim, co zepsute, ludzkie i niemożliwe do powstrzymania. Niemożliwe. Żałosne było to, że nie mógł się powstrzymać i tutaj nawet nie było pola do manewru. Zawiedziony był tym, że było to takie żałosne w swojej pierwotności. Ta pierwotność odwoływała się do niesmaku dziwności tego doświadczenia, które ocierało się czymś nieprzyjemnym o jego skórę, chociaż nie potrafił tego nazwać. Niby leżeli w tej wannie, jak zawsze, ale te malutkie tyknięcia w głowę mówiły, żeby może jednak stąd wyjść. Po opacznym doświadczeniu siły, którą średnio kontrolował i nawet nie chciał zerkać, czy czasem nie pojawią się jakieś plamki na bladej skórze jego własnego ciała. Bóg. Pojawił się na chwilę i równie szybko stąd wyszedł, kiedy głód człowieka łatwo oddającemu się pokusie został zgaszony. Płomień buchający zostawiał po sobie pył. Pył rozganiany był przez wiatr. Co dalej? Rozgrzana ziemia stygła, wyjałowiona z wszelkiego życia. Co dalej? Coś mogło tutaj nowego wyrosnąć - trzeba tylko dać temu chociaż małą szansę...

Sięgnął po fajkę. Okropne. Zamiast pięknego zapachu róż albo białych kwiatów - smród tytoniu. Obrzydliwe. Ale wziął z lekkim uśmiechem i dopalił. Jakoś z tym papierosem było łatwiej. To, co chciałby, żeby rzucił i nie powinien teraz palić nawet jednego papierosa. Ale z drugiej strony wiedział, że Flynn wróciłby do tego ciała i pewnie nadrobił za wszelkie czasy, szczególnie przy tej irytacji, która rosła, kiedy nałóg nie był zaspokajany. Ten zapach mocno wgryzł się już w jego usta i palce. Ten smak tytoniu zostawał w nim. Czy dało się jakoś to zmienić..?

Nad tym myślałby dalej, uciekając od smętnego zawodu tym doświadczeniem, jakie miało tu miejsce (a jednocześnie intensywnie niesamowitego, które warto było przeżyć), gdyby nie hasło o wianku. Temat, który oderwał go jeszcze mocniej - i to w zupełnie innym kierunku. Albo i nie? Prawie wrócił. Kolejne złe doświadczenie - spleciony wianek. Wspomnienie, które popsuło relację... ale tutaj nie przekładało się ponurością na zapytanie. Przekładało się na nie nadzieją.

- Uważasz się za truciznę dla ludzi, ponieważ masz "trudny" charakter. - Uśmiechnął się, wypuszczając dym z płuc. -  Dla mnie jesteś lekarstwem na każdą truciznę, którą ludzie we mnie wszczepili. - I z części nawet sobie nie zdawał sprawy. Bo ten przeklęty wianek był kolejnym wisielczym sznurem w katalogu przeszłości. Zamkniętym katalogu. - Dobrze, że mówiłeś poważnie. Ja bardzo poważnie byłbym zawiedziony, gdybyś powiedział, że żartowałeś. - Czuł się zmęczony w inny sposób, niż we własnym ciele zazwyczaj. To był... dobry sposób zmęczenia. To wszystko, co tak zachwalali ludzie aktywni - że zmęczą się fizycznie i później mogą spać spokojnie. Dokładnie to odczucie wyłapywał teraz. Jednocześnie wcale nie był śpiący. - Zbierajmy się z tej wanny. Nie chcę, żebyś przegapił... - zachód słońca. Zawiesił się jednak z tym dopowiedzeniem, bo ten dziwny sen znowu go nawiedził. Co to wtedy było..? Festiwal. Ciasto. Fajerwerki. - ... zachód. - Dodał w końcu z uśmiechem.

Cieszyło go to, że teraz trochę bardziej rozumiał Flynna. Te emocje, które tak głęboko wchodziły w jego żyły, które były jak wieloletnie drzewo, które musiało walczyć o swoje ukorzenienie. Te myśli, które w części zostawały z nim, ale i w części tkwiły w ciele. Nieodłącznie związane z tym, jak funkcjonował i jak przechodził przez swoje życie. Laurentowi nawet nie podobało się to, że jego skóra na dłoniach była tak dziwnie naciągnięta, tak nieprzyjemnie mu się wszystko łapało w te dłonie. Nie podobało mu się to dziwne uczucie swędzenia na najbrzydszych z blizn, niektóre wręcz... bolały? Wystarczyła jednak długa kąpiel, żeby prawie wszystkie te efekty rozmywały się wraz z mięknącą skórą. Jasne, że musieli teraz wyjść - bo przecież to nie jest tak, że po kąpieli, przed nocą, można tak po prostu się położyć. A przynajmniej nie zamierzał tego robić teraz.

- Też o tym marzyłem. - Przechylił głowę, mając przed oczami wizję tej pięknej uroczystości. Odruchowo zanucił, chcąc wywołać wizję - ale nic się nie stało. Nic się nie zmieniło. I jego głos brzmiał też dziwnie w tym nuceniu - nawet jeśli doskonale wiedział, jak operować dźwiękami, to różnica skali głosu jego a Flynna... ach, nie było co porównywać. Mężczyzn zdolnych wyciągać damskich sopran było przecież paru na krzyż. - To jest romantyczne. - A Laurent był romantykiem całym sobą. Nawet jeśli czasami przeżywał dysonans między tym, jak tu  złapać kwiatka, kiedy poci ci się dłoń na randce, a przecież wypada go przekazać, to nie może być taki zmacany i... och, straszne! Okropne dla kogoś, kto chciał, żeby takie chwile były jak z bajki - nawet jeśli bajką nie mogliśmy żyć to mogliśmy uczynić niektóre chwile magicznymi. Teraz ta chwila powinna być bardziej magiczna - gdyby nie to jego małe rozkojarzenie. Podobało ci się w końcu to, że ta wizja była połączona. Że on też tego chciał, też to uważał za romantyczne - nawet jeśli nie mogli. Och, trudno. Będzie przepraszał Bogów, że jednak żadna z niego kobieta. Zaśmiał się cicho, kiedy padło hasło o piorunach. - Przed ślubem powinny być zaręczyny. - Nie te śmieszne, niepoprawne, które... które były żartem, bo Flynnowi nigdy o zaręczenie się nie chodziło. - I proszę się nie śpieszyć. Nie docenię pośpiechu. - Bo to powinna być magiczna chwila! I nie powinna mieć miejsca tu, zaraz, teraz. Więc kiedy? Wybór dnia i godziny - najgorszy koszmar. A Laurent nawet przez milisekundę nie zastanowił się, że przecież rola nie musiała być tu oczywista, czy kto komu oświadczał się będzie. Mógł doświadczać nowego poziomu męskości w tym ciele, ale był nadal sobą. Zgasił niedopałek w popielniczce. - Tak, ja... - ja co? Co ja? Co miał powiedzieć? Prawdę, że znowu maił jakieś deja vu prawie jak ze snu, czy może powiedzieć o tym, że był rozkojarzony przez to, że nie wiedział, czy żałował tego seksu, czy wręcz przeciwnie? - Niee, nie... - Pokręcił głową, z uśmiechem, sięgając po prysznic, żeby spłukać z siebie pianę. - To mnie nie przytłacza. To mnie cieszy. - No i gdzie to wiecznie wyczekiwane "ale"? - Kiedy tak się zastanawiam nad nami to ciągle myślę o tym, gdzie tkwi błąd między twoim chcę a moim brakiem wyczucia tego. Przypomniał mi się znów sen. Chciałeś w nim bardzo iść na festyn, bo dawali tam dobre słodycze. Zawsze na niego czekałeś - ten konkretny festyn. A ja nie wiedziałem, co mam zrobić. Chciałeś tam iść - więc to było naturalne, żeby tam iść. Wypełniać czyjeś oczekiwania. Spełniać czyjeś fantazje. Zamiast tego powiedziałeś, że wcale nie musimy. Że jeśli chcę posiedzieć w tej wannie to możemy. Pooglądasz fajerwerki z okna, albo wcale. - Miał wrażenie, że przynajmniej na ten moment pod jego skórę wsunęło się zrozumienie. Jak korzenie drzewa. Powoli wyszedł z wanny, ale tylko po to, żeby się do niego obrócić i opłukać teraz jego. - Ty niewiele mówisz o tym, czego naprawdę chcesz. Ja przywykłem do tego, że ludzie mówią, czego pragną. Ty chcesz spełniać moje marzenia. Ja chcę spełniać pragnienia innych. Czy my się tu nie spotykamy..? W tym punkcie potrzeby spełniania życzeń, żeby chociaż przez chwilę poczuć się potrzebnymi? - Spojrzał w oczy Fly... swoje oczy. Trochę je przymrużył, bo w tych półcieniach łazienki gorzej widział. - Czuję się często bardzo niepewnie, bo nie wiem do końca, co ci odpowiada, a co nie... a to, czego nie chciałbym najbardziej to męczyć cię czymkolwiek. - Przesunął rękoma po jego długich nogach. Nie brzmiał wcale smutno, wręcz przeciwnie. Ciepło biło z jego głosu i z jego oczu. - Ale z perspektywy czasu wydaje mi się głupie, że czasem tak namolnie doszukuje się tych potwierdzeń. Nie dlatego, że źle robię, martwiąc się o twój komfort. Dlatego, że jesteś uparty i kiedy na coś już ustalisz azymut - pozwalasz sobie na przeoczenie ulubionego ciasta, bo wolisz spełnić moją zachciankę. - Zakręcił wodę i wyciągnął po Flynna dłonie, żeby mu pomóc wyjść z wanny. - I może, koniec końców, najbardziej głupio mi powiedzieć, jak bardzo mi dobrze z tym, że ktoś taki pojawił się w moim życiu. Z tym, że mogę sobie na to pozwolić, bo ciebie to nie krzywdzi tak, jak ja nad tym dramatyzuję. Stawianie siebie na pierwszym miejscu... to przywilej. Ale pewnie nie zdziwi cię to, że wolę zejść z tego podium na miejsce drugie, żebyś ty stawał na pierwszym miejsc na zmianę ze mną. - Ucałował go łagodnie w czubek nosa po otuleniu go ręcznikiem.

Tradycje. Jego rodzina nigdy nie podążała śladami kowenu, gdzie "nigdy" oznaczało słowo szeroko posunięte w dal bliską Laurentowi. Nigdy. Nigdy znaczy poprzednie i jeszcze poprzednie pokolenie. Jego dziad i babka szanowali tradycję, ale niekoniecznie wierzyli w siłę mistycyzmu wiary. Wierzyli w materialną siłę pieniądza. Laurent wierzył w to, że pieniądz miał moc nad ludźmi, ale ludzie nie raz udowadniali, że mają w sobie o wiele więcej ponad samą potrzebą gonienia za Mammonem. Wiara. Ludzie potrafili wierzyć i ta wiara potrafiła ich uskrzydlać. Możliwość zaręczenia się w święta... tak tradycyjnie. Inna sprawa, że nie licząc Yule - nie lubiłeś świąt. Koweny ze swoimi tradycyjnymi zlotami były odpychające, rzadko je odwiedzałeś. Nawet ten na Pokątnej, zorganizowany przez Fantasmagorię, wcale nie miał lepszego smaku. Tylko że święto wcale nie równało się zabawom czarodziei. Tym tłumnym... a przecież obietnica zaniesienia wianka na pal była fantastyczna.

- Nie, nie zależy. - Odpowiedział w końcu po zastanowieniu. - Chociaż chyba byłoby to miłe. Zastanowię się nad tym. - Bo przecież liczyło się tak wiele innych aspektów tego wszystkiego, że data zaręczyn miała tu jakieś zupełnie minimalne znaczenie, tak?

Zachody słońca były przepiękne. Słońce malowało niebo, ale malowało też coś istotniejszego. Duszę. Widział ten widok tyle razy, a nigdy mu się nie nudził i potrafił poruszać... nie tak samo, jak kiedyś - ale nadal poruszał. Teraz to było tylko zachodzące słońce w dół. Robiło się po prostu ciemniej. Maziaki pojawiały się na niebie i na morzu, ale były ledwo ciemniejszymi maźnięciami, które i tak zanikały przy budzącej się do życia Królowej Nocy. Zachód był wręcz... nudny. Szukał tych pociągniętych strun zauroczenia w jego wnętrzu, ale jedyne, co osiągał to sięganie do wspomnień, gdzie były one żywe. Nic ze współczesności mającej przynieść mu w swoich zębach poruszenie naturalnością barw na niebie. Co za to było realne i po co sięgał to ten dziwny spokój. Nieco inny od tego, co doświadczał na przestrzeni ostatnich miesięcy, jeśli w ogóle udawało mu się go uszczknąć. Przecież tyle się dzisiaj działo, tyle zażył ruchu, tyle emocji przetoczyło się przez jego głowę. Mimo to nie był wyczerpany. Zmęczony - owszem - ale w ten legendarny sposób, o którym mówili inni. Dobre zmęczenie brzmiało jak dotąd dla niego jak oksymoron. Teraz rozumiał, o czym mówili. Najbardziej fascynujące było jednak to, że to nie jego głowa była zmęczona. To po prostu ciało. Tymczasem głowa trzymała się całkowicie dobrze.

Siedział przy nim - tuż obok niego, na rozłożonym kocu. Trzymał dłoń na jego plecach, więc kiedy poczuł ruch, głowę opierającą się o jego ramię, od razu rozluźnił mięśnie, żeby dopasować ich ciała do siebie w tej pozycji i objął go. Oderwał wzrok od tego zlewającego się z morzem nieba. Świat powoli gasł. To powinni robić też ludzie - przygasać i znajdować ukojenie po całym dniu w pościeli. Brzmiało dokładnie tak - romantycznie. Chyba nie pomyślał dotąd o Flynnie kategoriami romantyka, a kiedy dzisiaj porozmawiali o zaręczynach zrozumiał, że po prostu tego nie dostrzegł sądząc, że to tylko potrzeba wychodzenia naprzeciw oczekiwaniom. A romantyzmu - jak poezji - było w nim dużo. Była po prostu nieokrzesana i kiedy listy wszystkich panienek pachniały perfumami i sypały się z nich płatki róż, tak jego były pomiętymi kartkami pachnącymi papierosami. Zmieniała się treść, nie zmieniał się efekt.

- Właśnie o to chodzi, Flynn. Oczekuję od ciebie tego, że nie zawsze będziesz myślał o tym, czego oczekuję ja. - Uśmiechnął się wesoło, spoglądając na niego. Na tę dłoń, która brodziła w nagrzanym po całym dniu piasku. Ta plaża nie była śliczna, nie miała takiego złotego piasku, nie była szeroka i porastały ją trawska i przybrzeżne rośliny. W oczach Laurenta jednak taką była. I miała swoje wielkie zalety - brak złotego piasku nie przyciągał tutaj żadnych turystów. - Ponieważ mi też zależy na tym, czego oczekujesz ty. I wcale nie chcę, żebyś robił wszystko po kolei na przekór sobie, tylko dla mojego widzi-mi-się. - Pogłaskał go i sam oparł policzek o jego głowę. - Nie będę cię za to karał. Będę cię kochał tylko mocniej. Wierzę, że kiedyś mi zaufasz. - Uwierzysz w nas. Ale to była jeszcze długa droga, którą mieli wspólnie odbyć.

Czy był w stanie to wyjaśnić bardziej, niż już to zrobił? Zastanawiał się... co pozostawało do dopowiedzenia? Coś w stylu "kiedyś zrozumiesz"? Bo chyba nie "zastanów się nad tym sam". Tylko jak do tego podejść? Z której strony..? Ta szczypta kąśliwości nie zadziałała na niego tak, jak powinna. To jest - może właśnie zadziałała dokładnie tak, jak powinna, że nie czuł się zaszczuty przez fakt, że chociaż odrobinka poszła nie tak. Pojawiło się to w jego głowie, ale jakoś zaskakująco łatwo było nad tym zapanować. Potknięcie nie było wtedy, kiedy chociaż milimetr linijki przesuwał się nie w tę stronę, co trzeba..? Nie, przecież był. Powinien bardziej uważać. Przecież to łatwo prowadziło do wybuchów. Tylko jak żyć, kiedy trzeba uważać na każde słowo i zdanie?

Pokręcił nieco głową.

- To drugie jest złym przykładem. Tam akurat wykazywałeś się brakiem rozsądku, a nie charakterem. - Proszę bardzo, mógł o tym głośno powiedzieć bez żadnego strachu. I to było całkiem dziwne, bo wszystkie myśli kierunkowały go do tego, że przecież niepewność powinien odczuwać całym sobą. - Sądzę, że związek to równość dawania i brania. Nie trzeba niczego udawać, trzeba się tylko nauczyć, że nie ma niczego złego w prostej komunikacji potrzeb i niechęci. To nas... - Nie kontynuował. Z przestrachem spojrzał na Flynna, obrócił się do niego gwałtownie tak, by złapać go za ramiona. - Oddychaj. - Przesunął dłoń na jego plecy, gotów namówić go do pochylenia się w dół, by łatwiej było mu złapać tlen. Nie zdążył nawet dobrze zmienić swojej pozycji, czy poprawiać jego, a świst powietrza wypełnił dźwięki między szumem fal i krzykiem mew.

Pogoda im dzisiaj dopisywała. Szkoda, że nie dopisywał im do końca ten dzień.

- Co się stało, Flynn? Co cię tak zdenerwowało? - Albo zestresowało. Przecież najlepiej znał swoje ciało i wiedział, że tak o - po prostu - nie działy mu się takie rzeczy. Miał teraz napięty głos, napięły się też jego mięśnie. Nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. Usiadł znów na tym kocu i przygarnął go na powrót do siebie.