Towarzystwo zdało się odpowiednie i Anthony cieszył się, że zaproponował Ceolsige ten spacer. Kobieta zdawała się powiewem świeżości, eleganckim dodatkiem do jego bardzo pilnych prób uniknięcia spotkania z własną rodziną, do której miał stosunek co najmniej ambiwalentny.

Rozmowa toczyła się gładko na tematy tak pilne, co mało ważne i to Anthony'emu odpowiadało. Nie dotykały wartości i przekonań, nie dotykały spraw palących lub tych, które dopiero niedawno przestały się palić. Ktoś może nazwałby taką rozmowę pustą i bezwartościową, ale czasem dobrze było właśnie na to poświęcić swój czas.

Było to doświadczenie odprężające.

W swojej torbie trzymał dwa wieńce zrobione na okoliczność Mabon, przekazane mu przez Lazarusa oczywiście, bo sam najpewniej pochłonięty powstawaniem fundacji i nadchodzącym przypłynięciem azjatyckich towarów, zapomniałby o obowiązku wobec boginii.

W poprzednich latach całkiem prawdopodobne, że zwyczajnie zignorowałby ten obowiązek, po Lammas jednak i doświadczaniu na nim dziwnych prądów magicznych nie zamierzał pozbawiać siebie wszelkich profitów, które mogły wyniknąć z niezbyt obciążającej religijności.

A ludzi przy ołtarzu kłębiło się całe mrowie.

–Jak trwoga to do Boga. – powiedział cicho po polsku, ale szybko zreflektował się, że język, który użył nie był rodzimy. – Och Pani wybaczy. Przyszła mi ta myśl w związku z książką, którą niedawno czytałem. Tyle ludzi. Mabon nieoczekiwanie stało się tak popularnym sabatem – westchnął, sam przecież ulegał tej presji. Przecież to nie zaszkodziło. Przecież to mogło tylko pomóc.

Gdy dotarli do ołtarza wyciągnął jeden z wieńców...


Z powodu daltonizmu nie był zbytnio fanem sztuk wizualnych, nie takim jak muzyki, niemniej jednak docenił bardzo rzemieślniczy wytwór w swoich rękach. Piękne rzeźbienia. Pióra. Owoce. Susze. Nie dało się ukryć, że Lazarus zasłużył sobie we wrześniu na premię. Powiedzieć, że Shafiq był zadowolony z jego pracy to mało.

– Pani przodem. – Zachęcił Ceolsige, aby złożyła ofiarę jako pierwsza. Po części z uprzejmości, po części dlatego, że sam przez moment chciał nacieszyć oczy wieńcem, którego nie miał okazji wcześniej widzieć.

Wieniec Ceolsige był...

zjawiskowy.

I nie chodziło o to, że nagle zaczął żałować, ze jego wygląda tak jak wygląda. O nie, był w stanie docenić kunszt i decyzje Lovegooda, które za nim stały. Ale był też w stanie rozpoznać prawdziwe dzieło sztuki i przez moment był ciekaw, ażeby zapytać skąd Ceolsige ten wieniec ma. Finalnie się powstrzymał, patrząc tylko na nią, gdy w milczeniu modliła się, lub zwyczajnie pogrążała w chwili skupienia niezbędnego przy tego rodzaju aktywnościach.

On sam skupił się z resztą w tej zaistniałej między nimi ciszy na własnych myślach. Własnych potrzebach. Własnych modlitwach.

Ostatni czas wzmógł w nim potrzebę duchowości i nawet nie rugał się zbytnio za ten fakt. Może zwyczajnie potrzebował dojrzeć, może działania Voldemorta zbytnio wstrząsały światem, by nie życzyć sobie boskiej interwencji, która to wszystko mogłaby uporządkować.

Był stoicki na zewnątrz, lecz wewnątrz toczyła go zgnilizna smutku i przerażenia ogromem rzeczy, które już dawno powinny być zrobione. Ogromem rzeczy, które trzeba było zrobić. To wszystko krył w swoim wnętrzu, z dala od wścibskich spojrzeń, nawet teraz, otoczony przez mrowie ludzi. Kto mógł wiedzieć? Jego najbliżsi przyjaciele i Ci, którzy mogli się tak nazywać przed Spaloną Nocą, a teraz ledwie mijał się z nim w drzwiach wspólnego biura i...

Odetchnął, przerywając wewnętrzny bełkot prowadzący do nikąd.

Mimo wszystko. Mimo wszystko czuł wdzięczność za obfitość żyć, które zostały ocalone podczas pożarów. Za to, że ostatnimi słowami, które wypowiedział w obecności Jonathana nie było "Morpheusie proszę powiedz temu mężczyźnie, że może sobie narzekać na mnie dowoli". Za to, że Morpheus mimo trudnych doświadczeń nie opuścił materialnego świata, nawet jeśli Shafiq srogo wierzył, że jasnowidz tak mocno przyklejony jest do życia, że rychło spotkaliby go jako ducha. Za to, że cała rodzina Kellych pokazała śmierci środkowy palec, z nich wszystkich chyba Jasper zrobił to najbardziej widowiskowo, pośród zgliszczy kamienicy w której niegdyś mieszkali. Za to, że Lorien, choć wyleciała z jego gniazda, to zdawała się czuć bezpiecznie i - a może przede wszystkim - szczęśliwie w murach starej rezydencji. Za Lorraine oddającą się religijnemu uniesieniu i jej małą rodzinę, która w sobie wzajem znajdowała otuchę. Za Erika, który stracił niemal wszystko, wciąż jednak mając szansę to odbudować. Za wszystkich tych, dla których był dobrotliwym wujkiem, a których smutne twarze musiał oglądać na pogrzebie Florence. Ona odeszła, ale oni... och oni tak bardzo byli żywi... Korowód przyjaciół, znajomych, partnerów biznesowych, cała sieć lśniąca srebrem i złotem... To wszystko przetrwało. Umacniało się kryzysem. Czekało w napięciu na jego kolejny krok.

Była w nim wdzięczność za tę obfitość. Jenkins mogła zabrać mu z rąk coś co i tak należało do niej, ale nie była w stanie naruszyć fundamentów budowanych latami rozmów, hektolitrów wypitego wspólnie wina, toczących się złotych monet, interesów i pragnień, które podzielał z wieloma osobami ze swojego otoczenia, a teraz chciał je zainfekować nieznaczną, malusieńką zmianą kursu.

Przymknął powieki i poprosił matkę również o Równowagę, tak jak noc równała się z dniem. Między pracą i odpoczynkiem, dawaniem i braniem, światłem i cieniem. Czuł, że potrzebuje tego bardziej niż kiedykolwiek, nękany bezsennością i pożerającą go nerwicą. Nawet teraz nie było w nim spokoju, a tylko on mógł zagwarantować sukces. Spokojne metodyczne działanie. Spójne.

W końcu otworzył oczy i podszedł ten krok, aby ułożyć swój wieniec, symbol plonów ostatniego roku, na ołtarzu ku czci Pani Księżyca.

Proszę, zapewnij memu domowi i wszystkim jego mieszkańcom ochronę. Daj światło, które będzie prowadzić nas przez mroki zimy, daj ciepło, przy którym ogrzejemy nasze dusze w niekończące się noce. Daj nam przetrwać i wzrosnąć znów wiosną. Składam Ci te dary jako wotum ufności Pani. Bądź pozdrowiona.

Ukłonił się z wdzięcznością przed posągiem, czując, że jego nogi przyprowadziła tu trwoga, bezsilne chwytanie się wszelkiej materii, by zapewnić sobie sukces. Sobie? By zapewnić im ochronę. By dobrobyt, którym cieszył się mimo pożaru nie zniknął w zimowej zawierusze.

Chciał wierzyć.

Wierzył.

Przez moment, gdy podniósł twarz ku obliczu Matki, miał wrażenie, że posąg Bogini uśmiechnął się, a przez ciało przebiegł przyjemny dreszcz podobny do tego, który miał szansę czuć w czasie Lammas. Otworzył usta zaskoczony. Zamknął je. Uśmiechnął się łagodnie, czując przez moment spokój.

Równowaga wreszcie.

– Gratia plena – zwrócił się jeszcze do posągu, nim jego wzrok powędrował ku Ceolsige.

– Czy mogę zaproponować spacer również w drodze powrotnej? Przed kolacją muszę jeszcze załatwić kilka spraw na Alei Horyzontalnej – wyjaśnił. Oczywiście mogli się teleportować, ale na cóż było tracić tak piękne popołudnie.

Chwila wzruszenia, chwila błogosławieństwa, chwila uśmiechu... To przeminęło równie nagle jak się pojawiło, zainfekowało umysł przemyśleniami daleko odsuniętymi od materialistycznego utyskiwania na wojnę, wszechogarniający marazm i smutek za czasami, w których można było zwyczajnie usiąść z książką przy kieliszku wina i nie martwić się ogólnokrajowymi rozruchami...

Zgodę Ceolsige przyjął z życzliwym uśmiechem, skinieniem głowy i zaoferowanym ramieniem do wspólnej, odprężającej przechadzki.
– Moje zainteresowanie sztuką, zwłaszcza tak przestrzenną jak rzeźba, nie jest rzeczą nową, ale też nie afiszuję się z tym. W Muzie zwykłem mecenasować muzykom - to co tkają ich ręce jest o wiele bardziej... unikatowe. Niewidzialne tkanki zbyt łatwo przemijają, pozostawiając w uchu jedynie wrażenie, wyobrażenie tego, jak artysta realnie zaprezentował się na scenie, co przekazał. Tak wiele zmiennych, kiedy w przypadku sztuk plastycznych za każdym razem można przyjść i znów zobaczyć, ocenić. Oczywiście, nasze ciała i dusze są odmienne, w heraklitowskim ujęciu, kamień pozostaje kamieniem. Pociągnięcie farby, pociągnięciem... – gdy wychodzili, na krótki moment obejrzał się przez ramie na ofiarny ołtarz u stóp Księżycowej Pani. Cynizm kruszał, a Anthony zastanawiał się, czy było to dobre wobec kryzysów, przed którymi stawał, problemów z którymi musiał się zmierzyć.

Najbliższy? Kolacja w rodzinnym gronie.

Westchnął ciężko, bo nawet towarzystwo tak zacnej rozmówczyni jaką była Ceolsige nie mogła odsunąć od niego nieuchronności losu drugiego i obecnie jedynego syna ambasadora, który postanowił tym razem odwiedzić dzieci w Anglii. Co bardziej będzie mu doskwierać? Nadambicja i rasizm ojca, czy dopytywanie o ponowne zamążpójście i otwarcie produkcji manufakturowej kolejnych wnuków matki?

– Zawsze zaskakuje mnie, że miejsce za miejsce kultu nie wybrano mimo wszystko skrawka ziemi w naszym Londynie, lub... nie uczyniono jej osią wokół której zbudowano tą przestrzeń. – rzucił problemem geopolitycznym sprzed setek lat, nie chcąc zakłócać przyjemnego popołudnia oczywistymi tarciami światopoglądowymi, które realnie mogłyby między nimi wystąpić. Z resztą nawykł do tego, że tylko z przyjaciółmi mógł bardziej bezpośrednio wyrażać swoje poglądy, choć i to grono tak mocno uszczupliło się w ostatnim czasie. – Kiedyś zakładałem, że był tu jakiś krąg druidycki, ale nie jestem pewien. Choć odczuwam wibrację splotu, nie mam przekonania, ażeby to było aż tak święte miejsce... świętsze niż to co mogła zrobić z nim tradycja. – Miejsca kultu wchłaniające energetykę wyznawców-magów, zdawało się kwestią, która nawet była badana gdzieś kiedyś w Departamencie specjalizującym się w Tajemnicach.

Tymczasem wyszli na całkiem mugolską ulicę, więc już i na słowa trzeba było uważać. Nie był to absolutnie problem dla obu obeznanych w świecie po obu stronach czarodziejów.
– Jak to jest, że pani się tak rzadko pojawia na przyjęciach? Niepokoje? Kryzys gospodarczy? Zbyt dużo pracy? Czy brak... dajmy na to... odpowiedniego towarzystwa? – zapytał miękko, mając też świadomość, ze przez niektórych czystokrwistych czarodziejów, sam fakt pracowania na Nokturnie oznacza biedę i łatkę złodzieja. Nic w zachowaniu czy ubiorze panny Burke nie sugerowałoby ani jednego, ani drugiego, widział jednak i bez okularów jej dumę, która skutecznie mogła obie pozostałe cechy zakrywać. – Nie pamiętam kiedy ostatnim razem mieliśmy okazję razem zatańczyć? To był 70? 69? – istniała też szansa, że na co większych imprezach po prostu się mijali, pozwolił sobie jednak nawet nie werbalizować tego przypuszczenia. Zamiast tego kontynuował spacer, chłonąc dobrą atmosferę i kultywując w sobie ciepłą myśl, że Bogini mu sprzyja.

I jak tu nie być wierzącym?