Sytuacja eskalowała dość mocno. Yaxleyówna nie spodziewała się, że taki niewinny żart spowoduje taka aferę. Nie spodziewała się zupełnie tego, co miało nadejść. Oskarżenia dość mocne i brutalne rzucane przez Romulusa mogły powodować dyskomfort. Jasne, poczuł się urażony, próbowała go zrozumieć, ale przecież nic takiego się nie stało. Przez chwilę lewitował nad ziemią, to tyle. Zresztą nie wydawało jej się, aby Roise pozwolił by któremuś z jego przyjaciół stała się fizyczna krzywda. Miał plan na ich w miarę miękkie lądowanie, który zresztą chyba nawet wypalił, bo przecież nikomu nic się nie stało, obeszło się nawet bez zamoczenia w jeziorze, tak właściwie to chyba nie mogło być lepiej.

Yaxleyówna dolała sobie alkoholu do szklanki obserwując uważnie to co działo się wokół. Nie zamierzała się wtrącać, wyjątkowo - to nie był jej problem, nie była zamieszana w to, co się działo. Tak jak się spodziewała Roise bez chwili zawahania przyznał się do tego, że to była jego wina, jego żart, jego pomysł, tyle, że Potter jakby zupełnie to zignorował. Nie reagował też na słowa Fenwicka. Olał wykład Corio, tego by nie zrobiła na jego miejscu. Lestrange miał w sobie coś takiego, że nie potrafiłaby zignorować jego słów, był trochę niczym rodzic, który zawsze potrafił poradzić sobie z każdą niewygodną sytuacją. Nie tym razem, został zupełnie zignorowany przez Pottera, który brnął w swoją narrację.

Później było tylko gorzej, gdy Geraldine zobaczyła, co się święci otworzyła oczy zdumiona, wypiła też jednym haustem zawartość swojej szklanki. Nie spodziewała się, że Romulus może posunąć się do czegoś takiego. Wyciągnął to swoje magiczne świecidełko... Zamarła, ani drgnęła. Z początku myślała, że chce jedynie trochę postraszyć Fenwicka wahadełkiem, dość szybko jednak dotarło do niej, że to nie było to. Postanowił skorzystać z tej umiejętności, która wzbudzała w niej tylko i wyłącznie negatywne emocje. Wykorzystał swoją przewagę, na przyjacielu. Naprawdę lubiła Romulusa, jednak to, co właśnie zobaczyła okropnie ją zirytowało. Nie uważała, że grzebanie komuś w głowie, bez jego wiedzy było w porządku, wręcz przeciwnie. Po swoich ostatnich doświadczeniach związanych z wyimaginowanym bratem, mieszaniem we wspomnieniach naprawdę nie czuła się najlepiej, kiedy na to spoglądała. Nie mogła mieć przecież pewności, że Romek kiedyś nie zirytuje się na nią przez jakąś pierdołę i nie zrobi tego samego. Takie czyny powodowały u niej ogromne problemy z zaufaniem. Gardziła tą formą magii, uważała, że bardzo łatwo można jej nadużywać i to była jedna z takich sytuacji. W ogóle nie powinna się wydarzyć, mieć miejsca. Romulus przegiął, jego zachowanie nie było adekwatne co do tego, co się wydarzyło. Potraktował swojego przyjaciela okropnie, nie darzyła Fenwicka szczególną sympatią, ale nie o to chodziło. To był cios poniżej pasa, którym naprawdę gardziła. Niby w walce wszystkie chwyty były dozwolone, jednak należało wyczuwać jakieś granice, nie przekraczać ich, nie w takiej sytuacji.

Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach, kiedy zobaczyła jak ma się Benjy. Nie mógł się ruszyć, stracił panowanie nad swoim ciałem. Wolała nie myśleć, co dzieje się teraz w jego głowie, przeczuwała, że jest w stanie sobie to wyobrazić, bo pamiętała jak się czuła, kiedy nie miała pewności, że wszystko co robi, to są decyzje podejmowane wyłącznie przez nią. Przymknęła na moment oczy i chcąc nie chcąc wróciła do tej nocy, kiedy przebudziła się z koszmaru, a nad nią znajdowała się bestia, nie mogła się ruszyć, nie mogła nic zrobić, musiała wysłuchiwać tego, co miała do powiedzenia. Była sparaliżowana, czekała, aż w końcu uda jej się ruszyć, ale ta chwila nie nadchodziła. Nigdy jeszcze nie czuła się taka bezbronna. To było naprawdę chujowe uczucie. Świadomość, że nie jest w stanie panować nad swoim ciałem, że nie może nic zrobić.

Na szczęście Corio zareagował dość szybko, oczywiście, że musiał to zrobić, dobrze, że był taki wprawiony. Udało mu się ich od siebie odepchnąć, bardzo pięknie złożonym zaklęciem. Nie miała pojęcia, co będzie dalej, jak rozwinie się sytuacja. W końcu powiedział, że ma być miło, a jeśli nie będzie miło to mają wypierdalać. Romulus zupełnie zignorował jego słowa, nie miała pojęcia, co zamierza dalej, ale to wszystko nie wyglądało najlepiej. - Ale gówno. - Powiedziała jedynie cicho do Ambroisa, bo w sumie nie miała pojęcia, jak inaczej mogłaby to skomentować.

Niby Prue stała tuż obok Eliasa, jednak zupełnie nie na nim się w tej chwili skupiała. Obserwowała uważnie to całe zamieszanie, bo było ono spowodowane przez nią, to znaczy nie do końca przez nią, ale tak, czy siak została uznana za prowodyrkę. Ambroise przyznał się do tego, że to on uniósł mężczyzn w powietrze, ale to chyba nie było szczególnie istotne, to Prudence stała się obiektem histerii Romulusa. Jasne, nie lubili się, bardzo łatwo więc było właśnie na niej się wyżywać, tyle, że aktualnie nie zrobiła niczego, co mogło spowodować jego frustrację. Była obca, poniekąd, dla niego na pewno, więc dużo prościej było wyładować gniew właśnie na niej. Nie należała do rodziny, czy coś.

Usłyszała po raz kolejny te sugestie, że wczoraj próbowała go zabić. Nadal niczego nie rozumiał, zapętlał się w tych swoich racjach, które nie miały najmniejszego sensu i nie był w stanie dostrzec prawdy. Gdyby faktycznie chciała go zabić, to nie stałby tutaj teraz przed nimi wszystkimi. Powinien zdawać sobie sprawę z tego, że Bletchley wiedziała, gdzie powinna uderzyć, aby odebrać życie, może nie była doświadczonym wojownikiem, ale jako medyk umiała to zrobić całkiem zgrabnie i szybko. Gdyby naprawdę jej na tym zależało, to by został w tym lesie na wieczność. Próbowała po prostu jakoś sprowadzić ich do rzeczywistości, działała impulsywnie, zresztą to przyniosło oczekiwane skutki, suma summarum nic mu się nie stało, a ten zachowywał się tak, jakby zrobiła mu jakąś ogromną krzywdę. To, co ich spotkało nie należało do szczególnie przyjemnych przeżyć, ale przetrwali tą cholerną noc w lesie, to było najważniejsze.

Nie zwracała uwagi na to, co mówił jej bliźniak, próbował chyba jakoś złagodzić atmosferę, ale jednak wychodziło mu to średnio, nie miał wystarczającej siły przebicia, nie, żeby to było szczególnie zaskakujące. Był to moment eskalacji wszystkich gorzkich żali.

Potter nie odpuszczał. Prue nie odrywała od nich wzorku, nie chciała być powodem tego zamieszania. Nie spodziewała się jednak tego, że Romulus będzie, aż taki uparty. Nie zależało jej nawet szczególnie na jego przeprosinach, raczej miała świadomość, że podobne słowa nie przejdą mu przez gardło. Był zadufany w sobie, nie umiał dostrzec tego, że zachował się nieodpowiednio, mimo tego, że jego przyjaciele próbowali przemówić mu do rozsądku. Wstawili się za nią. Była tutaj mile widziana, zapewne nawet nie mieli pojęcia, jak wiele dla niej znaczyło to, co przed chwilą usłyszała. To było nowe, aczkolwiek całkiem miłe.

Otworzyła szeroko oczy, gdy zobaczyła, co postanowił zrobić Romulus. Zupełnie zignorował słowa Corneliusa, byli przyjaciółmi, to pewnie nie była ich pierwsza sprzeczka, aczkolwiek nie sądziła, aby każda z nich kończyła się informacją o ewentualnym wypierdalaniu. Nie powinna tego oceniać, ale to, co stało się później uznała za chamstwo. To był jeden z powodów dla których nie lubiła Romulusa, miała wrażenie, że od lat traktował ją trochę jako obiekt swoich badań z racji na jej przypadłość, dlatego wolała się trzymać od niego z daleka, teraz jednak postanowił wykorzystać te swoje umiejętności po to, by jakoś poradzić sobie z gniewem Benjy'ego. To było bardzo nieczyste zagranie. Psychiatrzy na pewno mieli jakiś swój kodeks postępowania, który nie zakładał tego, że rzucali tymi swoimi urokami na prawo i lewo dla przyjemności, po to by doprowadzić najbliższych do porządku, by zachowywali się tak, jak tego oczekują. Nie sądziła by stosowali podobne praktyki, gdzie w tym jakakolwiek przyzwoitość?

Cornelius jak zawsze był czujny. Zareagował niemalże od razu. Rozdzielił mężczyzn, dość brutalnie, przez co Prue na moment zamknęła oczy, jednak dość szybko ruszyła się ze swojego miejsca. Zostawiła za sobą brata przy tym nieszczęsnym hamaku, nie mogła tak patrzeć na to wszystko. Benjy się za nią wstawił, ostatnią zresztą wiele razy ratował ją z naprawdę różnych, chujowych sytuacji, nie mogła tego zignorować. Jasne, oficjalnie nic ich nie łączyło, nie mieli się ze sobą pokazywać, ale miała to w tej chwili w głębokim poważaniu. Musiała się upewnić, że nic mu się nie stało, bo z boku wyglądało to dość boleśnie.

Szła przed siebie całkiem żwawym, szybki krokiem, by dotrzeć do Benjy'ego jak najszybciej. Chciała sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku, czy nic mu się nie stało, czy Romulus go nie skrzywdził tym swoim wahadełkiem, chyba nie zdążył tego zrobić, ale jednak, wolała mieć pewność. Nie odwróciła się, nie spojrzała przez ramię, nie obchodziło ją otoczenie, więc nie miała zielonego pojęcia, że Elias zmienił się w nią - może to i lepiej.

W końcu znalazła się tuż obok, - Hejjj, - nie do końca wiedziała, po jakie słowa sięgnąć, ale nie zamierzała stać niczym słup soli - wszystko w porządku? - powiedziała cicho, tak, że pewnie nikt poza nimi nie usłyszał jej głosu. Wystraszyła się nieco, naprawdę nie chciała doprowadzić do podobnej sytuacji, nie chciała, żeby komukolwiek stała się krzywda przez jej obecność, a na pewno nie jemu. Nie po tym wszystkim. Nachyliła się w stronę mężczyzny, chciała sprawdzić, czy może mu jakoś pomóc, jasne na pewno sam by sobie poradził, ale miała to w nosie, ostatnio wiele razy wyciągał do niej pomocną dłoń, więc teraz zamierzała zrobić to samo dla niego. - Coś Cię boli? - Dodała jeszcze.

Wsadziła lewą rękę do kieszeni spodni, w których miała lizaka, porzeczkowego, zacisnęła na nim palce, nie czuła, żeby to był odpowiedni moment, aby go teraz wyciągnąć, ale kupiła go dzisiaj rano w sklepie podczas wizyty w miasteczku, nie było to takie proste, bo nie był to szczególnie popularny smak tych słodkości, ale obiecała mu podczas pożarów, że to będzie jej podziękowanie za to, że uratował jej życie. Niby nic wielkiego, ale chciała dotrzymać słowa. Obracała tego lizaka w swojej dłoni, żeby czymś się zająć, ciągle jednak wpatrywała się w Benjy'ego, nie odrywała na moment nawet wzroku od twarzy mężczyzny.

Cornelius milczał przez chwilę. Stał nad rozciągniętą na ziemi sylwetką człowieka, który jeszcze chwilę temu z wściekłością przystawiał różdżkę do gardła przyjaciela - jego przyjaciela, ich przyjaciela - i miał czelność pytać, czy naprawdę zasługuje na odrzucenie. Czy naprawdę można wyrzucić kogoś, kto rzuca się na drugiego człowieka z wahadełkiem i kto niszczy plan, który miał być jednym z niewielu dobrych wspomnień tego odchodzącego lata?

Lestrange uniósł brew, nie od razu odpowiedział, lecz nie dlatego, że nie wiedział co powiedzieć. Przeciwnie, wiedział aż za dobrze, jednak przez moment rozważał, czy istnieje jakiś czystszy, bardziej wyważony sposób, by nie powiedzieć tego wszystkiego, co właśnie cisnęło mu się na język. Nie istniał. Wystarczyło, aby Corio spojrzał raz jeszcze na różdżkę, która jeszcze przed chwilą groziła Benjy’emu, potem na wahadełko, jakiego obecność w tym kontekście była nie tylko niedopuszczalna, ale wręcz ostentacyjna, na koniec na dramatyczną pozę Romka, który może i wyglądał teraz nieszkodliwie, ale zaledwie minuty wcześniej jego wybryk mógł skończyć się czymś poważniejszym, niż tylko zranionym ego i obitą dupą.

- Tak. Tak, Romulusie, jestem w stanie się od ciebie odwrócić. - Odpowiedział w końcu, cicho, ale bardzo wyraźnie, z akcentem na każde słowo. - I owszem, wyrzucić cię, jeśli zajdzie taka potrzeba. Wyciągasz różdżkę na przyjaciela, który cię właśnie powstrzymał od kompromitowania się dalej i drzesz się na kobietę, która nie zrobiła ci nic poza tym, że istnieje, a potem jeszcze dorzucasz do tego rekwizyty, których istnienie wszyscy, jak, kurwa, sądzę, zgodnie postanowiliśmy wykreślić, jako sposób rozwiązywania naszych konfliktów. - Spojrzał w dół na przyjaciela, który w mniemaniu Lestrange'a, nie tylko przekroczył granicę, ale przebiegł przez nią w pełnym galopie, wariując, krzycząc i kopiąc, nie dbając o konsekwencje swego rumakowania. Romulus stworzył między nimi przepaść, którą Cornelius usiłował zasklepić. Starał się uspokoić obu przyjaciół, ale ten dureń postanowił kontynuować performance, metaforycznie rzucając się z pochodnią podsycaną gniewem, zostawiając za sobą płonący most w miejscu, w którym Corio próbował podtrzymać kruchą konstrukcję czegoś, co powinno być nienaruszalne.

Mężczyzna spojrzał kątem oka na Prudence, która podeszła do Benjy’ego, zrobiła to bez słowa, z godnością, mimo tego, że przed laty też mieli napięte stosunki. Najwidoczniej potrafiła zakopać topór wojenny, gdy to było wskazane. Nie miała potrzeby się tłumaczyć z tego, czemu to nie działało na Romulusa i nie powinna musieć. Potem spojrzał dalej, na Ambroise’a, na Geraldine i pokręcił głową z niemym zrozumieniem. Ich miny mówiły więcej niż trzeba, żadne z nich nie wyglądało na zachwycone. Roman także się rozejrzał, jakby liczył, że znajdzie choć jeden głos poparcia, ale głosy zamilkły. Nie bez powodu... To był bilans, auma przewinień, upokorzeń, ośmieszeń, które od pewnego momentu nie były już ani zabawne, ani ekscentryczne. Były uciążliwe, toksyczne, ślepe.

- To miał być wieczór pośród przyjaciół, spokojny wieczór, a ja, Merlin mi świadkiem, miałem w planie się upić, nie interweniować. - Stwierdził, lecz nie sądził, że będzie w stanie sprawić, by Roman wreszcie przestał. Przestał krzyczeć, wymachiwać, oskarżać. Przestał być tym, kim się ostatnio stał. Romulus nie został uderzony zaklęciem przypadkiem, lecz dlatego, że przekroczył granicę, nie raz, nie dwa, ale po raz ostatni.

Lestrange, owszem, był w stanie się odwrócić. Nie tylko był w stanie, właśnie to robił. Nie musiał wypowiadać więcej gróźb, by je ucieleśniać. Patrzył na przyjaciela, który leżał wgnieciony w trawę, dochodząc do wniosku, że Roman runął nie tylko fizycznie, ale i mentalnie, i choć może kiedyś, dawno temu, coś w Corneliusie zadrżałoby ze współczucia, z potrzeby podania mu dłoni i postawienia brata na nogi, to dziś... Po tej nocy, tych słowach, tym wszystkim, dziś nie został w nim nawet cień tej ochoty. Corio pokręcił głową, raz, powoli, z niedowierzaniem graniczącym z rezygnacją, a potem spojrzał tam, gdzie powinien być Elias. I… Nie znalazł go. Zastał go zupełnie inny widok. Mrugnął, otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zanim zdążył coś powiedzieć, Roman zemdlał, osunął się na ziemię i stracił przytomność.

Cornelius westchnął głęboko, przeciągle, po raz któryś tego wieczoru. Sposób, w jaki wybrzmiał dźwięk, gdy wypuścił powietrze z płuc, miał w sobie coś ze starca patrzącego na młodzież w na King's Cross pierwszego września.

- Świetnie... - Mruknął pod nosem, zupełnie nieporuszony tym, że Potter stracił przytomność. Nie próbował nawet kryć znużenia, zmęczenia, zawodu. Zamiast tego spojrzał na skrzaty... Te, które pojawiły się w najgorszym możliwym momencie - i to z wielką, lśniącą tacą, na której pysznił się pieczony świniak, chluba wieczoru, przynajmniej według Romka. Spojrzały na siebie, potem na leżącego Romulusa, potem na Corneliusa. Corio spojrzał na nie, uniósł brew, a potem tylko skinął głową.

- Zabrać. - Rzucił krótko, a po chwili po prostu odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę najbliższego źródła alkoholu, jeśli nie ratunku dla jego nastroju, to przynajmniej niewielkiej ulgi.

Tak właściwie to był impuls. Chciała po prostu sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku. Miała świadomość, że wydarzyło się tutaj bardzo dużo, zostały przekroczone pewne granice, które najprawdopodobniej nigdy nie powinny być przekroczone. Nie wydawało jej się, aby ktokolwiek akceptował korzystanie z hipnozy, uroków, czy innych podobnych numerów po to by spacyfikować swoje towarzystwo. To było przegięcie, i chyba każda logicznie myśląca osoba by to dostrzegła. Nie miała dobrego zdania o Romulusie, teraz jej niechęć tylko się pogłębiła. Skoro w ten sposób zachował się w stosunku do swoich przyjaciół, to z jakich metod właściwie korzystał, gdy ktoś kogo nie znał nie chciał wysłuchać jego zdania? Wolała w to nie wnikać, bo bała się wniosków, do których mogłaby dojść. Taka osoba nie powinna być psychiatrą, nie kiedy nie dawała sobie rady z własnymi emocjami, jak nigdy miał radzić sobie z problemami innych, skoro nie radził sobie ze sobą? Uderzyło w nią to przedstawienie, które zobaczyła.

Oczywiście ruszyło ją też to, co stało się wcześniej. Nie miała ambicji, aby każdy ją lubił, raczej całe swoje życie była od tego bardzo daleka, ale te słowa, które rzucał w jej stronę niczym w amoku nie były przyjemne. Poczuła się nieswojo, miała ochotę schować się gdzieś, zniknąć, zapaść pod ziemią, bo nie znosiła znajdować się w centrum zainteresowania. W tym przypadku niosło te ze sobą też bardzo nieprzyjemne doświadczenia z przeszłości, bo wiele razy słyszała, że nie jest gdzieś mile widziana. Między innymi dlatego dystansowała się od ludzi. Być może był jedyną osobą, która odezwała się tutaj do niej w ten sposób, do tego jego przyjaciele stanęli w jej obronie, mimo wszystko zapewne szybko nie zapomni tych słów. Jej przypadłość powodowała, że pamiętała wszystko bardzo dokładnie i na pewno będzie pamiętać te uczucia, które jej towarzyszyły, gdy na nią naskoczył. Znowu to do niej wróciło, najwyraźniej nie do końca miała to przerobione.

Nie wiedziała, czego może oczekiwać w tej chwili Benjy. Zdawała sobie sprawę, że każdy ma swoje potrzeby, każdy inaczej przeżywa sytuacje na które nie ma wpływu, radzi sobie z negatywnymi emocjami w różny sposób. Nie zamierzała jednak ignorować tego, co mu się przytrafiło, mimo, że nie wiedziała w jaki sposób może go wesprzeć i czy w ogóle było to potrzebne. Źle by się czuła sama ze sobą, gdyby zignorowała to, co mu się stało. Nie obchodziło jej to, że to może wydawać się dziwne, bo przecież oficjalnie nigdy nie pałali do siebie sympatią, raczej wręcz przeciwnie. W przeszłości nie potrafili się ze sobą dogadać i raczej naturalne dla tej ich relacji byłoby zignorowanie tego i udawanie, że nie widzi. Tyle, że wiele się zmieniło, ona się zmieniła, on się zmienił i zmieniło się ich podejście do siebie. Nie deklarowali sobie właściwie niczego, ale to nie musiało nieść ze sobą ignorancji, naprawdę przejęła się tym, co mu się przytrafiło i chciała sprawdzić, czy wszystko jest z nim dobrze, przynajmniej fizycznie. Czuła bowiem, że to będzie niosło ze sobą większe konsekwencje. Romulus potraktował go jak kogoś obcego, rozmawiali o jego powrocie tutaj, o niespełnionych oczekiwaniach, to doświadczenie mogło być kolejnym punktem do dopisania do listy, bo przyjaciele nie zachowują się w ten sposób. Może to też się zmieniło.

Nie chciała się narzucać, to też było dla niej typowe, zresztą po tej całej dramatycznej sytuacji, czuła się raczej niepewnie, w końcu to jej obecność w tym miejscu wywołała kontrowersje, gdyby jej tu nie było zapewne nic takiego by się nie wydarzyło, pewnie wyśmienicie by się tutaj bawili. Rozsądek podpowiadał jej, że to nie jest jej wina, że nie zrobiła niczego, co mogło spowodować takie zamieszanie, ale mimo to nie umiała przestać myśleć o tym, że poniekąd to jej sprawka. Głupie to było myślenie, ale nie miała na to wpływu.

Kiwnęła jedynie głową, kiedy Benjy powiedział, że nic mu nie jest. Nie zamierzała drążyć, to nie był na to odpowiedni czas i miejsce, bo wiedziała, że na pewno w niego to uderzyło, to nie było nic, ale w tej chwili faktycznie wszystko było dość świeże, towarzyszyły temu spore emocje, które mogły nie wnosić niczego dobrego. Potrzebował przestrzeni, to też było dla niej zrozumiałe. Zależało im na złagodzeniu sytuacji, przynajmniej większości z nich. Cornelius powtarzał, że miało być miło, trochę zaczynała wątpić w to, czy jeszcze jest to możliwe.

Potrzebował czasu, to było zrozumiałe, Bletchley potrafiła trzymać się granic, kiedy te zostały wyznaczone. Odsunęła się więc kilka kroków na bok, przysiadła na ziemi i wbiła spojrzenie w ognisko. Nie musiała się odzywać, nie musiała zadawać kolejnych pytań, chciała po prostu być obok, bo zależało jej na tym, aby wiedział, że go nie porzuci, nie tak łatwo, nie była osobą, która odchodziła, gdy zaczynało się robić ciężko. Mogła po prostu trwać gdzieś, poczekać na to, aż to przetrawi.

- Jaaasne. - Przytaknęła jeszcze, chociaż można było w tym wyczuć nieco fałszu. Naprawdę chciała w to wierzyć, ale średnio się czuła z tym wszystkim co padło tego wieczora. Oczywiście próbowała skupić się na pozytywach, bo też jakieś  się pojawiły, aczkolwiek wolałaby, aby nie musieli wybierać stron, i by ona nie znajdowała się w centrum zupełnie niepotrzebnego konfliktu - na to jednak było już zbyt późno.