– Nie wiem czemu bym miała – no nie, to w ogóle nie było w jej stylu, by publicznie bawić się czyimiś uczuciami. Niepublicznie zresztą też. Takie kręcenie, lawirowanie, niezdecydowanie, robienie komuś nadziei, to w ogóle nie było coś, o co można by ją posądzić, zresztą nie była kochliwa, nie tak łatwo było jej zawrócić w głowie, a sam fakt, że z kimś już tutaj przyszła, był dla niej wystarczający, by nie oglądać się za innymi, skoro ona i Chris nie przyszli tutaj „po przyjacielsku”, jak to określiła kilka dni jego matka, dopytując o co tutaj chodzi…

– Z McKinn… och. No tak – pamiętała ten skandal jak przez mgłę, minęło już od tego sporo czasu i raczej ludzie tego nie rozpamiętywali, ale skoro była mowa o amortencji, która tak zapadła w pamięć Christopherowi, o deserach i słodyczach, to rzeczywiście można było powiązać jedno z drugim. Zmarszczyła lekko brwi, słuchając opowieści o wuju i ciotce, a ostatecznie przygryzła na chwilę usta. – Trochę mu się nie dziwię, wiesz – bo gdy próbowała się postawić na miejscu wuja Rosiera, to pomyślała sobie, jaki to musiał być wstyd i zranienie, żeby na rocznicowej kolacji jego żona oglądała się za innym… A skoro była to amortencja, to najpewniej na sam patrzeniu się nie skończyło. – Warzyłam kiedyś antidotum na amortencję – nie dla siebie, rzecz jasna… Ale na zamówienie. Nie wiedziała nawet dla kogo dokładnie. Były więc sposoby, by się przed tym chronić… jakoś… ale najpierw trzeba było wiedzieć, z czym dokładnie ma się do czynienia, a to nie była taka prosta sprawa. – Dobrze, że te u Blacków działały tak krótko, bo normalnie ich działanie jest dłuższe… – takie, że nie trzeba co pięć minut podawać nowej dawki, a wystarczy to robić raz na jakiś czas. Sama zresztą cieszyła się, że nie trafiła na żadną amortencję nigdzie, bo gotowa później była zrobić o to prawdziwą awanturę. Nie znosiła, jak traciła nad sobą kontrolę. Nad sobą, nad swoimi wyborami. Nie znosiła i jednocześnie się tego bała.

Ale dlatego i ona nie sądziła, że Bott chciałby tutaj taki skandal w postaci amortencji i mieszania ludziom w uczuciach i relacjach. Ludzie ostatnimi czasy zdawali się być bardziej ostrożni na tym polu… ale to dobrze.

– Bo nie jestem przesadnie wysoka – odparła mu spokojnie, ale to było przecież jasne, że nie była, Christopher doskonale to wiedział. – A musiałam zerknąć do kratki wentylacyjnej w moim mieszkaniu. Była w salonie więc najszybciej było mnie po prostu podsadzić – bo była mniejsza i lżejsza. – To ta historia o poltergeiście – powiedziała, przypominając sobie, że o samym… widmie, istocie, duchu, czy czym dokładnie były poltergeisty, Chrisowi opowiadała po tym spotkaniu koleżki na Pokątnej. Słyszał więc o tym, co wyczyniał i jak skończył: wyegzorcyzmowany, ale nim zniknął, to narobił hałasów straszliwych, tak, że mnóstwo jej sąsiadów to słyszało.

– Na pewno byłoby to widowisko – tylko czy wtedy ubrania byłyby odpowiednio zaprezentowane? – Jako część pokazu na pewno zrobiłoby wrażenie – dodała z zastanowieniem, ignorując już dalszą scenę związaną z kotem, kelnerem i krzyczącym dzieckiem. I zabrała się zresztą do swojego dana –nie podała, z jakim mięsem je woli, bo było jej to obojętne, ale dostała wersję z kurczakiem i była z tego całkiem zadowolona. A na pewno była gotowa na wszystko, co miał zamiar zgotować jej los. – Szybko się tutaj ze wszystkim uwijają.

Prawie jej napisał w tym wyjcu, żeby się ładnie ubrała, ale nie był pewien czy wtedy specjalnie i jemu na złość nie ubrałaby się brzydko. Szczerze to też nawet podejrzewał ją, że celowo wciśnie się w mundur, albo niby to zapomni go zdjąć po służbie, ale wierzył jakimiś resztkami że tego nie zrobi. Bo jeszcze by ludzi straszyła, albo i samego właściciela że przyszli mu interes zamknąć w dniu premiery.

— No no, ja nie wiedziałem, że masz takie znajomości — mruknął, kiedy przedostali się przed przedsionek, potem podreptali po schodach w ślad za kelnerką i zostali usadowieni na antresoli. Dostali też karty menu, ale te teraz niezbyt zajmowały Atreusową uwagę. Zamiast tego rozglądał się dookoła, z pewnym zainteresowaniem lustrując wnętrze jakby chciał na szybko, tu i teraz, ocenić czy było to dobre miejsce do wpadania co jakiś czas.

Problemy dziejące się na parterze zostawili za sobą, nie rozeznawszy się w nich. Ominęły ich więc drużyny Quidditcha, wile, dramaty z kotkiem i znajome twarze, na przykład takiej Victorii i Christophera. O, z nimi to całkiem chętnie by sobie przysiadł. Miał też nadzieję, że Brenna nie postanowi stwierdzić, że zabrał ją na otwarcie Zaklętej Łyżeczki, bo było za darmo – aczkolwiek rozdawane upominki bardzo sobie cenił i kiedy kelnerka zaoferowała im zajrzenie do koszyka, zanim opuściła ich na chwilę, zanurkował ręką w poszukiwaniu słodyczy.

— W ogóle — podjął na nowo, przyglądając się co też takiego mu się wylosowało. — W poniedziałek wyjeżdżam do Lozanny, więc mnie nie będzie przez parę dni. Mam nadzieję że w tym czasie nie postanowisz się zabić. Nawet jeśli niechcący i to los będzie za tym stał.