Gerry była wdzięczna Gio, że jej nie odmówił, inaczej pewnie pojawiłaby się tutaj sama, co wcale nie było, aż tak wielką przyjemnością. Grunt to mieć przy sobie kogoś, z kim można spędzić przyjemnie czas, wtedy nawet te wszystkie dodatkowe atrakcje nie były potrzebne, Gio był taką osobą, zresztą i jego drugie ja, Jonathan należał do tej grupy. Miała wrażenie, że dawno nie widziała Jo, wydawało jej się, że dzisiejszy dzień może być jednym z tych, kiedy zostanie przywołany, bardzo dużo się tutaj działo, co mogło go zachęcić do tego, aby się obudzić.

- Wyglądasz ciekawie Gio. - Skomentowała jeszcze wygląd przyjaciela, bo na pewno się wyróżniał, chociaż było o to trudno wśród tych wszystkich osób. - Nie, nie o Jonathanie, chociaż wiesz, że lubię i jego towarzystwo. - Był w końcu częścią jego osobowości, może mniej ułożoną, ale nadal był.

Wylosowała swój los. Spojrzała na plakat, który wygrała. Nie był to chyba wymarzony przedmiot, ale już tak bywa z takimi loteriami, raczej mało kiedy jest się zadowolonym z efektu. - Tak, powieszę nad łóżkiem i będę na niego spoglądać podczas moich bezsennych nocy, idealnie się nada, nawet mruga, mogę do niego mówić, a to będzie niczym odpowiedź. - Zawinęła plakat w rulon i trzymała go w ręce.

Była ciekawa, co uda się wylosować Gio dlatego przyglądała się uważnie, kiedy nadeszła jego kolejka. - W sumie to może mieć wiele zastosowań. - Odparła, gdy zobaczyła kajdanki. Trochę mu zazdrościła, chociaż Thomas przecież miał swoje i mieli sprawdzić, jak działają, więc rozczarowanie nie było aż tak wielkie.

Zauważyła stoisko Sary Macmillan - Tam można dostać coś do picia Gio, chodźmy! - Liczyła na jakiś alkohol, żeby lekko wejść w to Beltaine. Przywitała się z właścicielką stoiska, zapłaciła odpowiednią sumę, a po chwili miała w ręku trunek. Upiła spory łyk, naprawdę tego potrzebowała.

— Ciekawie? Cóż, zdecydowanie coś nietypowego dla mnie, ale biorąc pod uwagę Beltane, sądziłem, że ta szata pozwoli mi zniknąć w tłumie — odparł.

Wiedział, że Ger lubi Jonathana, bo jakże by inaczej? Wspaniale dorównywał jej tempa, szczególnie w spożywaniu alkoholu.

Roześmiał się na odpowiedź przyjaciółki w sprawie plakatu. Następnie przyjrzał się swojej nagrodzie. Kajdanki. Bardzo użyteczne nie ma co.

— Nawet ich nie otworzę, bo hasło do otwarcia jest zamazane... Chociaż i na to są zaklęcia...

Porwany na stoisko Sary odłożył rozważania kajdankowe na późniejszy czas. Wrzucił metalowe obręcze do kieszeni i skupił uwagę na niesamowity ezoteryczny klimat stoiska panny Macmillan. Niczego innego by się po nim nie spodziewał, ale i tak był pod dużym wrażeniem. Znał się z kilkoma przedstawicielami tej rodziny, nie mogło być inaczej zważywszy na jego zainteresowania. Sary jeszcze nie miał okazji poznać.

— Dobry wieczór — przywitał się, chociaż pora wieczorna jeszcze przed nimi. Spojrzał na menu napojów. Z ulgą stwierdził, że oprócz herbaty z prądem była też korzenna i taką zamówił.

— Oh, Ger, spójrz, gargulki! Jak ja dawno w to nie grałem! Nie masz nic przeciwko, że rozegram rundkę lub dwie? — Zamachał kubkiem herbaty z wrażenia, prawie wylewając zawartość, ale dostrzegł to i upił spory łyk. Dobra. Niestety nie miał pojęcia, że przyjaciółce trafiła się jeszcze lepsza herbatka.

Przywitał się przyjaźnie z duchami. Absolutnie nie nastawiał się na wygraną. Duchy były z pewnością niesamowicie doświadczone, a sam grał w gargulki ostatni raz kilka lat temu z siostrzenicą.

Wróciwszy na miejsce zerknęłam na trzymane w ręku bransolety. W pierwszej chwili myślałam, że to metalowa biżuteria, ale niestety nie. Kajdanki. Cóż to w ogóle za pomysł? Nie było w zestawie kluczyka, tylko kartka z kodem otwierającym. Zamazana. Cóż, zawsze mogę wetknąć w nie ziemniaki do swojego pokazu.

Wtedy dostrzegłam, że ktoś pochyla się nad moimi rysunkami. Oho, chwila nadeszła.

"Beztalencie"?

Gdyby nie to, że moja twarz już jest czerwona, przybrałaby ten kolor tak czy inaczej. Zrobiło mi się przykro, ale jednocześnie byłam zła za taką krótką opinię bez żadnego wyjaśnienia czy słowa krytyki. Wyjaśnienie jednak nadeszło po chwili. Cóż, nie jestem zbyt cierpliwa.

Zaklęcie?

— Proszę pana, te rysunki nie są zaczarowane... — przerwałam, gdy jeden z portetów ożył. I to w inny sposób niż obrazki zwykły to robić.

Zamurowało mnie. Nie wiedziałam, czy krzyczeć na pomoc, czy podejść do jednego z czuwających nad Beltane czarodziejów, czy... Na szczęście ktoś zajął się magicznym czarodziejem, chociaż nieskutecznie. Podążałam wzrokiem za panem ochroniarzem [Patrick Steward] kibicując mu w duchu.

Ale to nie koniec. Ktoś powinien zatrzymać sprawcę tego zamieszania. To byłaby idealna chwila dla moich nowych kajdanek... gdyby działały.

— Panie, pan się stąd nie rusza! — wykrzyknęłam do czarodzieja. Nachyliłam się nad stoiskiem i złapałam go za ramię, by uniemożliwić mu ewentualną ucieczkę.

Tego typu zgromadzenia niekoniecznie były w duchu Sauriela. A przynajmniej nie za dnia, kiedy spoglądał na niebo z wydłużających się coraz bardziej cieni. A już na pewno nie były w jego duchu, kiedy spoglądał na te kolorowe stoiska, wozy i śmiejących się ludzi i dostrzegał tylko śmierć i ogień, który miał to spopielić. Szkoda tego było. Trochę było mu tego szkoda - tych ludzi. Każda krew smakowała tak samo. Nie ważne, czy był to mugol, charłak czy czarodziej czystej krwi. I każda miała tą samą, czerwoną barwę mimo usilnego przekonywania, że było inaczej. Co jednak naprawdę ostudzało jego zapał i deptało chęci to fakt, że Victoria miała dziś dbać o bezpieczeństwo tego miejsca.

Sauriel zaś miał zadbać, żeby to miejsce spłonęło.

Czarnowłosy przemknął między cieniami. Chciał się chociaż raz przejść po tym miejscu w jego kolorach, barwach, zapachach i dźwiękach. Niektóre znajome twarze migały mu gdzieś w kącie oka, ale kiedy dobrze się obrócił to widział już tylko tłum. I po znajomych facjatach ani widu, ani słychu. Kiedy tak przystanął, oglądając się, bo wydawało mu się, że dostrzegł twarz Fergusa, ktoś przeszedł mu przed oczyma i odsłonił widok na dość... kuriozalną rzecz. Niby nic wyjątkowego, loterie w końcu były popularne na tego typu eventach, ale stojący tam goblin skupił bardzo wiele uwagi Sauriela. Na tyle, że ten automatycznie podszedł.

- Próbujesz szczęścia? - Zaskrzeczał wyzywająco niemal goblin. Sauriel rzucił mu monetę. I tak - spróbował szczęścia. Choć przecież był od tego, żeby nieść pecha.