Tak, strzelanie zaklęciami bez opamiętania... Laurent spojrzał na Erika odrobinkę inaczej. Pośród tych wszystkich ułożonych gestów, dokładnie wykalkulowanych słów i perfekcyjnych uśmiechów to zdanie jako jedyne zabrzmiało bardzo prawdziwie. Życzliwie. Niekoniecznie dopisywał od razu do nieznajomego człowieka (znanego tylko z okładek czasopism) wykluwanie takich odczuć, ale zapisał sobie za to założenie, że te słowa były prawdziwe. Że nie był on tutaj z przyjemności, szukając radości w widowisku, ale chyba przyszedł tu jako... kto w zasadzie? Przyjaciel rzeczywiście? Z jednej strony ten świat czarodziei czystej krwi był mały, z drugiej często można było się zdziwić, że potrafiłeś się nie otrzeć bezpośrednio o kogoś, z kim... w zasadzie to nie żeby szczególnie często Philip i Laurent pokazywali się razem, więc może tak po prostu wyszło? Było coś wdzięcznego w tym spojrzeniu, jakie Erikowi posłał. Niema zgoda, nieme podziękowanie, a dla siebie samego zachował podziw dla słów tak prostych, tak szczerych i tak otwartych w gronie tego, że każdy tutaj sobie życzył miłego widowiska. Tym to w końcu miało być - zabawą, baletem. Lepsza taka forma pojedynku, niż gdyby panowie wyjaśniali to sobie w domowych ogródku.

Spojrzał ze swojego miejsca, jak Philip wręcza Bellowi swój płaszcz, zanim wkroczył na parkiet do pojedynków i jak Louvain z drugiej strony również opuścił towarzystwo. Nie było w tym niczego ekscytującego. Było to raczej smutne. Przykre. Niewłaściwe. Ale to była tylko jego perspektywa. Zaraz jednak odwrócił wzrok w kierunku Vakela i potem Victorii, kiedy ta odezwała się do mężczyzny o śnie. Proroczym zresztą. Znali się? Na to wyglądało? Posłał trochę pytające spojrzenie kobiecie, ale w tym zaciekawionym sensie. Takie pytanie, czy warto w ogóle poruszać ten temat. Proroctwo, jak to określiła, nie brzmiało jak dobra pogawędka na taki czas, jak ten.

Czy był rozdarty? Oczywiście. W gruncie rzeczy trzymał kciuki za obu panów. A głównie to trzymał kciuki, żeby ten pojedynek się szybko zakończył. Nie życzył porażki żadnemu z nich, zgrozo, dlaczego miałby? Choć to dość oczywiste, że w tym pojedynku bardziej zależało mu na Philipie, dopóki Atreusa nie było w grze. Zresztą sam fakt, że Louvain będzie musiał wpłacić pieniądze na cele charytatywne był całkowicie szczytny. Ugh, Laurent samego siebie ganił regularnie za to, że miał w sobie tego chytrusa, który chciał spać na swoim złocie i niechętnie je wyprowadzał ze swojego skarbca. Było to nadal nic w porównaniu z majątkiem Prewettów, ale jednak - było jego, samodzielnie wypracowane, zarobione. Jego zabezpieczenie i możliwość inwestycji w przyszłość. A ganił siebie za to bo myślał też regularnie o tym, że sam powinien wspierać więcej celów, które pomagałyby potrzebującym.

Odetchnął, milknąc, kiedy światła przygasły i mężczyźni wyszli na parkiet, żeby zgodnie z zasadą pojedynków oddalić się od siebie i stanąć po przeciwnych stronach tego teatru. Już napięcie wzrosło w nim do stopnia, gdzie było mu nieswojo.

- Chwilę popatrzę. - Obrócił głowę w kierunku Victorii, ale nie zdobył się na odwzajemnienie tego uśmiechu. Delikatnie poluzował krawat pod szyją, obracając znów głowę w stronę pojedynkujących się... sędzia dał sygnał i pierwsze zaklęcie świsnęło w powietrzu. Laurent odruchowo zamknął oczy, ale zaraz rozchylił powieki. - Mam szczerą nadzieję, że ograniczy się to do wymiany niegroźnych zaklęć. - Zwrócił się do Viki.

Oczekiwana osoba, niespodziewanie pojawiła się na pojedynku swojego brata. Louvain najbardziej potrzebował w tym dniu wsparcia rodzeństwa. I jak na razie, Laurence był tutaj jedynym, poza licznym gronem kuzynostwa. Dostrzegł obecność Eden, szwagierki, ale w pobliżu jej osoby nie było Williama. Choć ten jeden raz, brat mógłby pokazać się w gronie dużej rodziny w jednym miejscu.
Czas do rozpoczęcia pojedynku nieubłaganie się zbliżał, więc Louvain musiał udać się ostatnie przygotowania.

Honorowy pojedynek był dobry w romansach, przelewanych na pergamin i pozostawionych, by sobie dogorywały w spokoju. Według Kaydena taka walka niczego nie rozwiązywała, a jedynie jeszcze bardziej pogłębiała spór. Źródło rozrywki — oh, tak... to było już bliższe definicji owego pojedynku. Zwłaszcza że ryzyko i lekkomyślność było idealnym podium dla widowiska. Ni mniej jednak Kay pojawił się na nim z prostego powodu. Pojedynkował się jego kuzyn, a to już wystarczyło, by przyjął jego zaproszenie i pojawił się — lekko spóźniony - w sali zarezerwowanej dla całej tej arystokratycznej śmietanki. Rozpoznawał niektóre twarze, choć większości osobiście nie poznał. Szukał wzrokiem Philipa, by mu życzyć powodzenia, ale już go w loży nie zastał. Trudno, życzy mu powodzenia w dochodzeniu do siebie po walce... jakkolwiek by się ona nie skończyła.

Odziany w elegancką czerń i krwawą czerwień, podążył za hostessą do wydzielonej strefy, pozostawiając za sobą lekką woń wiśni i nikotyny, bo z fajkami już od paru dni się nie rozstawał. Skłamałby mówiąc, że to widowisko nie miało go odciągnąć na parę chwil od pracy. Głównie dlatego postanowił się w końcu zebrać i przyjść. Sam, bo nie miał głowy do załatwiania sobie towarzystwa. Zresztą... tutaj było już wystarczająco ciekawie.

Srebrne oczy szukały punktu zaczepienia, aż nie zahaczyły o twarz kobiety, którą już wiele razy widział na bankietach i przyjęciach, dotyczących świata sztuki. Nie tylko, bo przecież i w hogwarcie widział ją w domu węża, rok niżej od niego i chyba już wtedy spoglądał na nią ciekawskim okiem. Nigdy jednak nie miał okazji się z nią zapoznać, a bardzo tego chciał. Kto by nie chciał? Rubinowe Wino, to widziały jego oczy, gdy spoglądał na zdjęcia w gazetach, i wcale nie dotyczyło to barw. Nie miał wątpliwości, że była charakterna. Nie miał też wątpliwości, że z łatwością zgniatała konkurencję wysokim obcasem. Wiedział również, że była siostrą Louvaina, o którą toczył się ów spór, co jeszcze bardziej potęgowało pragnienie poznania sławnej artystki. Tak naprawdę nie orientował się, o co w zasadzie poszło dokładnie z tym całym honorowym pojedynkiem. O kobiecą godność na pewno, co wynikało z listu od Philipa. Skłamałby mówiąc, że nie pragnie poznać wersji wydarzeń, malowanych artystycznym okiem i tak naprawdę nie wie, komu jeszcze kibicować. To, że stał murem za rodziną to jedno, a to, że rodzina nie zawsze podejmowała właściwe decyzje, to drugie. Podszedł więc do Loretty Lestrange z cichą nadzieją na zamienienie z nią kilku słów, skoro nadarzyła się taka okazja, dostrzegając tam również dwójkę mężczyzn i małego chłopca. - Dobry wieczór... - Przywitał się uprzejmie, skłoniwszy się lekko do wszystkich obecnych. - Kayden Delacour. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam... - Przedstawił się, a jego uwagę znów pochłonęła kobieta. Domyślał się, że to zapewne nie najlepsza pora, więc postanowił tą rozmowę nieco odciągnąć na dalszy plan, jeśli był tutaj zbędnym kołem u wozu. - Droga pani Lestrange, byłbym zaszczycony, gdybym mógł z panią zamienić później kilka słów... na temat pani sztuki. - Skłonił się znowu z lekkim uśmiechem na bladej twarzy, w zasadzie będąc gotowym do odejścia, by nie być odebrany jako impertynencki.

Pokiwął przecząco na słowo Atreusa odnośnie swojego idola. Bulstrode dobrze wiedział, że Borgin mimo wielkich chęci i zapału, nigdy nie nauczył się za dobrze latać na tej całej miotle i tym samym nie mógł dostąpić zaszczytu dołączenia do Ślizgońskiej drużyny Quidditcha. Stanley musiał więc wybrać swoją ulubioną drużynę, a że padło na Zjednoczonych z Puddlemere - no to cóż, tak jest. Lepsze to od kibicowania Harpią gdzie kiedyś grała ta ruda gówniara - Właśnie po to tu przecież przyszedłem ale przede wszystkim aby Wam kibicować - zapewnił swojego przyjaciela oraz Louvaina - Ja go wyczuwam jak tak patrzę w ich kierunku - dodał. Żaden z nich nie musiał go zachęcać do świętowania, ponieważ i tak zamierzał to zrobić. Oczywiście bardzo chciał aby wyszli zwycięsko z tego pojedynku ale niczego nie mogli być jeszcze pewni.

- To jest czysta formalność Atreus. Kto jak kto, ale Ślizgońskie chłopaki to sama śmietanka. Chyba o tym nie zapomniałeś? - spojrzał na niego badawczo - Pójdziesz tam z Lou i to po prostu wygracie. Nie akceptuję żadnego innego rozwiązania - przyznał, ponieważ mimo wszystko bardzo w nich wierzył i nie widział, a może wręcz nie chciał widzieć, żadnej innej możliwości. Borgin zdawał sobie sprawę, że Lestrange by się chyba załamał gdyby to Nott wyszedł zwycięsko z tego pojedynku.

- Ćwiczyliście coś czy trochę na żywioł jednak? - zapytał w konspiracyjnym szepcie Atreusa. Stanley był bardzo ciekaw jak bardzo się do tego przyłożyli czy może wręcz przeciwnie, nie okazując żadnego szacunku przeciwnikowi. Specjalnie zapytał Bulstrode'a, ponieważ mógł się spodziewać odpowiedzi od jednego z dwójki pojedynkowiczów.

- Wyśmienity pomysł, może podsuń go Lou. - Na pewno dużo lepiej by się oglądało pojedynek, w którym można było zobaczyć krew, a ostrza raniły głęboko i pozostawiały ślady na całe życie. Takie pamiątki na pewno przypominałyby o niepowodzeniu. Philip zapamiętałby na zawsze, żeby nie zadzierać z przeciwnikami pokroju Lou, bo była pewna, że kuzyn pokaże mu kto faktycznie zna się na rzeczy.

Cóż, sama Trixie ogromnie ubolewała nad tym, że siostry nie pojawiły się tutaj z nią. Miała wrażenie, że kiedy są razem drzemie w nich większa siła, mało kto był w stanie oprzeć się ich urokowi, jednak coraz rzadziej się to zdarzało. Wydawało jej się, że ostatnio trochę się od siebie oddaliły. Zresztą miała wrażenie, że Rabastan również częściej zjawia się sam. Taka była kolej rzeczy, kiedy wchodziło się w dorosłość. Ludzie zaczynali pędzić za swoim szczęściem, gubiąc gdzieś przy tym wartości takie jak swoja rodzina. Pozostawało się jedynie z tym pogodzić, chociaż nie było to wcale takie łatwe.

- Podoba mi się twoje podejście, wierzę w to, że dokładnie tak będzie. Lou pokaże mu, jak powinno się to robić. - Sama Bellatrix miała pewność, że właśnie tak będzie. Jej kuzyn był bardzo zwinny i sprytny, doświadczony, poradzi sobie bardzo szybko z przeciwnikiem pokroju Notta, szczególnie, że miał bardzo dobrą motywację. Walczył w końcu o honor swojej siostry, czy mogłoby go coś bardziej mobilizować? Zdaniem Black nie.

- Niby nie spieszno, jednak wiesz jak jest, zawsze można znaleźć sobie jakieś ciekawe zajęcie. - Nie, żeby oglądanie pojedynku do takich nie należało, jednak ceniła swój czas i wolałaby nie spędzić tutaj całego wieczoru.

Wtedy podbiegł do nich mały Louis najwyraźniej zachęcony jej przywitaniem. Powitała brzdąca ogromnym uśmiechem na twarzy. - A kto to tak urósł? - Zapytała nachylając się przed chłopcem. Dobrze było widzieć, że kuzyn tak świetnie sobie radzi z wychowaniem kolejnego pokolenia czarodziejów. Jeszcze chwila, moment, a będzie z niego wspaniały kawaler, który będzie mógł przedłużyć czystokrwisty ród, jej serce rosło z dumy.

- Gdzie tam, jego towarzystwo jest zawsze mile widziane. - Wstała i uśmiechnęła się tym razem do Laurenca.

- Oczywiście, nie przepraszaj, tylko pędź do niej. - Było to nawet dla niej wygodniejsze, że została sama z Rabastanem, w jego towarzystwie zawsze czuła się najbardziej swobodnie i nie musiała uważać na słówka, bo wiedziała, że jest przyzwyczajony do jej nastawienia.

Wtedy zupełnie znienacka pojawił się przy nich ktoś jeszcze. Na twarzy panny Black pojawił się ogromny uśmiech, kiedy go zobaczyła. - Panie Borgin.- Dygnęła, kiedy ujął jej dłoń. Cieszyła się, że się tutaj pojawił, tyle, że pewnie nie będą mieli sposobności, aby porozmawiać nieco dłużej. Była pewna, że to nadrobią w bliskim czasie. - To nie ja powinnam dzisiaj lśnić, a mój kuzyn, aczkolwiek doceniam. - Dodała jeszcze nie ignorując jego komplementu. Trudno było jej zachowywać się tak oficjalnie, jednak stał przy nich Rabastan, co nieco utrudniało sprawę, wszak była narzeczoną jego brata.

Nie umknęło jej oczko puszczone przez Tony'ego, w ramach odpowiedzi na ten gest jedynie przewróciła oczami.

Może gdyby się znali od wczoraj to by w to uwierzył. Los chciał, że znali się dużo dłużej i Stanley zdawał sobie sprawę, że Atreus robi sobie z niego podśmiechujki. Nie złościł się jednak na przyjaciela, a jedynie dopisał sobie w głowie punkt dla niego, chociaż już dawno zgubił rachubę w kalkulacji wyników. Ile to było? 348 do 347, a może już był remis? Pewnie coś takiego, ponieważ najczęściej szli łeb w łeb, a jeżeli tak nie było to jeden czy drugi szybko nadrabiali punkty. Ta jedna część Bulstrode'a przestała mu wypominać fakt bycia tragicznym w lataniu na miotle tylko po to aby zamienić to na kurs Aurorski... No rzeczywiście, był w formie - nie dało się tego ukryć.

- Z przyjemnością - odparł ze szczerym uśmiechem na ustach. Nie dziwił się jednak swojemu ulubionego Aurorowi - człowiek wychodził z domu Ślizgonów ale dom Ślizgonów nigdy nie wychodził z człowieka - Szczerze? To trochę tak. Wyglądasz jakby biegał i szukał czarnoksiężników, prosząc się o to aby zrobili Ci krzywdę - dodał, a uśmiech nie schodził mu z twarzy. Ot, takie serdeczne przekomarzanie się - Słusznie zrobiłeś. Może powinien podrzucić Nottowi świstoklik, aby ten mógł się ewakuować w razie potrzeby? - zaproponował, zdając sobie sprawę, że na takie rozwiązanie jest już raczej za późno.

Gdyby tak się jednak stało, że Lestrange by jakimś cudem przegrał to nie byłaby ich trójka, a czwórka na robocie. Borginowie byli przecież w duecie - Stanley i Anthony. Z umiejętnościami Tośka to byliby w stanie nawet przekonać Philippa do tego aby wysłał jakieś oficjalne przeprosiny do Proroka, wszak te jego wahadełka były całkiem przydatne.

- Dziwisz się jej? Skoro wszyscy obstawiliby wygraną Lou to gdzie byłby sens na taki mały hazardzik? Nic nie można by było przecież wygrać, a wątpię, że Seraphina chce z własnej kieszeni sypać na nagrody - przyznał, odrywając jednak na chwilę wzrok od Atreusa aby kiwnąć głową do Cynthii na przywitanie. Trwał tak przez chwilę, aż podskoczył z zaskoczenia kiedy Anthony klepnął go w ramię, a on odwrócił się od razu w jego kierunku. Tysz kurw.... - To jest przecież formalność Anthony. Spójrz na Atreusa i powiedz, że jest inaczej... Tylko uważaj bo jest jedna poprawna odpowiedź - podpowiedział kuzynowi, a następnie sięgnął po piersiówkę z zapewne przepysznym trunkiem - Ty konfiskowałeś coś w Ministerstwie, a ja skonfiskuję ten oto obiekt na poczet śledztwa - przyznał, unosząc do góry metalowy pojemnik aby wznieść mały toast - No to za dzisiejszą wygraną - pociągnął łyk po czym przetarł twarz i oddał dobytek młodszemu Borginowi - Można, można. Masz moją zgodę - dodał jeszcze i poczęstował przyjaciół papierosem.