Najmilsza Ambrosio!

Rzeczywiście, całkowicie gdzieś umknęło to, chociaż sam miałem poprosić Cię o rozkład na następny rok życia.

Nieco zaniepokoił mnie ten rozkład i ten wyjazd, bo czuję bardzo silny wpływ Saturna. O, Saturnie Siewco, który pożerasz własne dzieci, surowy panie wszelkiej szkody, którego ujrzała otchłań i się zlękła. Może i uznałbym, że wystarczy mi rozłożyć kart w w cichości altany i różanego ogrodu mojej szwagierki, jednak Dziesięć Buław odżegnało mnie od tej decyzji. Były odwrócone. Spotkajmy się więc, czy 27 VIII wieczorem, w Ataraksji będzie Ci pasował?

Przyniosę kolejną butelkę wina.

Rosie,

dziękuję ci serdecznie za pamięć. Co prawda sama bym to prędzej czy później przeczytała, ale twoja sowa oszczędziła mi zakrztuszenia się śniadaniem przy okazji.

Czy we Francji można dostać jakieś substancje psychotropowe, o jakich nie słyszeliśmy na wyspach?

Pytam dla... kolegi.

Rosie,

Nie powinienem wyrzucać tej Trójki mieczy do jeziora. Wypadła odwrócona – dobra wróżba, pomyślisz – ale ja nie mogłem na nią wtedy patrzeć, tak jak nie mogłem patrzeć na splatające nas nici, nie dowierzając, że przeznaczenie mogło tak pomieszać ściegi naszych przyszłości.

Nie powinienem, ale nie żałuję. Serce z talii tarota przebite trzema mieczami może spoczywać na dnie jeziora Windermere, ale moje – jest w Twoich rękach. Zawsze było. Myślisz, że wyrwałaś je przemocą, że wycięłaś je jednym z ostrzy, które rdzewieją teraz w wodach jeziora, krwawiące i niechętne, że zatopiłaś w nim dłonie i zęby, jak dzika bachantka opętana żądzą, nie, kurwa, ja Ci je przecież oddałem, ja sam. Leżę w nocy z dziurą w piersi, czekając, aż ułożysz na niej głowę, by zasnąć. Powiedz, Rosie, jak wygląda moje przeklęte serce? Jeszcze nie zaczęło gnić? Nie szczerniało, mimo wszystkich niegodziwości, jakich się dopuściłem?

Wiem, że bije tylko dlatego, że mu każesz.

Może naprawdę ciąży na nas jakaś klątwa, choć taka innej natury, niż przypuszczałem. Na mnie, na Tobie, na Mulciberach. Robert dzisiaj umarł. Może jego serce po prostu zapomniało jak bić. Pogrzeb będzie na naszym rodzinnym cmentarzu w Yorkshire. Dziwne, prawda? Nie minął nawet rok, jak wzruszyli tam ziemię, by pochować mojego ojca.

Wysyłam Ci oficjalne zaproszenie na ceremonię, ale bądź wcześniej, dużo wcześniej. Powiem Selinie, że przyjdziesz.

Dostojna Pani, Lady Macario,

Słusznie powiada się, że dobrymi intencjami piekło jest wybrukowane: składam swą ufność w Pani nieocenionej mądrości, suplikując przy tym o wyrozumiałość wobec duchowego spustoszenia jaki poczyniłem na poligonie swej jaźni, nieświadom potęgi zastępów Złego. Uniżenie dziękuję za udzielone przestrogi. Powierzam w Pani czcigodne ręce los nasz, wierząc wciąż, że Bóg w swym miłosierdziu nie przeznaczył nam upadku na miarę biblijnych Sodomy i Gomory.

Przypuszczenia jakie żywi Pani wobec mojego rodowodu są jak najbardziej trafne. Gdyby była Pani tak łaskawa wyznaczyć stosowny termin naszego spotkania, wyrwę się choćby i z gardzieli Szeolu, aby stawić się na nim wespół z szacowną damą, o której przypadłości opowiadałem w poprzednim liście moim, razem z przyobiecaną opłatą za usługi.

SZ.P. MCKINNON
Sąsiadko
piszę z zapytaniem o asortyment duchów w słojach, butelkach, innych kontenerach, które pozwalają samodzielnie uwolnić je w domu.
Od ilu zaczyna się pakiet i można liczyć na rabat?

Rosie,
czy słyszałaś kiedyś o jakimś krewnym imieniem Alfred Trelawney? Trafił do mnie... wyjątkowo osobliwy list od osoby tak podpisanej i nie bardzo wiem, co z tym zrobić.

Rosie,
na pewno Alfreda. Możesz zresztą sama spojrzeć na ten obraz nędzy i rozpaczy. Przyniósł to gołąb tak brzydki, że jutro zabieram swoją sowę na kontrolę do weterynarza. Jeszcze się okaże, że coś od niego złapała.
Nazwij mnie naiwnym, powiedz mi, że tacy wracają po więcej. Wiem to, ale wysłałem mu te sykle, niech stracę, choć domyślam się, gdzie trafią.
Za trudno mi chyba przejść obojętnie obok zagadki.

Zmieniłbym noc w dzień, gdybyś spowita w księżycową łunę powiedziała mi, że chcesz grzać się w promieniach słońca.