Septima Ollivander

Bylica pospolita

Wybierając się na ten sabat Leon również liczył na to, że zobaczy kilka znajomych twarzy. Dobrze byłoby spotkać kogoś jeszcze ze swoich przyjaciół albo poznać kogoś nowego. W tym dniu zamierzał jednak poświęcać pełnie swojej uwagi przyjaciółce.

— Szczególnie czekoladowe. To jedne z moich ulubionych. — Wychodził z założenia, że mądrego człowieka dobrze jest posłuchać. W słowach Olivii kryła się prawdziwa mądrość. Leon nie odmawiał dobrego jedzenia. W szczególności słodyczy. W przypadku tych ostatnich to od czasów szkolnych miał taki nawyk aby posiadać niewielki zapas słodkości. Nawet w pracy trzymał takowy, wykorzystując do tego celu część szuflady w swoim biurku.

— Są nietopiące się, powinny wytrzymać stanięcie blisko ogniska. Jeśli nie wytrzymają to sprzedawca nas oszukał. — Stojący w kolejce Leon z Olivią wspierającą się na jego ramieniu potraktował bardzo poważnie i nie zamierzał go lekceważyć. Biada temu sprzedawcy, jeśli faktycznie te lody zaczną się topić pod wpływem przelotnego podejścia do ogniska. — Tak, w końcu to dotyczy mojej przyszłości. Rozpalane na czas Lithy ognie mają szczególną moc, więc nawet pozbawiona tego rodzaju wrażliwości powinnaś coś dostrzec. Tylko nie podchodź zbyt blisko. — Po nim nie należało spodziewać się innej odpowiedzi. Traktował to naprawdę poważnie i posiadał silne przekonania odnośnie dywinacji i spirytyzmu. Uśmiechnął się wesoło za sprawą tej metafory.

Gdy Olivia zdecydowała się zapłacić za ich lody, zanim dobył swojego portfela, otwierał już usta aby zaprotestować. W końcu to on zaprosił ją na tegoroczną Lithę i to on powinien płacić. Zdołała go przekonać do swojej racji.

— Odpowiada mi to. — Przystał na to z uśmiechem, odchodząc od stoiska z lodami czekoladowo-bakaliowymi z posypką. Zdecydowanie na jednych się nie skończy. — Ja chętnie zobaczę stragany ze świecami i kadzidłami. Zacznijmy od roślin albo... świecidełek, w stronę których zerkasz niczym sroka w gnat. — Odmienne zainteresowania sprawiały, że szukali różnych rzeczy. On roślin, on świec rytualnych i kadzideł. Zauważył to, że spogląda w stronę tych kramów ze świecidełkami. Postanowił delikatnie pociągnąć ją w ich stronę. Rośliny, świeczki i kadzidła oraz płomienie mogły poczekać.

Sosna

Noszony przez niego wianek musiał mieć na niego zaskakujący wpływ, ponieważ zaczął odczuwać oszałamiającą wręcz radość. Nie mógł wyzbyć się wrażenia, że wszystko szło po jego myśli i że świat stoi przed nim otworem. Troski pokroju stanu jego córki, jej rychłego ślubu i relacji Augustusa ze swoją żoną, tego że Ulysses sam nie ma jeszcze żony oraz wiele innych rzeczy, które zwykle zaprzątały mu głowę zdawały się stracić na znaczeniu. To było złudne uczucie, które mogło okazać się zgubne w dłuższej perspektywie czasu.

Chester jest staroświeckim czarodziejem, posługującym się sakiewką wykonaną ze skóry wsiąkiewki. Po zakupieniu dla chłopców porcji waty cukrowej schował swoją sakiewkę do kieszeni spodni. Zrobił to bardziej machinalnie, z zamiarem przełożenia jej po wydostaniu się wraz z wnukami z kolejki do wewnętrznej kieszeni marynarki. Chętnych na watę cukrową i pozostałe słodkości było sporo, dlatego wolał jej nie tarasować. Noszenie sakiewki w trudno dostępnym miejscu było podyktowane tym, że podczas udziału w wydarzeniach należało dobrze pilnować swoich rzeczy przed złodziejami. Z własnego doświadczenia zawodowego wiedział, że dla wprawnego złodzieja to jest moment. Opróżnienie komuś kieszeni potrafiło zająć kilka chwil, a okradziona osoba często odkrywała ten fakt z pewnym opóźnieniem.

Posiadanie pod swoją opieką dwóch brzdąców wymagało od niego jako dziadka posiadania oczu dookoła głowy. To właśnie starał się robić, zwracać uwagę na swoje otoczenie. Nie tylko przez wzgląd na opiekowanie się wnukami do przybycia ich rodziców, ale również przez fakt na posiadanie w kieszeniach istotnych rzeczy. W nich nie trzymał tylko sakiewki, ale także paczkę papierosów wraz z pudełkiem zapałek, nieużywaną, materiałową chusteczką do nosa i paczką Balonówek Drooblego. Różdżka spoczywała poza zasięgiem rąk kobiety, wyciągającej ręce po cudzą własność.

Podczas próby kradzieży, dokonywanej bezczelnie na nim starałby się ją udaremnić poprzez próbę przyłapania złodziejaszka na gorącym uczynku, z ręką w jego kieszeniach. Jeśli udałoby mu się tego dokonać to z racji bycia z wnukami trudno byłoby mu samemu dokonać zatrzymania kieszonkowca, zwłaszcza bez użycia magii jednak wcześniej udało mu się dostrzec kilku czarodziejów w charakterystycznych mundurach Brygady Uderzeniowej, którzy mieliby szansę wykazać się podczas służby i zaalarmowani aresztować posiadacza lepkich rąk.

Chester, jako Auror, oficjalnie musiał przestrzegać prawa czarodziejów i gdyby mu się udało przyłapać kieszonkowca podczas próby kradzieży to wezwanie mundurowych musiałoby wystarczyć. Nie zmieniało to faktu, że połamane palce u rąk potrafią skutecznie zniechęcić do dokonywania kradzieży, jednak preferowane przez niego rozwiązanie nie było adekwatne do czasu ani miejsca. Było też nieodpowiednie dla oczu jego wnuków. Dlatego musiałby się zdać na prawo i jego przedstawicieli.