[7.08 | Warownia Longbottomów] Złote popołudnie

Osoby w które mogą oberwać w tej turze ciastem to: Isaac, Cain i Millie. Możecie zdecydować w następnym odpisie czy chcecie podjąć próbę uniku (rzut na percepcję, wtedy nie możecie atakować) czy przyjmiecie ciasto na przysłowiowy ryj (wtedy możecie zużyć swoją akcję na atak). Ponieważ żadne z Was nie ma kija, lub ma ich stanowczo za dużo, niemożliwa jest akcja odbicia.

Thomas H. ponieważ kija używałeś w powietrzu, zwężenie sukienki nie wpływa na Twoje możliwości odbijania ciasta. Co więcej możesz odbić ciasto zarówno które leci w ciebie, jak i znajdujące się najbliżej ciebie osoby (Thomas F. oraz znajdujący się pod stołem Erik i Basilius). Przy opisie ruchu bierz pod uwagę, że jest on mocno ograniczony.

Erik i Basilius są chronieni przez stół, więc żeby upaciać ich ciastem trzeba wejść pod blat i zrobić to w zwarciu. Atak melee, czyli bez rzucania ciastem nie wymaga testu, choć zachęcam agresorów do wzięcia pod uwagę, że panowie mogą zareagować na obecność kogokolwiek pod blatem z ciastem w ręku.

Spoiler

Nici Morpheusa... były w gruncie rzeczy dziwne. Gdy patrzyło się na jego powiązania, wyglądał jak układ krwionośny, którego był sercem. Było po prostu czerwono, w czym wyróżniały się jedynie dwie różowe nici do Erika i Brenny, silne warkocze tętnic rodzinnej miłości, nienadwyrężone w żaden sposób. A reszta... reszta była czerwona, czerwona jak krew. Kolejne warkocze do Millie i cieńsze do Alastora, Basiliusa, do Thomasa Hardwicka, i jeszcze cieńsze do drugiego Thomasa, Isaaca, do Patricka, jak drobne naczynka na końcówkach palców. W końcu cieniutkie pasma czerwieni dotykały samego Caina. Morpheus był dogłębnie głodną istotą.

Nieświadom podglądacza, a może właśnie wszystkowiedzące trzecie oko dało mu znać, wybrał piękną tartę wiśniową, znów zważył ją w ręce i cisnął nią w Caina, jakby umacniając czerwień swojego jestestwa. Śmiał się, śmiał się przy tym, jakby był kapelusznikiem, dźwięk, którego nie wydawał z siebie od dawna, śmiał się bez pohamowania, bo na krótką chwilę był młodszy dwadzieścia lat.

Na krótką chwilę znów był młody i szczęśliwy, myślał o tym, że Vakel nienawidziłby tej sytuacji, siedząc dużo dalej i kryjąc się szczelniej od Erika i Basiliusa, że na koniec pocałowałby Dolohova ustami od lukru mimo sprzeciwów i dał mu umyć swoje włosy, zlepione fondantem. Słuchałby sarkania i uwielbiał każdą skrzywioną minę.

Miał sobie dać spokój, ale to nie było takie łatwe.

Rzut w Caina ciastem wiśniowym, Aktywność Fizyczna (N), rzut podwójny dzięki przewadze Szermierka.
[roll=N]
[roll=N]

Czy lubił takie zabawy? Nie, raczej niekoniecznie. Nie lubił być w zamieszaniu, w jego centrum. Nie lubił tak gwałtownych rzeczy, które mocno nadwyrężały jego głowę i które potem odchorowywał. Jednocześnie całkiem łatwo dawał się wciągnąć w taką zabawę. Wystarczyło wiedzieć, że Millie to uszczęśliwia. Że się śmieje, piszczy i cieszy jak za dziecinnych lat. Że taki Morpheus błyska od razu ciepłymi barwami i nawet kiedy są osoby, które wolą się trzymać z daleka, to czasami dobrze się na to patrzy - na to, że ludzie potrafią się jeszcze w tych ponurych czasach beztrosko bawić i odciąć od wszystkiego, co znajdowało się poza tymi połaciami trawy.

Zatrzymał się, kiedy Millie gdzieś tam skręciła i jeszcze ruszyła przodem po nową amunicję, unosząc ręce w geście poddania się - te umazane tortem, bo właśnie ściągał go ze swojej twarzy, utrzymując szeroki uśmiech. Rozbawiony, z błyszczącymi oczami. Albo to tylko refleksy słońca, które dopieszczało dzisiaj wszystkich obecnych? Na to wszystko się dobrze patrzyło. Z ulgą - kiedy człowiek był owinięty kolorem wszystkich tych nici, które owijały się wokół wszystkich wokół.

Bletchley otrzepał ręce i zapatrzył się na te kolory. Wyłączył. Przed momentem jeszcze biegł, jeszcze uczestniczył w tym wszystkim, ale już w następnej chwili stał jak kamień, zacięty proces nie pozwolił ruszyć do przodu. To była chwila, a może i pięćdziesiąt takich chwil. Objęcie czasu i przestrzeni czasami wyrywało się z rąk Caina i zostawiało go samego sobie, żeby dryfował wraz z wiatrem. Ewentualnie dał się pociągnąć przez tłum. Albo jakieś randomowe ciasto rzucone przez czerwoną, pulsującą nić...

Cain napiął się od razu i skierował spojrzenie na Morpheusa, ale to nie był ten rodzaj złego napięcia. Uśmiechnął się znowu bardzo szeroko, tym razem nawet pozwolił sobie na to, żeby był to uśmiech zwiastujący odpłacaniem się pięknym za nadobne. Reszta tego ciasta spadła z jego brzucha, a on sam skoczył po amunicję, żeby zrealizować dokładnie to, co uśmiech zwiastował - walnięcie ciastem w papę Morfiny!