[Lato 1972, Sad Abbottów] Złota Jabłoń

Przynależność do elitarnego Departamentu Tajemnic (który wcale taki nie był, chyba że chodziło o elitarne wykorzystanie nepotyzmu) przyniosła Morpheusowi kilka ważnych lekcji. Pierwsza, to ucieczka jest zawsze dobrym wyborem, a śmierć bardzo rzadko służy komukolwiek i wymiana musi być nie tylko ilościowa, ale i jakościowa. Druga, to rozwiązywanie problemu od źródła. Korzenie mogły być zbyt głęboko, aby spalić je powierzchownym zaklęciem, ale nie było nic lepszego na upierdliwe chwasty, niż wyrywanie ich z ziemi.

Już raz mu się udało, nie zamierzał więc przestawać. Nasilił zaklęcie, aby wypchnąć wszystkie korzenie z ziemi, aby pozbawić ją życiodajnej siły, przy okazji próbując dostrzec, z jakiego miejsca roślina czerpała najbardziej, w którą stronę układał się system korzeniowy.

Raz Niewymowny, na zawsze Niewymowny, nawet po godzinach pracy i bardzo ciekawiło go, czy roślina była tylko efektem zaburzeń żywiołów czy również wspierała się magią cudownej jabłoni ich gospodarzy. Fascynujące.

Ludzka ciekawość, niczym niezaspokojony płomień, jażyła się w jego sercu, napędzając go do zgłębiania tajemnic wszechświata. Przypominał sobie czasy, gdy jako dziecko wpatrywał się w gwiaździste niebo, zastanawiając się nad istotą nieskończoności. Jego umysł zawsze pragnął więcej, zawsze dążył do zrozumienia tego, co leży poza granicami ludzkiej percepcji. W głębi jego duszy kryła się wieczna fascynacja, nieustanne pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Każde odkrycie, każde nowe zrozumienie, jedynie otwierało kolejne drzwi do nieznanego, prowadząc go w głąb tajemnic, które zdawały się nieskończone jak sam wszechświat. On, z duszą poety i sercem naukowca, przenika przez zasłony rzeczywistości, starając się uchwycić to, co niewidzialne. Księgi, które otwiera, są jak portale do innych światów, każde słowo jest kluczem do innego wymiaru wiedzy. Historia, filozofia, nauka – wszystkie splatają się w jego umyśle, tworząc mozaikę ludzkiego doświadczenia.

Wszechświat, z jego nieskończonymi gwiazdami i tajemniczymi galaktykami, zawsze był i będzie dla Morphesia lustrem, w którym odbija się ludzkie pragnienie poznania, a on sam jest częścią czegoś większego, nieuchwytnego, a jednocześnie przerażająco pięknego. Jego ciekawość jest mostem między tym, co znane, a tym, co nieodkryte.

Nie taki płot straszny, jak go malują. Jej pomysł nie był chyba taki najgorsze, bo dzieciaki zaczęły przeskakiwać płot korzystając z trampoliny. Powoli czuła, że jednak wszystko będzie dobrze, że nic im się nie stanie, a to było dla niej najważniejsze. - Szybko, reszta też, musicie znaleźć się w bezpiecznym miejscu. - Rzuciła do kolejnych dzieciaków, bo przecież miała ich tu całą piątek. Nie odetchnie spokojnie dopóki wszystkie nie znajdą się za płotem, bo zawsze pojawiało się prawdopodobieństwo, że któremuś stanie się krzywda. Skoro wzięła na siebie odpowiedzialność za to, że opuszczą teren sadu Abbotów bezpieczne, to musiała mieć pewność, że faktycznie każdy dzieciak wyląduje za płotem.

Nie skupiała się na tym, co dzieje się w tle. Nie miała pojęcia, kogo wzięła sobie na cel roślina, czy próbuje nadal kogoś zabić, bo była zajęta dzieciakami.

Zachęcała pozostałą dwójkę do przeskoczenia przez płot, nic innego jej nie pozostawało. - Szybciej, musicie stąd znikać maluchy. - Później będzie się martwiła, czy trafią do swoich rodziców. Zapewne też będzie musiała ich znaleźć, bo w tym zamieszaniu pewnie trudno będzie o to, aby trafili na swoje dzieci.

Nie spodziewała się, że to niewielkie przyjęcie potoczy się w ten sposób, zresztą pewnie nikt się tego nie spodziewał. Miała nadzieję, że inni są bezpieczni, pewnie pójdzie to sprawdzić, kiedy wszystkie dzieciaki będą bezpieczne.

Dwa oszczepy wyglądały mizernie i pewnie ani nie uszkodziły korzeni, ani nie podruszyły ziemi, ale zaraz potem Morpheus wprowadził w czyn ich krótką wymianę zdań o konieczności wyrwania chwasta. Anthony zaśmiał się serdecznie:

– Frank nigdy nie zrobiłby tego tak dobrze jak Ty! – Krzyknął w zachwycie nad umiejętnościami towarzysza z podobnym entuzjazmem z którym uśmiech wywoływał na jego ustach namiot confetti. Liczył że i Isaac nie zawiódł jego oczekiwań, ludzie opuszczali tę przerośniętą zagrodę, ufał więc, że stażysta świetnie sobie radzi. Pogratuluje mu jednak później.

Jego stalowe oczy szybko omiotły pole walki, dokończenie dzieła pozostawił Longbottomowi, skupiając się na ubezpieczaniu tyłów i tłumieniu w zarodku potencjalnych drobnostek, które zignorowane mogłyby wybuchnąć im w twarz. Był do tego w pewien sposób przyzwyczajony, zestaw umiejętności czynił z niego niekoniecznie postać walczącą w zwarciu, ale dobre wsparcie pilnujące pleców.

Dlatego teraz gdy zobaczył dym unoszący się przy ziemi, wiedział że igrają z ogniem i liczy się każda sekunda. W dwóch słowach dał znać skupiającemu się na utrzymaniu potwora w powietrzu Morpheusowi gdzie się przemieszcza i podbiegł w kierunku zapruszonego płomienia. Skoncentrował się na przepływie mocy przez swoje ciało, by szerokim zagarniającym gestem wypuścić moc rozproszenia rozległym kocem na podłoże, tak aby zadusić problem rozsypanego magicznego ognia w zarodku.

Zaklęcie nie było idealne, ale przynajmniej pozwoliło na to, aby pozbyć się kolejnej macki, kolejnej części tej cholernej rośliny. Widząc efekty swoich działań, Penny była gotowa na to, żeby spróbować raz jeszcze. Mogła tak do skutku, byle tylko osiągnąć zamierzony cel. Zanim jednak zdążyła choćby machnąć różdżką, swoimi działaniami uprzedził ją Morpheus Longbottom - raz i drugi. Pierw udało mu się wyciągnąć sporą część rośliny na powierzchnie, a następnie swoje działania powtórzył.

Czy był sens wchodzić mu w paradę?

- Wykończmy to! - zawołała, starając się zwrócić uwagę pozostałych na to, że ich szanse znacząco wzrosły. Może nawet mogli być już pewni zwycięstwa?

Tym razem nie zamierzała stawać okoniem. Zamrozić i roztrzaskać. Tak brzmiał wcześniejszy plan. Skoro inne opcje nie wyszły, trzeba było zdecydować się na kolejną. Może tym razem szczęście dopisze. A jeśli nie - dzieła dokończy Longbottom. Zdawać by się mogło, że na ten moment radził sobie z tym wszystkim chyba najlepiej.

Machnęła różdżką raz. Celem było zamrożenie możliwie największej części korzeni. Nie obchodziła ją reszta rośliny. Tylko same korzenie. Jeśli się nie udało za pierwszym razem - Penny ponowiła. Jedynie roztrzaskanie pozostawiła w gestii pozostałych. Nie sądziła, żeby sama dała radę to zrobić.

Trigger Warning: trigger (Odkryj)

Isaac zaciągnął się chłodnym, zimowym powietrzem, żeby uspokoić trochę oddech. Stał obok Bruna, którego poznał podczas swoich podróży po Europie. Bruno był Austriakiem, jednym z czarodziejów, którzy trafili do obozu koncentracyjnego. Jego partner - Carl, stał o krok przed nim. Mężczyźni prowadzili klubo kawiarnię w centrum Berlina, która zrzeszała różnej maści artystów. Kiedy jednak Hitler doszedł do władzy, zaczęto nękać nietuzinkowych ludzi, a tych oskarżonych o homoseksualizm, ściągać do obozów. Więźniowie którzy stali na placu, przyjechali dzisiejszym transportem. Niektórzy byli żydami, inni więźniami politycznymi, a jeszcze inni zostali oskarżeni o bycie “zboczonymi przestępcami”. Tylko Isaac wiedział, co zaraz się wydarzy. Znał tę historię, ponieważ Bruno przeżył wojnę i sam mu o niej opowiedział. A później mu ją pokazał. Tyle że była to jedna z tych historii, które Bagshot schował w swojej myślodsiewni. Dlaczego pojawili mi się przed oczami? Po co ja to wszystko robiłem? Po co ja to oglądałem? myślał intensywnie i drgnął, kiedy strażnicy bezlitośnie wyciągnęli Carla z tłumu. Mężczyzna próbował się bronić, ale opór był bezcelowy. Kajdanki zatrzasnęły się na jego nadgarstkach, a na głowę założono mu zardzewiały metalowy kubeł, który wcześniej służył za nocnik. Tłum zaczął się buntować, więc jeden ze śmiejących się strażników wycelował do więźniów i dwa razy nacisnął spust. Trafił dwie osoby. Ciężko było chybić, kiedy ludzie stali tłumnie na tak małej przestrzeni. To wyraźnie ostudziło zapał nieuzbrojonej "publiczności", która miała nadzieję, że przeżyje ten koszmar.
Nastała grobowa cisza, przerywana jękami postrzelonych, oraz krzykami Bruna, który próbował dostać się do swojego partnera. Dwóch strażników trzymało go mocno, a kiedy na plac przyprowadzono wygłodniałe wilczury, krzyczał, płakał i błagał, żeby pozwolili mu zamienić się miejscami z Carlem. Jego prośby zostały wyśmiane, ukochany rozebrany do naga, a psy puszczone luzem.
Przez metalowy kubeł, Carl nie mógł widzieć, co działo się wokół niego. Jego świat ograniczył się do ciemności, zimna i przerażającego hałasu. A później do bólu, kiedy wygłodniałe psy zębiskami wpijały się w jego ciało, szarpały skórę i mięśnie, podczas gdy próbował uciekać i bronić się. W tym momencie był nagi, niewidomy i zupełnie bezbronny.
Isaac czuł, jak jego własne serce pęka z bólu, kiedy widział Carla upadającego na ziemię. Psy nie przestawały go gryźć i szarpać, rozrywając jego ciało na kawałki. Mężczyzna próbował jeszcze walczyć, ale jego siły szybko się wyczerpały. Bruno upadł na kolana, trzymany przez strażników, którzy śmiali się z jego rozpaczy.

Sprostanie temu wyzwaniu, jakim była skuteczna transmutacja stosunkowo go usatysfakcjonowało, nawet jak do końca nie miał pewności co do solidności stworzonych przez siebie za pomocą magii noszy. Jeśli spełnią swoją funkcję i dzięki nim uda mu się przetransportować tych ludzi w bezpieczne miejsce, z dala od drżącej od wstrząsów ziemi, wrogo nastawionych roślin i toksycznych gazów, jakie ten chwast jest wypuścić w świat. Tylko tyle albo aż tyle mógł zrobić dla tych ludzi, którzy ucierpieli w następstwie tego całego zamieszania.

Druga osoba miała zostać przeniesiona przez niego w ten sam sposób, co ten blady mężczyzna, o twarzy pokrytej potem, z dziwacznie wygiętą nogą. Kobieta, której pomocy miał udzielić Isaac. Zwrócił uwagę na nagły stan tego czarodzieja, który nie sprzyjał podejmowaniu jakichkolwiek działań. Po poradzeniu się z wszystkimi poszkodowanymi to postanowił podejść do tego czarodzieja i lekko [a]trącić go w ramię, jak już nieznacznie się pochylił przed nim.

— Wszystko w porządku? — Zwrócił się do niego, choć tak naprawdę nie wiedział czy czarodziej będzie w stanie albo będzie skłonny go kazać mu pozostawić siebie w spokoju.