[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

– Rosier, Rosier, choćbym chciał, umowa zobowiązuje i nie mogę pokazywać się w ubraniach, które nie wyszły spod ich nici. – odpowiedział na pytanie Victorii głosem męczennika, ale kto by uwierzył, że nie łechtały jego próżności afisze reklamującą najnowszą linię garniturów w których użyczał swojej twarzy i ciała. Sesja była bardzo udana, choć wybrano tylko te zdjęcia, na których patrzył melancholijnie w dal, co podczas przechadzek uliczkami magicznego Londynu przypominało mu o dość zawiłym stanie w jakim obecnie się znajdował. Na przyjęciach tego typu potrafił maskować się z wprawą przeszło trzydziestoletnią, dlatego nawet brew mu nie zadrżała, gdy dołączyli do ich prywatnej rozmowy młodsi impertynenci.

Atreus jak widać rozkwitał wspaniałymi sierpniowymi pomysłami i jak widać karma go za to nagrodziła chomiczym kształtem.
– Cóż, lepiej tak niż z woskowym penisem w ręku. Przynajmniej nie widać twarzy – mruknął pod nosem, mocząc usta w szampanie, który jednak nie spełnił jego wymogów smakowych i kryształ tak szybko jak pojawił się w ręku, tak został odstawiony na stół. Potoki słów Sauriela, wulgarność całej sytuacji nie odpowiadały mu i już zamierzał się wycofać, gdy okazało się, że mają wspólną agendę z piękną Victorią. Ujął jej dłoń i bez słowa wyminął tych, którzy chcieli im przeszkadzać.

Na parkiecie objął wszystkich w czerni i... czerni, tańczące pary jak stado wampirów w rumuńskim zamku krążyły kołowo do potoczystych tonów orkiestry smyczkowej. Momentalnie, gdy jego stopy dotknęły przestrzeni przeznaczonej do tańczenia przejął inicjatywę, porywając ją w walcowy wir, co jakiś czas obracając wprawnie, pozwalając jej czarnej, choć najpewniej czerwonej sukni wirować, zakwitać i więdnąć jak róży dotkniętej nekromantyczną magią. Był wyśmienitym tancerzem, poza muzycznym zmysłem, szybko odkrył jaką przewagą dawało mu to na tego typu przyjęciach. Jak mógł sterować rozmową dodając figurę więcej, gdy ciała poruszały się zgodnie z jego wolą i inicjatywą.
– Coś Cię trapi i nie jest to wasza wycieczka – nie pytał, stwierdzał fakt. – Jeśli potrzebujesz rozmowy, wiesz, że możesz na mnie polegać – poważny ton odciążył wychyleniem jej w tył przez swoje ramie, podtrzymaniem na moment ciężaru, kwiatu, który kwitnął i wiądł zaburzając naturalny rytm życia i przemijania. – Chyba, że jesteś spragniona ministerialnych anegdotek, choć w tych jak wiesz przoduje Jonathan, szczególnie ostatnio. – Nie oszukiwał się, że potrafi być większym czarusiem niż jego zastępca, już dawno przestał być o to zazdrosny. Też Selwyn miał świeższe plotki, bo Anthony poza kilkoma konferencjami rzeczywiście unikał biura.

Obrót, obrót i wspięcie na palcach, starał się nie patrzeć po innych parach, skupić całą uwagę na swojej partnerce, na tym też polegała skuteczność jego ucieczki od własnych uczuć. Na tym polegał trik, który pomagał mu tyle lat przetrwać, bo przecież wiedział z kim będzie tego wieczoru na jednym parkiecie, przy jednym stole, choć nigdy razem, zawsze gdzieś obok, zawsze na odległość pięciu przeklętych kroków... Teraz był dziwny czas, było i łatwiej i trudniej w tym samym momencie. Zacisnął mocniej palce na jej drobnych dłoniach, usztywnił ramę i potoczyście paradą przecięli parkiet, a złocisto-srebrzyste ważki wraz z nimi zamigotały, zadrżały i zmieniły swoje położenie na ciemnym szafirze, burgundowej w rzeczywistości marynarki.

Nie do końca. Bardzo niekonkretna odpowiedź, która wręcz wzbudzała dreszcze, a i ciężko było nie zauważyć lekkiego przejawu niezadowolenia na jego twarzy. Albo znużenia? Odwrócił wzrok na bok, trochę (minimalnie!) wygiął wargi. Chciał to ukryć, ale wprawne oko skupione na rozmówcy mogło ten fałszywy przejaw emocji wypatrzyć. Był po prostu przejedzony tym negatywem. I tym strachem, który mieszkał w jego sercu, a który został tam zalęgnięty jeszcze przed tym nim zaczął się martwić, kto wokół niego nosi czarny znak na przedramieniu i kto może wycelować różdżkę w plecy, żeby zrobić coś... bardzo niedobrego. Ten śmieszny atak na New Forest był przecież jak przedsmak wszystkiego, co mogłoby się dziać. I chciałoby się powiedzieć, że Prewett sięgnął po rozum do głowy, ale nie. To było jak zachęta do tego, żeby naprawdę walczyć.

- Kuzynka? Znam jedną pannę Lestrange, która kwiatami przyozdobiłaby każdy kąt domu. Nie tylko swojego. - Kąciki ust w końcu drgnęły mu ku górze, bo skojarzenia z Victorią zawsze były miłymi skojarzeniami. Ta malutka historyjka się za tym kryjąca była ciekawa, zabawna - taka anegdotka akurat do opowiedzenia we wspólnym kręgu znajomości. A ten był o wiele bardziej cienki niż się wydawało na pierwszy rzut oka, chociaż akurat wcale to Laurenta nie dziwił. Lestrange to Lestrange - on znał paru, nawet jeśli nie każdego bezpośrednio to sporą część bliższego mu pokolenia kojarzył przynajmniej z widzenia. I to nie chodzi wyłącznie o szkołę. Następne słowa jednak sprawiły, że odwrócił zblazowane, jakby senne spojrzenie od róż i fotanny przed nimi, żeby spojrzeć na swojego rozmówcę. Z ciekawością, z uwagą, z błyskiem. Ponieważ zostało wyciągnięte na wierzch zagadnienie z błachego tematu, którego się nie spodziewał usłyszeć. - To prawda. - Odparł dość ostrożnie. Trybiki w jego głowie ruszyły ospale, ale kiedy już się poruszyły to zaczęły pędzić do przodu i... stop. Czy poznawanie kogoś nowego na pewno miało sens? Wartość merytoryczną? Czy ludzie nie wiązali się ostatnio tylko i wyłącznie z zawodem? - Człowiek potrafi zabawić się w boga i spoglądać, jak roślina więdnie na jego oczach, być panem i władcą jej życia... więc poddawanie się kaprysom chcenia albo niechcenia jest wręcz trywialne. Profanum naszej codzienności. - Potrzebował alkoholu. Potrzebował dokładnie tego, co dostał - wyciągnięcia z marazmu. A teraz potrzebował to zapić.

- Nie oceniałbym pokazowego bogactwa Blacków, na które zapewne został zaproszony każdy ród czystej krwi, jako pokaz dobrych koneksji i znajomości. Widzę to raczej jako próba zjednywania i tworzenia tych znajomości. - Uśmiechnął się niemal leniwie w kierunku mężczyzny, nieco zamyślony nad tym zagadnieniem. Nieco, bo jedynie odwracał pryzmat rozmowy, żeby nie fokusowała się na jego znajomości z Blackiem i robił to świadomie. - Nie wiem, jak pan, panie Lestrange, ale ja potrzebuję drinka. I wiem, gdzie takiego znaleźć. - Spodziewał się, że jego ojciec będzie się gdzieś kręcić i pewnie niedługo weźmie sobie za cel główny znalezienie go w tłumie. Poza tym skoro już tu był... i skoro się ochłodził powietrzem to mógł spróbować chociaż skorzystać z tego smutnego (wesołego?) wieczoru. Zrobił gest w stronę Rodolphusa zapraszający do środka, ale nie zamierzał naciskać, jeśli ten wolał tutaj zostać.

Wino, które sączyła smakowało dobrze, tyle, że pojawiło się dziwne uczucie, smak w tle, jakby zazdrości. Nie wiedziała dlaczego i skąd wzięło się w niej to uczucie, ale wydawało jej się, że Lord Voldemort, gdzieś tutaj jest, może skryty w tłumie i rozmawia z kimś innym, nie z nią. Oczy jej rozbłysnęły, pojawiły się w nich kurwiki, jakby szaleństwo. To nic, że Czarny Pan teraz pewnie siedział nad jakimiś zwojami i musiało go coś zaswędzieć, bo o nim myślała, i tak miała wrażenie, że woli kogoś innego. Nie było to przyjemne uczucie.

Przeniosła wzrok za Sauriela, zamrugała dwa razy. Jakieś zwierzę faktycznie siedziało na tym stole. - To nie jest bober? - Zapytała śmiertelnie poważnie. Specjalistką od fauny i flory nie była, stąd jej wątpliwości na temat tego, czym właściwie było to zwierzę. Wyglądało jak przerośnięty szczur, czy coś.

Dopiła jednym haustem swoje wino. Zachęcona tańcami na parkiecie, kto by tego nie zrobił, gdyby mógł pójść bawić się z Saurielem, wystarczy tylko spojrzeć, jak się prezentował. Nigdy by sobie nie odmówiła tej przyjemności, dlatego też zaprosiła go do tańca, mimo, że damie nie wypadało.

- Może później wszyscy będą na tyle pijani, że będziemy mogli rozważyć zmianę repertuaru. - Oj, miała nadzieję, że do tego dojdzie, bo Rookwood naprawdę potrafił wywijać przy odpowiedniej muzyce, nie chciałaby zmarnować takiej okazji.

Już miała chwycić Sauriela za dłoń, gotowa pójść z nim na parkiet, kiedy w ich stronę zaczęła pędzić wściekła świnka morska. Panna Black nie zwlekała specjalnie długo, wysunęła z rękawa swojej pięknej sukni różdżkę, machnęła nią w powietrzu i wyszeptała bardzo wyraźnie zaklęcie, które miało stworzyć tarczę między nimi, a wkurwioną kapibarą. Przy odrobinie szczęścia odbije się od niej i wyjebie na ten głupi pyszczek.

– Świetnie wyglądasz, więc to żadna strata – zapewniła Anthony'ego uśmiechając się do niego miło. Wszystko wskazywało na to, że w pewnym sensie ich kariery układały się podobnie, bo niecały miesiąc temu Victoria też była u Rosierów, dokładniej to u Christophera, który chciał dopasować do niej suknie na pokaz mody. Wszystko jednak wskazywało na to, że to będzie dłuższa współpraca, a nie na jeden raz i na jedną suknię. Chris prosił jednak póki co o dyskrecję, dlatego choć bardzo chciała się tym Anthony'emu pochwalić, to nie bardzo mogła. Nie chciała artyście psuć niespodzianki, akurat wiedziała doskonale jaki Christopher potrafił być porywczy i drażliwy na punkcie swojej pracy.

Victoria się nie powstrzymała na komentarz Shafiqa i po prostu parskneła pod nosem na wspomnienie chujowej sprawy z jakże poważnej imprezy, jaką było Lammas. Jakoś dziwnym trafem znalazła się w samym środku, a poszła tylko kupić kadzidła i świece do własnych celów. To że sytuacja wymknęła się spod kontroli bardzo prędko, to inna sprawa. Lestrange zaczynała podejrzewać, że przyciąga takie dziwnostki, biorąc pod uwagę biednego Atreusa…

Lubiła, gdy mężczyzna prowadził na parkiecie, w tańcu, chociaż i bez tego radziła sobie znakomicie. Kochała taniec i potwierdzeniem tego była wczorajsza potańcówka, gdzie razem z Atreusem w parze wygrali konkurs. Potrafiła się tak bawić cały wieczór jeśli miała odpowiedniego partnera i była pewna, że Anthony podoła. W gruncie rzeczy to on te… że dwadzieścia lat temu sprawił, że tak pokochała taniec.

– Jak za starych czasów, co? – zaśmiała się, kiedy porwał ją do tańca, jeden obrót, drugi… Shafiq mógł widzieć teraz, gdy ramiona, plecy i dekolt miała odsłonięte, że przez ostatnie miesiące schudła. Dodatkowo, można było wyczuć zarys mięśni, bo prócz tego, że że stresu mniej jadła, to starała się ćwiczyć nad swoją kondycją. Najgorsza blizna, którą miała przez skos pleców, była zakryta w większości przez włosy, ale srebrząca się na lewym nadgarstku i wierzchu dłoni, mogły być widoczne teraz, gdy nie były skryte pod żadnym długim rękawem koszuli. Victoria jednak zdawała się nie zwracać na nie uwagi. No i tak – była zimna jak trup, gdy się ją dotykało, ale Anthony dzielnie to znosił, dlatego w trakcie uraczyła go uśmiechem jednym czy drugim, a nawet się zaśmiała.

– Nic nie umknie twojemu bystremu wzrokowi, prawda? – tak, trapiło ją… właściwie wiele rzeczy. Jedna z tych spraw wywijała na parkiecie nieopodal, ale starała się tam nie patrzeć. Zamiast tego uśmiechnęła się do swojego partnera. – Ale po co sobie psuć taki dzień! Chętnie posłucham ploteczek, pewnie będą lepsze niż te z mojego piętra – miała ich kilka, a wszystkie biły się o miano najbardziej absurdalnej. Ważki poruszały się po marynarce Shafiqa, jej długa sukienka, wirowała, pokazując zgrabna nóżkę spod długiego rozcięcia na udzie. Kątem oka dostrzegała jeszcze tylko jak urocza, wkurzona kapibara, w którą zamieniony był Atreus, pognała wprost na Sauriela i naraz się odbiła od niewidzialnej ściany? Aż przekrzywia głowę, zerkając w trakcie obrotu w tamtą stronę.

– Może trzeba mu pomóc… – powiedziała pod nosem trochę jakby do siebie.