Co ten człowiek chciał udowodnić? Wróć, przewiń tę kliszę, bo coś się tutaj nie zgadzało. Chciał udowodnić, że jest potworem i przypominać o tym, a tymczasem... jaki on jest uroczy... Rozkleja to na części pierwsze. Veritaserum w połączeniu z Flynnem tworzyło z tego czarnowłosego mężczyzny zwitek nieszczęść i słodyczy, która rozkładała cię na części pierwsze i zamieniała w puzzle. W dodatku nawet to nie ty decydowałeś, jaki będzie obrazek - on sam go zlepiał. Prawie jakby każde jego życzenie miało się teraz stać rozkazem. Brakowało tylko, żebyś akompaniował jego wstawki i przerywniki oraz wcięcia dziewczęcym "oooch", "aaach", "wooow". Na pewno tych onomatopei nie brakowało w słowniku, by się nimi popisać. Wraz z całym zestawem westchnięć, jakie mógł usłyszeć. Nie lubiłeś, kiedy ktoś wciskał się między słowa, ale tu i teraz jakoś nie potrafiłeś się gniewać. Jest w porządku, niech mówi. Teraz się wyspowiada, a potem... pewnie znowu będzie wiele milczał. Oby mu to nie zaszkodziło. Naprawdę chciałeś, żeby pomogło. Żeby swoje własne myśli był w stanie rozłożyć jak puzzle i złożyć z powrotem. Z tym dziecięcym tantrum pewnie zaraz i tak je zniszczy.

- Bardzo chcę, żebyś przychodził. Będziesz przychodził? Chcesz tu zostać? - Bardzo niebezpieczne pytanie, a najważniejsze zostało zadane w zaciszu serca: czy jesteś gotowy usłyszeć, że nie chce zostawać. Na to jednak nie mógł odpowiedzieć Flynn. Być może nie pomogłoby na to nawet veritaserum.

- Masz rację... - i czujesz to przy mnie? drżało gdzieś na końcu zawieszenia po ostatniej literze. I wybrzmieć - nie wybrzmiało. Ponieważ z zamyślenia nad tym smutnym zagadnieniem wyrwało go stwierdzenie tak żarliwe, że Laurent zakrztusił się śliną i musiał kilka razy odkaszlnąć, pochylając się w przód, żeby dotrzeć do siebie. Trochę ze wstydem, trochę z rozbawieniem, podniósł na Flynna wzrok. Zabić się? Ja chcę... - Masz szansę. Dałem ci ją. Daję ci ją. A ty ją wykorzystujesz. I idzie ci bardzo dobrze. - Wielkimi wręcz krokami pokazując wiele rzeczy niezrozumiałych jako rzeczy zaskakująco proste, kiedy w końcu... mówił. Jak jednak działał mózg Laurenta? Czy ona naprawdę... czy to prawda? Czy to veritaserum jest prawdziwe? Właśnie tak. Potem samego siebie przekonywał, że tak, że jest, przecież to było widać. Czuć. Żal było spoglądać, jak się męczył. - Chcesz ze mną wyjść z wanny? - Chciał mówić dalej, ale przybrał taktykę mówienia jak najmniej. Krótko. Bo i tak Flynn od razu wstrzelał się w wypowiedź. - To jest możliwe. Przecież będziesz właśnie dla mnie pracował. Mogę ci załatwić papiery. Zatrudnić naprawdę. - Mogę bardzo wiele.

Cóż za kawałek wspaniałego rękodzieła - ten Kruk, co diabli mu otworzyli wrota Hadesu, by stąpał między nami. Co za podstępna bestia - wślizguje się pod twoją skórę i z cwanym uśmieszkiem obwieszcza, że już tutaj zostanie. Tysiące obrazów migotało na tafli jeziora, kiedy przeglądały się w nim wierzby. Wierzby szumiące, śpiewające o nieszczęśliwych miłościach i złamanych sercach, jakie zostawił za sobą Flynn. Ta najbardziej truchliwa z nich szeptała między nimi, że najbardziej złamana była właśnie Wrona. Szum, śpiew i szept wdzierał się do wnętrza jak ciekły azon. Zamiast zimna czuł tylko oparzenia. Zimno mogło być tylko zewnętrze - co najwyżej płynąc od stygnącej wody. Czy można kogoś pokochać raz jeszcze... Na nowo, choć tak samo? Inaczej, a przecież to nadal ta sama postać. Te same skrzydła.

- Nie chciałbym, żebyś tracił cennych więzi. Żebyś tracił to, na czym ci zależy. O ile nikt już tam cię nie krzywdzi tak, jak Alexander. - Przywiązania Flynna potrafiły być całkowicie niezdrowe. Oto była stronniczość - kiedy Flynn mówił komuś przykre rzeczy nawet mogło to przejść. Ale w drugą stronę? Mogło przejść - bo potem byli bliscy Laurenta, na których bezczelne i złe traktowanie też by nie potrafił się zgodzić. Nawet jeśli Flynn miał się potem na niego pogniewać. - Jak ty chciałeś mi przypomnieć, że jesteś strasznym człowiekiem, kiedy tak bardzo mnie rozczulasz i poruszasz... - Uśmiechnął się do niego z czułością jako aktorem na pierwszym planie. Był tak znakomitym tancerzem, że złapanie rytmu powinno nie stanowić problemu... lecz nie teraz. Teraz nawet nie wiedział, do jakiego rytmu Flynn tańczył. Nie szkodzi. Był wprawiony pod tym kątem w chaosie. Wystarczy... również tańczyć do swojej muzyki. Nie próbować naśladować kroków innych, tak? A potem roześmiał się perliście i nieco uniósł na podciągniętych łydkach w górę, układając dłonie na swojej klatce piersiowej. Może tak wyglądała Afrodyta wyłaniająca się z morskiej piany? - Chcę! miał zaćwierkać radośnie, z zachwytem. Miał. To proste "tak" tańczyło na jego wargach. - A co mnie czujesz, Crow? - Nie było w tym pytaniu niepewności. Drżała tam radość.

- Flynn... - Pochylił się do niego, żeby cmoknąć go w czoło. Woda zaczęła opadać, bo wyciągnął korek i sięgnął po prysznic, by włączyć letnią wodę i zacząć z niego zmywać pianę, drugą dłonią dotykając jego ciała. - To w porządku, że nie wiesz. Będzie mi bardzo miło, jeśli będę mógł dowiedzieć się z tobą. - Uśmiechnął się do niego w ten zachęcający sposób, jakby nieśmiały - ale kto to znał ten wiedział, że ten nieśmiały uśmiech był ledwo wynikiem jego urody i świadomością tego, jak tę urodę wykorzystać. - Mógłbyś się zdziwić, jak ciekawe i bogate mam znajomości w Ministerstwie, które na wiele rzeczy pozwalają...

Ach, obietnice! Wielkie słowa o "na zawsze i na wieczność"! One się nie liczyły. Nie pasowałyby nawet do ust kogoś takiego, jak Crow. Jakby to miało zresztą brzmieć? Gdzie by wcisnął takie pożal się Boże kłamstwa? Zaraz między mówieniem o swoich pragnieniach, czy może po tym, jak opowiedział o Razielu? Albo przed tym, jak poprzedził to wszystko wzmianką o Alexandrze? Oczywiście, że Laurent o tym marzył - jak każda szanująca się księżniczka z bajki. Wcale nie chciał jednak o tym słuchać w punkcie, w którym nawet nie wiedzieli, co będzie za tydzień, za miesiąc... rok. Zatrzymana na wieczność chwila obkwitłaby w ich własne urojenia i zrodziła Owoc Poznania. Smakowałby jak kłamstwo, bo Laurent nawet prawdzie nie był pewien, czy może zaufać. Nie chciał więc zapewnień o "żyli długo i szczęśliwie". Chciał zapewnienia, że to "żyli długo i szczęśliwie" było na czym budować.

- Kiedy się zorientowałeś? - Uśmiechnął się filuternie, chociaż to słowo brzmiało bardzo nieprzyjemnie na strunach harfy, wprowadzało fałsz na palcach przebierających w liniach uwiązanych pięciolinią. Tak troszeczkę, maluteńko... wszystkie emocje i tak dostawały się na wyżyny, wynoszone na całym stadzie różnych innych zdań, jakie tutaj padły. Jak uniósł się na nogach. Jak razem z nim uniósł się Flynn, na którego leciała teraz woda. W łazience nie było zimno - była zaparowana wręcz od ciągle podgrzewanej przez Crowa wody.

Wyobraźnia podsuwała cień skrzydeł, po których lotkach skapywała woda. Kropla po kropli gasiły kolejne świece. W pomieszczeniu nie robiło się ciemniej. Czerń, co świecić nie mogła, właśnie przed jego oczami lśniła. Rozpierzchały się myśli, wątpliwości, wypadała możliwość wpadnięcia na pomysł, że tego człowieka można wystawić za drzwi i się nim nie przejmować. Ta magia chwili musiała wystarczyć na całą codzienność. Słowa słowami - czy ten upadły anioł potrafił brukować ścieżki, by nogi się w nich nie zapadły? Rozgarnąć ostrokrzew na drodze, rozpalić ciepły ogień nawet wtedy, gdy padał deszcz? Cała wielka, zła rzeczywistość, która czekała za drzwiami tej łazienki.

- Chcę..! - Wysmyknęło się zaczarowane słowo z warg. Przytrzymał jego dłoń przy swoim policzku swoimi palcami. - Wierzę. - Wierzę w ciebie? W to uczucie? W słowa tak piękne, że Laurent..! Laurent ze swoim zachwytem, z tym jak zszedł z niego stres po powrocie ze szpitala, z tym, że nie jadł zdecydowanie za dużo, z uniesienia fizycznego i uniesień duchowych... z tego wszystkiego, co działo się na zewnątrz i wewnątrz poczuł się naprawdę zatrważająco słabo.

Supernowa, która wzleciała na niebo, rozbłysła - gwiazdy, westchnąwszy z zachwytu, pobladły - a Ona znikła.

W następnym momencie był już znów na dole wanny i nie trzymał w dłoniach tego prysznica. Podpierał się za to jedną ręką na ręce Flynna, a drugą na brzegu wanny. Z jakiegoś powodu nie było śladów oparzeń na skórze Crowa po żadnym z ich spotkań. Po żadnym dotyku. Jedyne, co na Flynnie zostało to ślad po pocałunku na jego szyi. Z jakiegoś powodu się nie oparzył... ale się zagubił. I wierząc jego słowom - gubił się co rusz.

- Trochę mi słabo. - Mruknął lekko oszołomiony tym nagłym odcięciem od nadmiaru bodźców, jakie zafundował mu przed chwilką mózg. Uśmiechnął się jednak - i to z ulgą.

To nie było Wniebowstąpienie. To było jedno z najlepszym Ziemiowstąpień, jakie człowiek mógł doznać.

Znów czuł, że jakoś właściwie biło jego serce. Nawet jeśli bolała klatka piersiowa od zsuwających się z ramion uczuć.

- Chciałeś wyjść, więc chodźmy... naprawdę muszę coś zjeść. - Chociaż miał ochotę iść do łóżka i spać. Wreszcie czuł, że mógłby zasnąć spokojnie.

Powrót do spania byłby teraz jak unoszenie się na puszystej chmurce. Ciało było ciężkie, ale i tak się unosisz. Ty? Ciebie unoszą. Uwielbiał ten rodzaj dotyku - żadna kobieta nie potrafiła go dostarczyć. Nie w taki sposób. To była delikatność, która wołała o cenę. Skóra, która miała swoją szorstkość. To, w jaki sposób Crow go dotykał, opisywało całą jego historię tak, jakby właśnie gadał trzy po trzy. Doskonały wyznacznik zakończenia działania veritaserum. Kiedy się skończyło..? Crow byłby w stanie udawać, gdyby skończyło się o wiele wcześniej i ciągnąć ten teatrzyk? Nie. Nie chcę w to wierzyć.

Sekundowe omdlenie nie przeszkodziło w tym, by zaraz funkcjonować normalnie. Jakby w sumie nic się nie stało, choć zejście od emocji i ten stopień błogości, jaki niedawno odbywał się w tej łazience naprawdę zachęcał do tego, żeby zawinąć się w koc (albo we Flynna), wyciągnąć nogi i spać. Albo leżeć i pozwolić sobie na półsen. Mimo to wielce chętnie witał te gesty czarnowłosego - tak samo jak przesympatyczne była reakcja na zakrztuszenie się. Tak jakby we Flynnie zakodowały się pewne odruchy, które po prostu robił. Nie zastanawiał się, nie pytał... Jak to było z tym skrzatem domowym..? Zmartwił się przez moment, czy z sercem i płucami Flynna w tym momencie jest wszystko w porządku, ale to naprawdę było jak przełącznik. Bell porzucał własne zmartwienia, bo punktował je na kimś innym. Zapamiętać. Zgrywanie damy w opresji chyba było na niego skutecznym sposobem. Chociaż teraz wcale nie było żadnej gry.

- Przypadkowe mdlenie w wannie, kiedy ktoś mnie zachwyca całą swoją osobą? Nie. Skradłeś mój pierwszy raz. - Uśmiechnął się subtelnie, korzystając z pomocy, żeby wyjść z wanny, pozwalając się wytrzeć i pomóc założyć na siebie świeże już ubrania - kiedy je Migotek zostawił pozostawało pytaniem bez odpowiedzi. Czuł się o niebo lepiej, kiedy usiadł na kanapie. Przez wszystko, co usłyszał, przez wielką strefę komfortu, jaką stworzył Flynn, a z której nie mógł sobie nawet zdawać sprawy. Poczucie bezpieczeństwa rozwijało płatki jak drobne kwiaty zasypujące jabłoń na wiosnę. Jeśli zebrać wszystkie to porównania, to Crow stawał się zamiast złodziejem ziaren to doskonałym ogrodnikiem. Bardzo niezgrabnym, zawsze przewrócił to drabinę, to zniszczył płot, to jedną z gałęzi drzew - ciągnął ze sobą sztorm, który wpadał niespodziewanie. To nic. Gałąź przerobimy na opał do kominka, z resztek płotu zbuduje się nogą drabinę, a starą przerobi na pergolę dla nowych kwiatów.

- Jestem fanatykiem próbowania rzeczy nowych. - Można się było tego domyślić po nawet krótkim obcowaniu z nim. Wszystko, co nowe, było przygodą. - Nie jestem nadmiernym wielbicielem cukru. - Pogłaskał go czule po policzku, uśmiechnięty trochę z rozbawieniem. Bo uważał to za zabawne, że Flynn mógł chomikować ciastka bezpiecznie i nic im nie groziło. Na pewno nie to, że podje je on. - Jak nie weźmiesz czegoś dla siebie i nie zjesz, to nie tknę nawet małym paluszkiem. - I mógł przy tym całkowicie poważnie! Nie było to nawet wielkim problemem - jak jesz za mało to żołądek w końcu wiązał się w supeł, gdy tylko czuło się zapach obiadu. - Ale ta randka mnie trochę ugłaskuje. - Przymknął oczy w pełnym szczęścia uśmiechu z lekkim rumieńcem na policzkach. Albo może to rumieniec nadal towarzyszący mu przez rozgrzanie..?

Powiedział za dużo? Za mało? Idealnie. Na tyle, by czerwień stała się ozdobnikiem między czarnymi, śmiesznie mokrymi puklami, z których skapywała woda. Na tyle mało, by nie wyszarpnąć z jego zapełnionych sadzą płuc komentarza i na tyle dużo, żeby widział, że sprawił mu przyjemność. Jego dobry humor szybko stawał się dobrym humorem Laurenta. Rezonans ciągnął się przez mieszkanie i w końcu spotkał ich przy przyjemnym, letnim wietrze wpełzającym do jasnego wnętrza. Podrywał porozsuwane na boki firany na tych oknach. Jak z bajki. Prawie wszystko było jak z bajki - gdyby odjąć słabość, wyciąć blizny, gdyby tak... gdybyśmy obrócili dom do góry nogami, to i pies stałby się kotem.

Jak powinien zareagować na żart? Ładniej? Zamiast ładnego reagowania po prostu się cicho zaśmiał. Nie było co zaprzeczać - chociaż mógł mówić, że Flynn jest przesłodki to był to ostatni smak, jaki by z nim skojarzył. Fleamont był ostrawy w swoim smaku. Zostawał na języku na długie godziny po tym, jak już zniknął. Ranił kubki smakowe, jeśli skosztowałeś za dużo, ale słodycz też się tam plątała - gdzieś na końcu, by nie pozwolić na nijakość. Oj nie. A w końcu, w kawalkadzie doznań, przychodziła gorycz. Ta gorycz była tylko wtedy, kiedy liczyłeś na to, że ostrość nie sparzy ci ust. Że będziesz mógł konsumować bez opamiętania. Dawkowanie Flynna - to dopiero musiała być sztuka... Ludzie musieli się od niego uzależniać jak od heroiny.

Och, TO było nowe. Odchylił się na kanapie i zrobił mu dokładnie tyle miejsca, ile Crow sobie życzył. Dłoń z policzka oparła się teraz na jego nagich udach. Gdzieś tam czuł tę okrutną bliznę, która została mu po tamtej kąpieli. Zamiast jej unikać to w tym momencie zatrzymał właśnie na jej wysokości swoje palce. Mikrosekunda niepewności co do niej szybko została przetarta ciekawością. Laurent miał cały album uśmiechów, które potrafił rozsyłać w zależności od konieczności. Teraz jednak to nie był starannie dobrany uśmiech - to było chłonięcie rzeczy nowych. Skupienie na bodźcach, chociaż w jego oczach nie było wielkiego ożywienia z jednego tylko powodu - zmęczenia. I to było całkiem wyraźne. Zmęczenie wcale jednak nie sprawiało, że nie ożywił się ani trochę, kiedy mógł spoglądać z tego punktu na czarnowłosego.

Tylko że to trwało zdumiewająco krótko. Nie było ani zdenerwowania ani rozbawienia. Było zaciekawienie i coś... kropla zadowolenia. Satysfakcji? Arogancja? Tak samo bezkompromisowo spoglądał na mężczyznę, którego rozmowie przysłuchiwał się Flynn - różnica była taka, że tamten go nudził. Flynn pobudzał wyobraźnię.

- Chyba nie chciałbym tego powtarzać. Duszenia. - Sprecyzował, żeby czasem Flynn nie pomyślał o tym, co zrobił przed chwilą. Oparł teraz dłonie na jego łydce, spoglądając na niego z uśmiechem i niegasnącym zainteresowaniem. Nie przesadził - a przynajmniej nie było żadnej oznaki co do tego. I pewnie by kontynuował, ale Flynn zaczął mówić, a on był za bardzo zaintrygowany prawdą objawioną, jaka zaraz miała zostać ujawniona iii.... spodziewał się wielu rzeczy, ale to, co zobaczył, sprawiło, że popłakał się ze śmiechu. Aż złapał się na brzuch na tej kanapie, pochylając do przodu, bo pierwsze niedowierzanie (ta strategiczna jedna sekunda realizacji, na co się patrzy) zamieniła się szybko w wybuch śmiechu.

- Hahaha... Na Morganę... hahaha! - Chciał z siebie wydusić coś normalnego, ale jakoś nie był w stanie. Więc tylko pokręcił przecząco głową, że nie, nie - może iść.

Lecz kiedy poszedł i przestał się śmiać to nagle zrobiło się tak cicho.

Pusto.

Mrugnął i sen się skończył.

Przez moment to było tylko zmęczenie, ale jakoś szybko pojawił się stres. Niepokój. Wszystko było tak pootwierane, jakby wręcz zapraszało Omen do wnętrza. A to nie Omen - to tylko Duma zastukał pazurami, kiedy przeniósł się na swoje legowisko. Spokojnie, przecież to tylko chwila... nic się nie stało, Laurent... Prowadził ze sobą dialog wewnętrzny. To nic, zaraz będzie, przecież to tylko obiad, przecież to nie tak, że to zniknięcie na kolejne dwa tygodnie. Przecież to nie sieć kłamstw utkana, żeby motyl się w nią bezpowrotnie zaplątał.

Przeniósł wazon ze stołu jadalni na stolik kawowy, żeby móc na niego patrzeć i żałował nagle, że kwiatów nie można było przytulić. Ale można je było powąchać. Dotknąć ich. Zbadać kolejny raz fakturę płatków i liści. W końcu potuptał po kamień, który ze złością i rezygnacją wetknął w głęboki kąt szuflady i dopiero z nim położył się z powrotem na kanapie, otulając się kocem.