Ten dzień wcale nie był zły. Sprzyjała im pogoda, nie sprzyjał im dzień... nie. Nie sprzyjali sobie. Albo może to on nie sprzyjał im? Łatwo brać na kark winę za wszelkie czyny i przewinienia. Trudniej było uzmysłowić sobie, że nie zawsze wszystko jest twoją winą, a czasami wina jest niczyja. Po prostu się działo. Łatwo też się mówiło, że "nie można winić za uczucia", ale to przecież te uczucia, aż zbyt często, prowadziły do tragedii.

Ten dzień nie był zły, bo siedząc na tej plaży Laurent już nie czuł nawet dyskomfortu z trzymania własnego ciała pod ramieniem. Niby wizualnie nic się nie zgadzało, a jednocześnie widział już w większości Flynna. Niby nadal coś było nie tak, kiedy to on przytulał jego - a nie odwrót - kiedy miał wrażenie, że to on tym razem powinien trzymać go w tej wannie. Kiedy automatycznie chciał wchodzić w rolę Flynna. Ten obiad, ta pogawędka, śliczna knajpka. Dużo nieprzyjemnych słów z jego strony, a potem chwile całkiem słodkie. I teraz - chwila, w której chciał bardzo zapytać "podoba ci się zachód?" Może uznał to za nieciekawe. Może...

- Ponieważ chcesz dla siebie źle. - To już musiał trochę przepchnąć przez swoje gardło, żeby nie zacząć zaprzeczać, mówić, że nie, nie - to nie tak! Poziom, na którym już ta obawa nie była ukłuciem, a zaczynała być prądem. Jego strach zamieniał się jednak błyskawicznie w... gniew. Więc przepchnięcie tych słów było szokująco proste. Przynajmniej w porównaniu do tego, jak to było, kiedy był w swoim ciele. Nie podobał mu się ten ton, na który Flynn wkroczył, ale to już zdusił. Tu akurat wyzwania wielkiego nie było - bardziej się zmartwił o to, że nie mógł oddychać. Ciągle go to szarpało. A potem nagle... zamiast to napięcie i wkurwienie rosnąć to nagle rozprysnęło się, a on nie potrafił powstrzymać rozczulonego uśmiechu. - Aach, Flynn... nie, to nie tak... - Sięgnął do jego twarzy, by odsunąć nieułożone włosy z jego twarzy. Cieszyłby się pewnie mocniej, gdyby nie to, że się bał - o Flynna. O to, jak znowu emocje nim targały. Tylko tak, jak we własnym ciele upływały one na zewnątrz, tak w tym ciele... niszczyły go od środka. - Wiem, widzę to. I bardzo się cieszę. Zachwycasz mnie, Flynn. Swoim zaangażowaniem, swoimi staraniami. To jest... mówiłem o trochę innym zaufaniu. - Jak on miał mu to lepiej wyjaśnić? - Jesteśmy w tym do siebie podobni. Robimy te same błędy, bo boimy się, że jeśli nie będziemy wypełniali oczekiwań, nawet swoim kosztem, to nie zostaniemy zaakceptowani. Albo to strach przed konsekwencjami. Nie trzeba wcale manipulacji, kłamstw i udawania własnym kosztem. - Mógł zostawić temat i go wyrzucić. Powinien nawet, jeśli Flynn będzie dalej miał problemy z oddechem. Liczył jednak na to, że jeśli to wyjaśni... jeśli to zrozumie... Trochę sam teraz panikował, mówił szybciej, siedział jak na rozgrzanych węglach - gotów podskoczyć w każdym momencie, żeby ratować Flynna przed... przed nim samym w zasadzie.

- Flynn. - Była w tym miękkość i twardość jednocześnie. Twardość w tej części zdecydowania, z jaką wypowiedział jego imię. Miękkość w tym, jak jego imię nie zostało wyplute z energią, jak nie podkreślały się ostre litery na krańcu języka Laurenta. Zmartwienie, odrobina paniki i jednocześnie rozczulenie. Tyle wszystkiego na raz? Już powinna mu głowa parować, a on zamiast odpadać, tylko się nakręcał. Zupełnie inny azymut działania. Nie przerywał mu. Ten słowotok był taki smutny. Taki łamiący serce. Czy naprawdę Flynn był sam na tym świecie? Miał tyle znajomości. Miał chociażby tę osobę, o której mówił tak pięknie. Czego tak mocno zazdrościł. Dobrze, jeśli nie on - bo mówił też przykre rzeczy. Ktoś... ktoś, kto by mu pomógł. Na pewno były takie osoby. Flynn miał dar do odpychania, ale miał też dar do przyciągania. Do sprawiania, że ludzie chcieli mu pomóc, wyciągnąć go z kłopotów. Bo jeśli to zrobią - czy wtedy ten Zakazany Owoc nie pozwoli im się posmakować? Pozwoli, oj tak. Wepchnie się do ich ust z całą swoją pasją. Albo powinien go przerwać? Nie, nie... to chyba najgorsze rozwiązanie. Niech to z siebie wyrzuci. To wszystko, co potrzebował powiedzieć, tak jakby Laurent dostrzegał to za mało, niewystarczająco, jakby musiał mu to rzucić prosto w twarz, bo nawet nie pod stopy.

Tym razem mógł powiedzieć, że to nie były żadne manipulacje. To była fiksacja. Zapętlenie się na temacie, który rzucił w twarz, owszem, ale samemu sobie. Straszne było to, kiedy się tak zwinął i tonął w samym sobie, ale nawet nie podejrzewał, jakie myśli kotłowały się w tej głowie. Żałował, że nie jest geniuszem, nie ma wykształcenia psychologa i nie wiedział, co zrobić, żeby Flynnowi było jak najlepiej. Głupota, bo przecież odpowiedź dla tego człowieka była zawsze taka sama. Proste - pójdź z nim do łóżka.

Tak trzymał rozchylone usta, bo nie wiedział, co powiedzieć. Jak to dobrze ująć. Od czego zacząć? Bo Flynn nie słuchał. Kompletnie nie słuchał.

- Nie słuchasz mnie. - Może to nie była najlepsza rzecz do powiedzenia teraz. - Flynn. - Powiedział to jeszcze łagodniej i pochylił się, żeby jeszcze szczelniej go objąć, kiedy on się kulił i drżał. Może... wyjściem była cisza? Pozwolenie mu się tak uspokoić? Tak. Do tej pory to zazwyczaj był najlepszy wybór, bo w tym stanie słowa na niego po prostu nie działały.

Więc dał mu ten czas na uspokojenie.

Schowanie się za własnymi dłońmi, za własnymi włosami, skrycie twarzy w poduszce, albo po prostu czyimś ramieniu - czasem było to potrzebne. Niekiedy było wręcz niezbędne. Żadne słowa dalej nie płynęły z jego ust, nie ulewał się jad, nie wysuwały się te igły, które chciały zranić. One były - ale kierowane do wnętrza?

- Kocham cię. - To mógł powiedzieć. To jedno zapewnienie, bo czasami było potrzebne bardziej niż tysiąc słów. Trzymał go więc między zastanowieniem, czy mówić cokolwiek, czy cisza będzie rzeczywiście lepszym rozwiązaniem. I chyba jak zawsze, kiedy niepewność uderzała za wysoko, a niepokój na poziomie emocjonalnym między nim a Flynnem rósł zbyt mocno - zaczął nucić. Nie śpiewać, nucić. Tę piosenkę, którą Flynn mówił, że tak lubi. Którą mu puścił. Której tekstu jeszcze nie znał, ale zamierzał się nauczyć. Chciał siedzieć jak zawsze - w bezruchu, tylko przeczesując dłonią jego włosy, albo głaszcząc po plecach. Zamiast tego musiał się poprawiać, przesuwać nieco nogi, zmienić podparcie ręki o koc, albo po prostu zająć się jakimś zagnieceniem materiału na koszuli Flynna. Robić coś - cokolwiek - byle zająć czymś ręce, byle energia w nim nie mogła zaznać czegoś takiego jak "zastój". Ona się zwyczajnie na to nie godziła, nawet kiedy Laurent ją kontrolował.

Nieco kiwał się w przód i w tył. Flynn się uspokajał, a on dawał popis nieświadomej choroby sierocej. Chociaż przecież żadna z niego sierota, tak? Zostało to wytknięcie - miał wszystko! A Flynn miał nic. Łatwo nie doceniać tego, co trzymasz w swoim palcach. Pozwolić temu przesypywać się przez palce i ulatywać z powietrzem jak mąka rzucona do ciasta. Miała stać się czymś słodkim - została brudem na półkach i krzykiem matki, że źle zrobiłeś. Przecież to nie służy do zabawy - więc czemu Ty się bawiłeś?

- Hm? - Przerwał nucenie, a przeszło ono już przez różne utwory. Wszystko, co przyplątało się do jego głowy, a miało melancholijne zabarwienie szarego widoku, jaki rozciągał się przed nim. Spoglądał w horyzont bez pomyślunku, pozwalając się znów oczarowywać falom i ich cichemu chichotowi. Morze było spokojne. Wcale nie układało się do snu. Księżyc miał mu podyktować przypływ..? Spojrzał w dół, na kulącego się Flynna, kiedy pojawiło się szarpnięcie. Chyba w złym momencie - bo padło złe pytanie. Tendencyjne, tak? Gdyby nie wieloletnia nauka kontroli nad gestami i mimiką właśnie uciekłby od niego spojrzeniem. Wiedział jednak lepiej - to byłaby odpowiedź najgorsza z możliwych. Mimo to nie potrafił odpowiedzieć od razu. Tak? Przecież to byłoby kłamstwo. Nie wierzę. Przecież brzmiało zbyt brutalnie. Odpowiedź dyplomatyczna? Mógłby wybrnąć z tego, uciec od odpowiedzi, a rozwiązań miał kilka. W tym zajęcie Flynna swoim dotykiem. Na nic z tego Flynn nie zasługiwał. A prawda? Zasługiwał na prawdę? - Ale mnie obchodzą. - Odpowiedziałeś cicho. Zadziwiająco nawet cicho jak na to, że to ciało było takie... głośne. W całym tego słowa znaczeniu. - Są tym, czego byś chciał, więc mnie obchodzą. Te małe rzeczy... drobnostki. One składają się na tego ciebie, którego chcę. - Laurent spoglądał na szczegóły i chciał się nimi cieszyć. Wielkie perspektywy były dobre w pracy - tam musisz patrzeć w przód i pozwolić, żeby szczegółami zajęli się ludzie, których do tego zatrudniać. Ale dla Laurenta liczył się każdy najmniejszy szew na ubraniu. Buty nie nadawały się do niczego, jeśli były krzywo przeszyte chociażby w jednym cugu. Książka nie mogła stać na półce, jeśli jedna jej litera nie była dopracowana. - Nie wiem, czy w to wierzę, że wybrałbyś mnie. Mam za mały obrazek i za mało szczegółów, żeby to ocenić. - Miał wierzyć w te słowa "kocham cię"? W chęć pomocy? Jasne, swoimi czynami Flynn udowadniał, że mu zależy. Ale jeszcze niecały miesiąc temu udowadniał, jakim jest skurwysynem. Uśmiechnął się do niego i ucałował jego czoło. - Ja też chcę cię uczynić najważniejszym. Żeby spędzić z tobą koniec świata i jeden dzień dłużej. Dla mnie to proces, który musi przejść swoją naturalną drogą. Ważny proces.

Westchnął ciężko, puszczając go. Zmęczony, tak. Zmęczenie to było idealne opisanie tego stanu. Teraz już rzeczywiście zmęczenie emocjonalne. Patrzył na Flynna dość krytycznie, z nieskrywaną drobiną niezadowolenia. Nie rozumiał. Jak on miał mu to inaczej wytłumaczyć? Najpierw nie chciał słuchać, bo zafiksował się na jednym punkcie, a teraz wrócili do tego wyjściowego. To co on miał powiedzieć? Jak wyjaśnić, że to równanie nie dzieli się na "TY" oraz "JA", tylko jest wspólnotą "MY". W tej wspólnocie to "ty" i "ja" było płynne. Oba punkty miały takie samo znaczenie, a samopoczucie jednego nie oznaczało identycznego odbicia w samopoczucie drugiego, choć wzajemnie na siebie oddziaływały. Jak miał mu to podobieństwo między nimi przekazać inaczej? Albo jak wytłumaczyć, że niepewność nie musi wynikać z tego, że Flynn był albo nie był na coś zdecydowany. Przecież to własna głowa była tutaj zabójcą.

To niezadowolenie z jego twarzy jednak znikało szybko pod wpływem kolejnych słów. Nie patrzył już na Flynna, nie miał na to ochoty. Wbijał wzrok w piasek przy sobie i gmerał w nim palcem, badając fakturę szybko stygnących drobin. Nie tak miękkich, jakimi były te na lazurowych wybrzeżach... tym oceanie Włosach, co? Phi... Nie chciał też patrzeć na kolejny płacz ani go słuchać. Chciał iść i... robić fajne rzeczy. Cieszyć się dniem, dopóki mógł, bo czas nieubłaganie zbliżał się do punktu zero, a on coraz mniej chciał wracać do pułapki własnego ciała. Zerknął na nie - tego blondyna, który brzmiał dokładnie tak, jak człowiek, który mógłby się rozpłakać, ale... z jakiegoś powodu tego nie robił. Może te łzy już się wyczerpały. Poleciały na zapas.

- Rozumiem to! - A ta złość to już dla TEGO głosu akurat była naturalna. Tylko nadal nienaturalna dla samego Laurenta, który drgnął nieco, zaskoczony nagłością własnej wypowiedzi. - Rozumiem, rozumiem, rozumiem! - Ze złości pouderzał parę razy pięściami w podłoże przy sobie i pokręcił gwałtownie głową kilka razy. - I nic ci na to nie poradzę, mogę to wiedzieć i nie zmienia to tego, że jestem kłębkiem strachu i niepewności. Czy ty TO rozumiesz? - Spoglądał na niego spod byka, spomiędzy rozsypanych loków. Które to loki zaraz zagarnął do tyłu, żeby mu nie zasłaniały twarzy. - Nie wiem, bo nie leci! - Nie lubił takich pytań. - Nie znoszę gdybania! - Bardzo nie lubił. Nawet z całą swoją wyobraźnią było zawsze tyle "ale", które potrafił w te sytuacje wpleść, tylko ewentualności, które mogłyby zaważyć o decyzji. - Nie zostawiłbym cię. Ale to nie znaczy, że zignorowałbym wszystko inne. Nie jestem takim człowiekiem i nigdy nie będę. Miałbym siedzieć i bezczynnie patrzeć, jak kończy się świat? Nie! - Co to był w ogóle za pomysł! - Przykro mi cię rozczarować! - Flynn nie był święty, widziałeś doskonale, jak pięknie potrafi traktować ludzi. To, że miał niezwykłego pecha do ludzi wcale niczego nie ułatwiało.

- JESTEŚ NAJWAŻNIEJSZY! - Wykrzyczał to od razu. Niemal z całą siłą tych płuc. Wpatrywał się w niego ze złością, coraz mocniej naładowany tymi emocjami. Gdzie była ta cisza i spokój, który mu się tak podobał? I czemu zawsze musieli tak kończyć? Przecież oni nie mieli żadnej przyszłości! Dobrze prawią - baby z Wenus, faceci z Marsa. Nie było szans na znalezienie porozumienia. Tylko jak to działało, skoro niby obaj stali gdzieś pomiędzy..? Niby. Prawdopodobnie pokazanie Laurenta jako przykładu niestabilnej emocjonalnie kobiety byłoby idealnym opisaniem płci pięknej. A gdyby pokazać Flynna? Gdzie byłby on? Gdzieś... gdzieś. Równie niepasujący do świata, co nie pasował tu Laurent. Tylko Laurent z innych powodów, niż płciowych. Choć... z tych również.

Flynn więc mógł nie mieć tutaj energii - on nadrabiał za ich dwójkę.

- Patrzę! - Złapał go za te ręce, żeby przestał go popychać, ale nie odepchnął go od siebie jednocześnie. A w końcu i tak je puścił, podpierając się tylko pod boki na piasku, żeby przestać się bujać. Wkurzało go nawet to, że Flynn nie obserwuje tego zachodu słońca. Czemu się nim nie zachwycał, przecież zachody słońca były najpiękniejsze! Aktualnie już nie myślał o tym, że ten kolorowy świat musiał być przerażający, że przecież mógł wyciągnąć te okulary przeciwsłoneczne, które kiedyś trafiły w jego ręce i leżały w garderobie. Miał tyle myśli, by tę chwilę umilić. I to było wcześniej. - G-gnojkiem? - Aż się zapowietrzył. Złapał głęboki haust powietrza, ale wbrew oczekiwaniom - nie zaczął się dusić. Po prostu głośno sapnął, czerwony już na skórze ze złości. - Teraz to wolisz! Ty nic nie wolisz! Jak jestem sobą to też nie lubisz, jak mówię! Nic ci się nie podoba, jesteś wiecznie zły, a ja się tak bardzo staram! - Teraz go dopiero od siebie odsunął. Albo raczej - siebie od niego. Po prostu wstał i zrobił krok w tył. - Wiecznie ci się coś nie podoba! Wyobraź sobie, że to nadal jestem ja! Ale to ci się też nie podoba. - Załamał mu się głos pod koniec, więc zaczerpnął znowu głęboko powietrza i pomachał dłońmi, żeby ściągnąć z siebie to specyficzne, gorące uczucie, kiedy zbiera się na płacz. Jeszcze on miał tutaj ryczeć. Nie. Wystarczająco dużo ryczał będąc sobą. Teraz nie musiał.