Geraldine była lekko w szoku. Tak właściwie to wcale nie lekko. Nie do końca umiała przetrawić to, co się właśnie wydarzyło. Miała swoje poglądy, szczególnie, gdy dotyczyły one magii mentalnej. Była to jedna z niewielu rzeczy, których się bała. Nie straszne były jej bestie, ludzie, Voldemort, obawiała się jedynie tego, że może stracić kontrolę nad sobą i swoimi czynami. Szczególnie po tym, co zrobił Thoran, a właściwie to doppelganger, pogłębił jej lęk. Sprawa była całkiem świeża, jeszcze nie zdążyła jej przetrawić, szczególnie, że mamił ją przez wiele miesięcy, wkradł się w jej łaski, udawał jej brata, spowodował to, że zaczęła kwestionować jasność swojego umysłu. Towarzyszył jej dziwny lęk o tym, że ktoś może przejąć jej życie, że zostanie zapomniana. Znowu to czuła, bała się, że Roise może zapomnieć kim jest. Nie umiała się pozbyć tego uczucia, uderzało w nią w najmniej oczekiwanych momentach, no i trafiło też teraz.

Wiadomo, że bywało rożnie. Czasem dochodziło do spięć między przyjaciółmi, jednak miała wrażenie, że to, co się tutaj stało to było zbyt dużo. Rozumiała strzelenie sobie po mordzie, a później godzenie się pijąc jakieś obrzydliwe trunki, każdy miewał gorsze momenty, zwłaszcza w grupie tak silnych charakterów, ale to, co się tutaj stało było dla niej niepojęte. Musiała jakoś się ogarnąć, bo nie chciała pokazywać słabości, a przecież nawet jej nie dotyczył ten atak. Potrafiła postawić się na miejscu Benjy'ego który swoją drogą spektakularnie został spacyfikowany przez Corneliusa. Lestrange wzbudzał w niej respekt, jak nikt inny potrafił opanować każdą sytuację, nie chciałaby kiedyś mu podpaść. Był pewnie jedną z nielicznych osób, z którymi wolałaby się nie mierzyć, bo wiedziała, że nie było szansy, aby z nim wygrała. Był zbyt inteligentny, zbyt rozsądny, trochę go podziwiała za to, że umiał tak nad sobą panować i zawsze wiedział, co robić.

W końcu Romulus padł na ziemię. Zemdlał. Yaxleyówna zamrugała, spojrzała na Corio, później na Ambroisa nie dało się nie zauważyć pytania malującego się na jej twarzy, brzmiało jakoś tak Co do chuja?. Potter odegrał przedstawienie, bardzo dramatyczne, a później padł. Spojrzała na mężczyznę, który zmienił się w kobietę, chyba w swoją siostrę, nie był chyba wytworem jej wyobraźni, to nie był wymysł, wyczuwała, że posiada pewne umiejętności... to nieco ją uspokoiło. To nie mogła być żadna bestia, tylko kolejna utalentowana osoba w tym wąskim gronie.

- Zostawimy go z tym? - Mruknęła bardzo cicho spoglądając na Corneliusa. Jasne, wiedziała, że poradzi sobie z każdym problemem, tak już miał, ale nie była pewna, czy chce żeby tak było. W końcu znajdowali się tutaj razem, byli przyjaciółmi, powinni być swoim wsparciem, szczególnie w takich gównianych sytuacjach.

Świniak - ci to mieli wyczucie, pojawił się bowiem w idealnym momencie, niczym przysłowiowa wisienka na torcie dopełniał absurd tej całej sytuacji, tak właściwie co robił świniak na ognisku? To była przesada, nawet jak na nich.

Wbiła swoje spojrzenie w Corneliusa, bez wypowiadania słów w głos pytała go o to, czy wszystko jest w porządku, czy jakoś sobie poradzą. Sama chyba odesłałaby w tej chwili Pottera do ojca, żeby się ogarnął. Popsuł im wieczór, nie spodziewała się tego, że może odwalić takie gówno, jak widać, nigdy nie można być niczego pewnym. Musiała mieć jednak pewność, że sprawa zostanie jakoś wyjaśniona, bo nie miała w zwyczaju zostawiać przyjaciół z szambem wokół nich, a Corio przecież był jednym z jej bliższych przyjaciół, wspierał ją zawsze, więc nie mogła tak po prostu odejść.

- Mogę wziąć, tylko nie chcę, żeby sam musiał sobie z tym radzić. - Sięgnęła po pakunek, o którym wspomniał Greengrass, najlepiej byłoby się stąd ulotnić, tyle, że to nie było do końca w jej stylu.

Nie miała szczególnych oczekiwań co do tego wieczoru, liczyła, że napiją się piwa, czy czegoś mocniejszego, pośmieją się, spędzą razem czas, bo zasługiwali na odrobinę normalności. Wszystko trafił szlag, dość szybko, powinna się tego spodziewać, prawda? Zawsze gdy było zbyt spokojnie rzeczywistość przypominała o tym, że tak nie może być, za każdym razem, coś musiało się wydarzyć, by nie było zbyt spokojnie. Powoli zaczynało ją to męczyć.

Trudno jej było przestać skupiać się na tym, co się wydarzyło. Powoli przetwarzała wszystkie informacje, musiała sobie na spokojnie poukładać to w głowie. Chwila ciszy, oddechu na pewno była dobrze widziana. Miała wrażenie, że wszyscy byli okropnie zirytowani, a wiadomo, jak to jest z irytacją. Trudno nad sobą zapanować, emocje potrafią być nie do końca dobrym przewodnikiem, reagowanie zbyt impulsywne nie zawsze służyło.

Bletchley wpatrywała się w niebo, ten widok przynosił jej ukojenie. Łatwiej było Prue zebrać myśli, kiedy spoglądała na to co znane. Często zdarzało jej się siadać na parapecie, palić fajki i po prostu trwać. To nie było dla niej nic nowego. Rozmyślała wtedy nad egzystencją wszystkich ludzi o których kiedyś przeczytała, a czasem również nad swoją. Teraz było podobnie, wypadało przemyśleć to, co się wydarzyło. Trochę nie mogła się w tym odnaleźć, bo było tego wiele i te odczucia były okropnie intensywne, a ona nie do końca sobie radziła z przebodźcowaniem. Nie chciała jednak stanowić niczyjego problemu, musiała to sama przetrawić, poukładać sobie w głowie. Może uderzyło w nią to dość mocno, ale wyjątkowo - nie chciała uciekać, chociaż był to jej pierwszy odruch. Postanowiła, że zostanie, że jakoś się w tym odnajdzie, kolejny wielki krok dla Prudence, bo przecież to było odległe od jej typowego zachowania. Zachodziły w niej pewne zmiany, rozwijała się nieco, może właśnie tego potrzebowała? Ileż można być kimś kto chował się w bezpiecznej przestrzeni, unikał konfrontacji, szczególnie, że tak właściwie to przecież ona nie udzielała się podczas tej sprzeczki zbyt wiele, nie zdążyła tego zrobić, bo ktoś inny stanął w jej obronie, to też było zupełnie nowe i naprawdę to doceniała.

Czas płynął, swoim własnym tempem. Nie skupiała się na tym, wiedziała, że każdemu przyda się chwila na złapanie oddechu, jej również. Znajdowała się dokładnie tutaj, gdzie chciała być, tuż obok Benjy'ego, nie dosłownie przy nim, bo chciała dać mu przestrzeń, ale obok, by czuł jej obecność. On również potrzebował czasu, nie sądziła, że poukłada sobie wszystko w głowie ot tak, bo sporo się wydarzyło, ale na pewno chwila samotności miała mu służyć. Chciała, żeby wiedział, że nie jest sam, że ma jej wsparcie, że są tutaj razem, oczywiście nie odezwała się na ten temat ani słowem, bo to było niepotrzebne, słowa nie zawsze musiały padać, by wiedzieć, co druga osoba miała na myśli.

Bletchley spojrzała na mężczyznę, gdy poczuła ciężar jego dłoni na swoim ramieniu. Nie usłyszała, że się zbliża, pozwoliła sobie na chwilę zamyślenia, a w jej przypadku przysłaniało to wszystko inne. Odcinała się wtedy, nie zwracała uwagi na to, co działo się wokół niej, nie słyszała kroków, czy nie dostrzegała zbliżającej się sylwetki. Wróciła na miejsce.

- Tak będzie najlepiej. - Nie do końca czuła, że powinni zostać w tym miejscu, które wzbudzało tak wiele negatywnych emocji, mogliby spróbować, ale czy miałoby to jakikolwiek sens?

Chciała się oddalić, przestać myśleć o tym, co się wydarzyło, przestać skupiać się na osobie, która wzbudzała w niej same negatywne odczucia i nadarzyła się taka możliwość. Postanowiła skorzystać z okazji, tym bardziej, że Benjy już też był na to gotowy, a w tej chwili to na nim wolała się skupić. Znowu stanął w jej obronie, zadziwiało ją to, jak często to się powtarzało, jakoś tak naturalnie mu to przychodziło.

Uniosła się w końcu z ziemi, była gotowa się stąd oddalić. Właściwie nie zamierzała się za siebie oglądać, bo aktualnie ignorowała trochę obecność innych osób. Nie miała pojęcia, czy nie spoglądali w ich kierunku, zresztą nie obchodziło jej to jakoś za bardzo, kiedyś pewnie by się tym przejęła, ale teraz była przecież zupełnie innym człowiekiem. Wsunęła swoje ramię pod rękę Benjy'ego, chciała znaleźć się blisko niego, bez względu na to, co ktoś mógł sobie o nich pomyśleć, miała to gdzieś, nie zamierzała się tłumaczyć z tego, co robiła, zresztą nie wydawało jej się, aby ktoś zamierzał ich osądzać. Byli dorośli, zbliżyli się ostatnio do siebie, stali się swoim wsparciem - przynajmniej tutaj, to było oczywiste, że to właśnie z nim zamierzała się stąd ulotnić.

Nie zwracała uwagi na swojego brata, Corneliusa, Ambroisa, przede wszystkim na Romulusa, bo to nie oni się w tej chwili dla niej liczyli, chciała się po prostu znaleźć gdzieś indziej, z Benjym, który ostatnio kojarzył jej się z bezpiecznym azylem. - Na pewno wiesz, dokąd powinniśmy pójść. - Temu też nie dało się zaprzeczyć, była gotowa podążyć za nim, bez chwili zawahania, bez informacji o tym dokąd zmierzają, ważne, żeby w końcu opuścili to miejsce.

Tym razem udało mu się sięgnąć po alkohol, to był sukces, bez wątpienia. Cornelius mógł stanąć w miejscu, unosząc butelkę do ust, bez sięgania po szklankę, co samo w sobie było wyznacznikiem tego, jak blisko mężczyzna był tego, by wybuchnąć. Zazwyczaj cenił sobie kulturę picia, szczególnie wysokoprocentowych trunków. Teraz stał, popijając bezpośrednio z butelki i patrząc na otoczenie. Obserwował, jak jego przyjaciel podniósł się z ziemi i podszedł do Prudence, zauważył dłoń, która, choć niby od niechcenia, jakby mimochodem, wyciągnęła się ku niej w niemal nienaturalnym, jak na Fenwicka, geście otwartości. Zauważył też, jak kobieta bez słowa wstaje i bierze towarzysza pod ramię, pewnym ruchem, doskonale wiedziała, co robiła. Wzięła obrońcę pod rękę, a coś w tym było tak zupełnie naturalne, jakby robili tak od lat. Corio uniósł tylko jedną brew, ledwo zauważalnie, w jego umyśle pojawił się niekoniecznie dyskretny, ale nie całkiem złośliwy komentarz, którego nie uznał za wart wypowiedzenia na głos.

Lestrange nie skomentował tego, ponieważ nie był to jego interes. Może tylko mrugnął z lekkim  niedowierzaniem, w którym nie było nawet cienia kpiny, Corio był zbyt zmęczony, rozgoryczony, by silić się teraz na jakąkolwiek ocenę. Nie zamierzał tego analizować, nie miał takiej chęci, ani obowiązku, to nie była jego sprawa, ani teraz, ani wcześniej. W gruncie rzeczy, ich losy krzyżowały się na jego werandzie, ale nie były jego odpowiedzialnością. Przynajmniej tyle dobrego, Prue nie miała drugiego wroga. A Benjy? Cóż, on potrafił być znacznie groźniejszy niż Romulus, który, jakkolwiek głośno szczekał, przypominał bardziej rozhisteryzowaną chihuahuę, niż realne zagrożenie. Benjy był pitbullem, nie atakował dla rozrywki, już nie, raczej nie bawiły go konflikty, ale jeśli już raz się wgryzł, to nie puszczał. Cornelius znał go wystarczająco długo, by wiedzieć, że jego milczenie bywa znacznie groźniejsze niż podniesiony głos kogokolwiek innego. Zresztą, jak na ten dzień, nie była to wcale najgorsza konfiguracja, właściwie, jeśli miał być szczery wobec samego siebie, a miał, bo zawsze był, cieszyło go, że Prudence nie wychodziła stąd samotna.

Cornelius nie zatrzymał ich, nie zawołał, nie poprosił, by zostali. Oboje wiedzieli, że nie muszą. Wiedzieli, że niczego więcej nie będzie i on sam też to wiedział, tak było lepiej, ich odejście było rozsądne, logiczne, przewidywalne i, szczerze mówiąc, potrzebne. Oboje zasługiwali na coś innego niż to żałosne widowisko, a on nie zamierzał nikogo o niczym przekonywać, nikomu nic wyjaśniać. Kto miał rozum, ten już wszystko zrozumiał. Lestrange nie rzucał słów na wiatr, nigdy, nie wypowiadał pustych deklaracji, nie miał skłonności do tworzenia dramatów, ale też nigdy nie pozwalał, by jego zasady były deptane.

Jego spojrzenie przesunęło się w stronę Romulusa, który leżał bez ruchu, z rozrzuconymi kończynami, bezwładny jak kukiełka z obciętymi sznurkami, ktoś mógłby pomyśleć, że to Potter był tu ofiarą, a nie niedoszłym władcą marionetek. Błąd. Odwrócił się powoli, spojrzał po twarzach pozostałych, Ambroise’a, Geraldine, chwilowo nieobecnego Eliasa, czy raczej drugiej Prudence - każdego, kto pozostał w kręgu. Skrzaty, które przed momentem zniknęły z pieczołowicie przygotowaną świnią, pojawiły się znowu, bez słowa, czujne jak sekundanci na pojedynku, gotowe na każde polecenie gospodarza. Cornelius spojrzał na nie, nieznacznie unosząc podbródek, przez chwilę milczał, tylko po to, by wreszcie, z pełną świadomością wagi własnych słów, odezwać się z poleceniem.

Skrzaty ukłoniły się i ruszyły bez słowa, zajmując się wykonaniem polecenia, a on, wciąż z tym samym niezmiennym spokojem, zwrócił się do pozostałych.

- Jak zapowiedziałem. - Powiedział, spokojnie, niemal konwersacyjnie, równie dobrze mógł ogłaszać, że deszcz może spaść pod wieczór. - To są ostatnie minuty Pottera w tym domu, gdy się ocknie, zostanie poinformowany, że jego rzeczy są już spakowane. - Mówiąc to, Corio nie spojrzał już na Romulusa, nie sprawdzał, czy się poruszył, czy jęknął, to nie była już jego sprawa. Tylko kątem oka zauważył, że skrzaty zaczęły lewitować jego przyjaciela. - Uprzedzałem go... - Kontynuował, nie podnosząc głosu. Wzrok Geraldine spotkał się z jego spojrzeniem i przez krótką chwilę nic się nie działo, a potem Cornelius wzruszył ramionami, nieznacznie, mężczyzna ledwie poruszył ramieniem, ale w tym geście było wszystko - zmęczenie, rezygnacja, potwierdzenie, że ostrzegał, mówił, prosił i teraz nadszedł czas na konsekwencje. - Powiedziałem wyraźnie - albo się uspokaja, albo się wynosi... Nie uspokoił się... I teraz się wynosi. - Powiedział głośno, zwracając się już nie tylko do Yaxley, ale do wszystkich, którzy zostali. Jego głos był spokojny, nie podniesiony, ale miał w sobie twardość i deklarację egzekwowania decyzji, którą mężczyzna podjął już kilka minut temu. Nikt nie miał obrażać go, ani jego własnych gości, w jego własnym domu, przyjaciel czy nie, Lestrange tego nie tolerował. - Zabierze swoje rzeczy i zniknie. Może wynająć pokój w gospodzie, mają tam wystarczająco grube ściany, by nie przeszkadzał innym. Może iść gdziekolwiek, ale nie zostanie tutaj. - Zakomunikował. Nie pytał, czy ktoś się z nim zgadza, nie patrzył, czy ktokolwiek chciałby zaprotestować, nie dawał nikomu okazji do zabrania głosu, ponieważ to był jego dom i jego decyzja, podjęta z pełną świadomością, wyrok wymierzony nie z gniewu, lecz z potrzeby przywrócenia porządku. W takich przypadkach, całe szczęście - nielicznych, nie pytał o zdanie, nie otwierał dyskusji, z perspektywy Corneliusa nie było miejsca na „czy ktoś ma inne zdanie?”, „może przesadzam?”, „co wy na to?”. Nie było na to miejsca, bo to nie był już wieczór z przyjaciółmi, to był pogorzelisko po tym, co zostało z ich planów, i jeśli Lestrange miał zamiar coś z niego jeszcze uratować, a chciał ze względu na pozostałych, musiał zacząć od wyrzucenia tych, którzy wzniecali pożar i dolewali smoczej oliwy do ognia.

- Niestety, to koniec ogniska na dziś. Nikt nie musi już tu siedzieć z uprzejmości. - Głos miał łagodniejszy, ale wciąż rzeczowy, zdecydowany. Na jego twarzy nie było już gniewu, jedynie zmęczenie i ta specyficzna rezygnacja, z którą przyjmował do wiadomości, że pewnych rzeczy, choćby bardzo się chciało, nie da się odczarować. - Sugerowałbym się rozejść. Nie zamierzam nikogo zatrzymywać ani do niczego zmuszać. - Nie patrzył już na nikogo w szczególności, gdy wypowiadał te słowa. Dopiero po chwili przeniósł spojrzenie na Ambroise’a, nawet na dłużej niż należało. Wystarczająco długo, by było jasne, że wiedział i rozumiał. Nie trzeba było słów, by zrozumieć, jak bardzo to wszystko rozminęło się z planem, jak bardzo sytuacja wymknęła się spod kontroli i ile wysiłku zostało zmarnowane. W tej jednej wymianie spojrzeń mieściło się więcej, niż w całym nieszczęsnym wieczorze.

- Będę ci tylko bardzo wdzięczny, jeśli pozbędziesz się tego zbiornika wodnego. - Dodał po chwili, z lekkim ruchem głowy, niemal przepraszająco - O ile to jeszcze możliwe, rzecz jasna. - Powiedział to całkiem spokojnie, nie potrzebował wyjaśnień, nie wymagał usprawiedliwień, dlaczego to powstało, nie w tej chwili. Uniósł brew z cieniem ironii, ale bez złośliwości, po prostu chciał odzyskać swój ogród. Westchnął cicho, nie dla efektu, a raczej dla zachowania resztek wewnętrznej równowagi, a potem, nie poruszając się, nie zmieniając nawet pozycji ciała, odezwał się znów, tym razem nieco ciszej. - I nie radziłbym wchodzić do sypialni. - Skierował to już wyłącznie do Ambroise’a, z dyskretnym skinieniem głowy. - Zaraz każę skrzatom przenieść was do pokoju gościnnego. - Nie potrzebował wyjaśniać, co może znajdować się w środku. Bobry. Bobry, kurwa...

- Mam wrażenie, że Potter miał więcej szczęścia, niż rozumu. - Nie wątpiła w to, że Benjy pokazałby mu, że nie robi się takich rzeczy, zresztą nie on jeden miał chęć to zrobić. Ona była nieco zszokowana, nie spodziewała się tego, że Romulus w ogóle może wpaść na taki pomysł... gdyby to ona stała na przeciwko niego na pewno miałaby chęć zademonstrować mu to, że pewnych granic się nie przekracza, nawet jeśli na ogół darzyła go sympatią. Teraz nieco się to zmieniło, skąd mogli bowiem wiedzieć, że nie powtórzy podobnego numeru? Nie mogli mieć pewności. Nie miała pojęcia, z czego wynikała jego histeria, nic jednak nie było w stanie usprawiedliwić tego zachowania w oczach Yaxleyówny.

- Nie ma sensu tego dokańczać, nie ruszaj go, nie warto. - Zasługiwał na to, ale powinni być ponad jego zachowaniem, zresztą czuła, że to jak zakończy się to ognisko uderzy w niego bardziej. Wszyscy chyba mieli podobne podejście, co do tego, co się wydarzyło. Chyba jasne było to, że takie zachowanie nie powinno być akceptowalne wśród przyjaciół.

Spoglądała na Corneliusa, który właśnie sięgał po butelkę i wypił z niej alkohol. To świadczyło samo za siebie, wiedziała, że raczej trzymał się dobrych zwyczajów i było dla niego dość istotne z czego pije trunki wysokoprocentowe, w tej chwili to też nie miało znaczenia. Musiał ukoić nerwy, co było całkiem zrozumiałe, ale zwróciła uwagę na ten drobny szczegół, który nawet trochę ją zaniepokoił. Uderzyło to w niego dość mocno, zresztą nie dziwiło ją to - to wydarzyło się w jego domu, a wiadomo, że Corio lubił mieć wszystko pod kontrolą, jak nikt inny, tak, czy siak to on w końcu zapanował nad Potterem opętanym histerią.

Słowa wybrzmiały, ponownie. Bardzo konkretne słowa, spodziewała się je usłyszeć. Romulus nie uszanował prośby Corio, nie zastosował się do jego polecenia, a ten dość jasno określił jakie będą konsekwencje, nie było więc nic zaskakującego w tym, co miało nadejść. Nie miała pojęcia, jak Potter się będzie z tym czuł, nie do końca ją to w tej chwili obchodziło, bo przesadził. Skorzystał z dziedziny magii, która ją przerażała, niestety obawiała się tego, że może się to powtórzyć, że ją mogło spotkać to samo. Miała z tym problem, naprawdę spory, właściwie to chyba nawet ucieszyła się z tego, że nie będzie go tutaj z nimi. Nie mogli mieć pewności, że nie zrobi tego ponownie pod wpływem emocji, które na pewno się pojawią, gdy dotrze do niego, że zawiódł wszystkich, że nikt się za nim nie wstawił. Były jednak granice, których nigdy nie powinno się przekraczać i to była jedna z nich.

Corneliusa należało traktować poważnie, należał do osób, które były bardzo konsekwentne, nie spodziewała się, że zmieni zdanie. Określił, co spotka Romulusa, jeśli nie przestanie i to właśnie się działo. Spoglądała na Corio przez chwilę, było jej naprawdę przykro, że został doprowadzony do takiego stanu.

Plany szlag trafił, towarzystwo zaczęło się rozpraszać, widziała, że Benjy zniknął gdzieś z tą kobietą, która stała się ofiarą gniewu Romulusa. Nie dziwiła im się wcale, że tak szybko opuścili to miejsce. Nie było sensu na siłę tutaj siedzieć i próbować jakoś ratować wieczór. Nikomu chyba już nie miało to sprawić przyjemności. Szkoda, ale czasem tak bywało, nie do końca miało się wpływ na każdego obecnego. Nie spodziewała się, że może dojść do czegoś takiego w grupie zaufanych osób, ale chyba faktycznie zawsze powinno się spodziewać niespodziewanego, czy coś.

- Potrzebujecie pomocy z rozproszeniem, czy mam zająć się tym? - Wskazała wzrokiem na pudło w swoich rękach, trzymała w dłoniach karton z tym nieszczęsnym mięsnym jeżem. Radziła sobie z rozpraszaniem całkiem nieźle, więc jeśli zajdzie taka potrzeba, to na pewno chętnie pomoże im doprowadzić to miejsce do porządku.

Cornelius obserwował, jak Ambroise, w pełni zrozumiawszy ciężar jego słów, zaciska wargi, wyraźnie wpadając w gniew, w ten rodzaj frustracji, który nie tylko rozświetlał oczy, ale też wyostrzał rysy twarzy. Nie musiał mówić nic więcej, to w zupełności wystarczyło, żeby jego przyjaciel powziął kroki w celu wyładowania rozgoryczenia, wściekłości, frustracji, biorąc się do dzieła. Obserwował, jak z każdym krokiem Ambroise’a w stronę jeziora, gdzie uprzednio rzucane zaklęcie wykształtowało wodną powierzchnię, akwen zaczyna powoli rozpraszać się w powietrzu, rozpływając się niczym mgła znikająca wraz pierwszymi promieniami porannego słońca.

Lestrange patrzył na to wszystko ze stopniowo zwiększającym się dystansem, ale i z narastającym poczuciem, że tego wieczoru więcej stracił niż zyskał. Mimo to, w tym zmęczeniu i rozdrażnieniu, nie było ani cienia żalu, była tylko chłodna ocena faktów i decyzja, że nie zamierzał pozwolić, by ktoś jeszcze naruszył ten dom i tę przestrzeń bez konsekwencji. Ten spokój, nawet jeśli teraz ledwo uchwytny, był dla niego cenniejszy niż jakiekolwiek pozory lojalności wobec ludzi, którzy nie potrafili uszanować granic.

Patrzył jeszcze przez moment na Roise’a, który, wyraźnie wkurwiony, odchodził coraz dalej, koncentrując się na rozpraszaniu zaklęcia, jakby ten rytuał mógł choć trochę rozładować napięcie, które nagromadziło się przez ostatnie wydarzenia. Dla Corio było jasne, że nie chodziło tylko o magiczną powierzchnię jeziora, ale o coś znacznie głębszego, o granice cierpliwości, o zaufanie, o to, co znaczyło być w tej grupie i mieć świadomość, że każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje. O coś, co rozumieli wszyscy, prócz Romulusa. I dlatego Potter musiał odejść, Lestrange nie chciał się już angażować w kolejne spięcia, nie miał siły na kolejne dramaty, a jedyne, czego pragnął, to chwila ciszy i możliwość spojrzenia na świat bez ciężaru tego wszystkiego, co wydarzyło się tego wieczoru.

Sam nie do końca wylewając frustrację na zewnątrz, choć wewnętrznie poirytowany do granic możliwości, uniósł delikatnie brew, spoglądając na Geraldine, stojącą przy stole. Skrzaty, które wcześniej zajmowały się wsparciem w organizacji przyjęcia, wyniosły Pottera na werandę i wróciły, krzątały się w tle, dyskretnie zabierając resztki śladów nieudanej celebracji, któryś z nich zajął się także zgaszeniem ognia, nawet o to nie pytając, tylko robiąc to w milczeniu. To była cisza, której Lestrange tak bardzo potrzebował, i choć atmosfera wciąż była napięta, przynajmniej płomień ogniska nie płonął już niepotrzebnie. Rzucił jeszcze raz kątem oka na Yaxley, która stała niedaleko, obserwując całe zamieszanie. Wzdrygnął się lekko, unosząc brew i wypowiadając w jej stronę zdawkowe:

- Jeśli będziesz tak miła, chętnie skorzystam z twojej pomocy przy pozbywaniu się jeziora i plaży. - Stwierdził spokojnie, podczas, gdy myślach przewinęły mu się wszystkie niedoskonałości tego wieczoru, jak i wszystko to, co zostało powiedziane, zrobione i pominięte, ale starał się nie pozwolić, by te myśli zatruły mu spokój. W końcu, choć irytacja i zażenowanie nadal siedziały głęboko w nim, Lestrange miał w sobie tę cechę, która pozwalała mu z dystansem spojrzeć na własne emocje i, chociaż z trudem, pozwolić im odejść na bok, robiąc miejsce dla działania. Cornelius wziął kolejny łyk alkoholu, zanim ruszył do pracy nad pozbyciem się palm tropikalnych z ogródka, cisza wokół nich nastała, a on sam poczuł, że na tę chwilę to wszystko musiało wystarczyć. Wieczór, chociaż krótki, dobiegał końca i nie było nic, co mogłoby to zmienić.