Vespera uśmiechnęła się na słowa swojego brata, ale nic nie powiedziała. Nie mógł wiedzieć do końca jakie relacje łączą ją z Blackiem, ale wiedziała też, że przed nim nic się nie ukryje. Dziewczyna nie była wylewna jeśli chodzi o opowiadanie komukolwiek o swoich partnerach. Tak też nie miała zamiaru rozpowiadać, że od czasu do czasu spotka się z Perseusem, który zniknął jej z pola widzenia. Schowała swoje kajdanki do torby i zaczęła przechadzać się po Beltane. Jej myśli krążyły cały czas wokół Blacka, ale nie miała zamiaru go szukać. Jeśli będzie chciał się z nią spotkać była pewna, że ją znajdzie. Nie mogła być też na niego w jakikolwiek sposób zła, że nie poświęcił jej więcej uwagi, że zniknął tak bez słowa.

Owszem lubiła jak inni poświęcali jej uwagę, ale nic oficjalnego ją nie łączyło z Perseusem, sama nie wiedziała nawet jakie ma wobec niego uczucia. Dlatego spokojnie czekała, a gdy rozpoczęła się zabawa w plecenie wianków przyszła do owego stołu nie oglądając się na inne kobiety, nie słuchając ich słów, ani złości jeśli coś im się nie udało. Vespera również nie była zbyt dobra w czymś takim. W sumie to nigdy nie uczestniczyła w robieniu wianków na Beltane. Zawsze miała jakieś towarzystwo, zawsze miała jakieś zajęcie, a panną już nie była. Była wdową. Złapała za Hibiskus, z którego chciała zrobić podstawę do wianka przeplatając go na zmianę z Irysami. Na koniec dodała do tego Niezapominajki. Uważała, że te kwiaty idealnie pasowały do siebie. Wszystko było w idealnych proporcjach i idealnej liczbie. Jeśli gdzieś jakieś kwiatki były nieparzyste to odrywała główki, aby tak było. Cały czas w jej głowie przeplatały się oczy Perseusa, od których często nie mogła oderwać wzroku. Miał w nich coś przyciągającego.

- Nie śmiałabym wątpić, nie po to plotę ten wianek przecież... - Skoro już zaangażowała się w jego tworzenie, to liczyła na to, że mężczyźnie uda się z nim wspiąć na pal. Zresztą wyglądał na takiego, który byłby to w stanie zrobić bez najmniejszego problemu. Był dobrze zbudowany, zdecydowanie coś ćwiczył, powinno to nie być dla niego problematyczne - Avery nie oddałaby swojego wianka byle komu. Nawet przez moment nie myślała, że mogłoby mu się nie udać.

Nastrój Beltane udzielił się i jej, w końcu wokół było pełno par przepełnionych miłością. Na moment zapomniała o tych wszystkich problemach, które grały ostatnio pierwsze skrzypce w jej życiu. - Niech Ci będzie. - Theon też powinien mieć coś z życia w końcu Beltane jest raz w roku, a to z nią postanowił się tu pojawić. Wspięła się na palcach, aby cmoknąć go w policzek, był od niej dużo wyższy. Na szczęście tego się trzymała - był to jej zdaniem odpowiedni argument.

Nie spodziewała się, że ją oszuka. Zamiast policzka trafiła na jego usta. Nie odskoczyła jednak, jedynie przewróciła oczami widząc tą sztuczkę.

Mężczyzna oddalił się od niej, aby wykonać swoje zadanie. Avery bardzo uważnie obserwowała jego starania. Nie była zaskoczona, kiedy znalazł się wśród najszybszych. Spodziewała się tego. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, naprawdę ją cieszyło to, że mu się udało. Ruszyła szybkim krokiem w jego kierunku, te kobiety, które tańczyły wokół słupa, ogień, ludzie wokół, to wszystko, ta cała atmosfera spowodowała, że bez zastanowienia wpadła mu w ramiona. Postanowiła go pocałować, nie cmoknąć tym razem, o ile nie uciekł w podskokach.

Vespera dzielnie splatała ze sobą kwiaty, które już dwa razy jej się w niektórych miejscach rozsypywały. Miała ochotę to zostawić czując, że robi z siebie tylko pośmiewisko. Wdowa robiąca wianuszek niczym panna na wydaniu. Było to absurdalnie ośmieszające – przynajmniej tak to widziała.

Czując za sobą obecność innej osoby lekko się spięła, ale gdy do jej nosa dotarł jego zapach, potem usłyszała jego przyjemny głos spięcie zniknęło – uleciało w dal jak nigdy przy żadnej innej osobie. Perseus był wyjątkowym kochankiem, innym niż zwykle miała, zapadającym w pamięć i intrygującym. Czując pocałunek na czubku głowy uśmiechnęła się w swój zadziorny, filuterny sposób. Słysząc jego śmiech sama się zaśmiała, był zaraźliwy i to czasami ją przy nim denerwowało, że działał na nią inaczej niż inni mężczyźni.

— A skąd wiesz, że nie jestem? – pozwoliła się odwrócić w jego kierunku trzymając już gotowy wieniec w dłoniach. — Nie jesteś zbyt odważny? – zapytała przysuwając się bliżej niego i patrząc mu prosto w te oczy. Uwielbiała je, lubiła też, gdy na nią patrzył.

Spojrzała na swój wianek i wysunęła w jego kierunku.

— Proszę, dla ciebie, ale spokojnie nie zmuszam cię do wspinania się na te pale. Są ciekawsze rzeczy do robienia… – figlarny uśmiech nie schodził z jej twarzy – tu na dole. – dodała wsuwając wieniec kwiatowy na jego głowę, a uśmiech jej był jeszcze szerszy. – Do twarzy ci w nim. – oh, jaką miała ochotę go pocałować, ale nie miała zamiaru nic z takich rzeczy robić wśród tych osób. Czuła jednak, że długo nie da rady powstrzymywać się przed tym. Urok Beltane był magicznie hipnotyzujący. Chciała też, aby Perseus nie zostawał tutaj zbyt długo, więc musiała wymyślić jakiś powód, dla którego go stąd zabierze.

Obecność Szeptuchy, to chyba ostatnie, czego Victoria spodziewała się w tym pokręconym dniu, a czas miał pokazać, że będzie naprawdę… mocno odbiegający od rzeczywistości i tego, co Tori sobie na ten dzień „zaplanowała”. Lestrange w moment zamarła, nie wystraszyła się, po prostu wbiła spojrzenie w kobietę – najpierw zwróciła się do Mavelle, a potem… Do niej i Sauriela. Ciemnowłosa uniosła brwi i zamrugała. Szeptucha „słynęła” z przepowiadania tylko złych rzeczy i nim w ogóle zdążyła cokolwiek jej powiedzieć, ta zniknęła, pozostawiając ich oboje zapewne z mętlikiem w głowie. Za miłością? Ale przecież pomiędzy nimi… nie było miłości. Było… Nie wiadomo co. Sympatia, o. Na tym etapie chyba byli, nie tak? To i trochę zmroziły ją słowa o miłości pomiędzy nimi i spalonej ziemi. O zmartwieniu, ale i radości. Nie bardzo wiedziała co ma z tym zrobić, co ma z tego rozumieć… Więc w tej ciszy, która od jej strony zapadła, zaplatała wianek.

Wianek, który niedługo później wręczała w chłodne, choć obleczone rękawiczkami, dłonie wampira.

- Dziękuję – odpowiedziała mu na komplement i tym razem ten jej uśmieszek nie był z serii tych bladych, które rzucała przez cały dzień. Było to widać, bo ten doszedł też do jej oczu. - Powodzenia. Chociaż jestem pewna, że sobie poradzisz – rzuciła do niego i oparła się o stół, przy którym jeszcze przed chwilą wiązała wianek, założyła sobie ręce na piersi i po prostu obserwowała Sauriela. I przy okazji otoczenie. Ale głównie jego.

Nie wierzyła w żadne tam czary-mary, wielką magię, która splata dwie osoby, z których jedna plecie wianek, a druga zanosi go na pal, traktowała to tylko jako miłą zabawę – a ci wszyscy ludzie, co uciekali w las, byli w jej głowie albo upojeni alkoholem, albo amortencją, albo po prostu spragnieni kontaktu fizycznego z drugą osobą, bliską im, albo zupełnie obcą. Widziała jak Sauriel zręcznie wspina się na pal, zawiesza na nim wianek, który mu zrobiła, zeskakuje… Uśmiechnęła się na to pod nosem, bo było tak, jak mówiła: była pewna, że sobie poradzi. I naprawdę miała nadzieję, że to mu choć trochę poprawiło humor, ten drobny sukces w zabawie na Beltane. Wtedy też, z odległości, zetknęły się ich spojrzenia. I Victoria nawet nie zarejestrowała, że ręce jej opadły wzdłuż ciała, a nogi zrobiły kilka kroków do przodu, z dala od stołów i kwiatów, a bliżej ogniska i słupów.

Naprawdę chciała być teraz blisko niego. I tak bardzo się cieszyła, że mu się udało! Rzadko kiedy uśmiechała się tak promiennie i tak szczerze.