Miała długi rękaw w tej swojej sukni, a Laurent miał na sobie marynarkę, miała więc nadzieję, że choć trochę chłód jej ciała zostanie przez to zatrzymany, kiedy tak go złapała pod rękę siedząc na swoim miejscu, skąd rozciągał się doskonały widok na arenę. Wyłapała pytające spojrzenie Laurenta, kiedy odezwała się do Vakela o śnie, i kiedy już siedziała wyprostowana, patrząc na arenę, gdzie Louvain i Philip się ustawiali, przechyliła się do Laurenta by odpowiedzieć na pytanie, którego nie zadał na głos.

– Vakel jest mężem mojej kuzynki, Annaleigh, ale nie ma jej tutaj dzisiaj – wyszeptała mu na ucho. – Jakoś w maju miał sen dotyczący naszej rodziny i wysłał mi list z wróżbą, była niezwykle trafna. Ale znasz moje zdanie – natomiast sposób w jaki zrobił to Vakel był sto razy lepszy od tego, co zrobiła Szeptucha na Beltane, więc tak się o to nie złościła. Nawet uśmiechała się gorzko pod nosem, kiedy wspominała treść wróżby, bo teraz widziała w tym dużo prawdy. Wielkie problemy, jej naiwność i niewinność, i to, jak został ukształtowany jej charakter. Uważała, że to, że czekają ją wielkie problemy, to może powiedzieć każdy, nie trzeba być do tego wróżbitą, wystarczyło przeczytać w gazecie co się stało na Beltane, a o niej pisali przecież niemało. Tym niemniej… To nie było tylko suche stwierdzenie, że czekają ją kłopoty i koniec. Ale faktycznie nie był to może najlepszy moment na rozmowę o tym, bo na arenie rozpoczął się pojedynek.

– Hmm… Zobaczymy – odparła jeszcze Laurentowi, kątem oka widząc, jak zacisnął powieki wraz z pierwszym błyskiem zaklęcia jakie poleciało od strony Philipa. Ale nic wielkiego się nie stało, Louvain musiał rozproszyć zaklęcie – znała te gesty aż za dobrze.

Błysk. Świst. Odbicie. Dokładnie tyle zobaczyła, wraz z gestami, jakie wykonywali atakujący. Pierwsza tura dobiegła końca, po niej nastąpiła chwila przerwy, by zawodnicy mogli zająć swoje pozycje.

W tym dokładnie czasie poczuła dotyk na swoim ramieniu i odruchowo się odwróciła, by dostrzec swoją najlepszą przyjaciółkę, która zajęła miejsce za jej plecami. Była pewna, że Cynthia się zjawi, chodziło w końcu o Louvaina…

– Cynka, cześć. Tylko troszkę. Zaczynają drugą turę, w pierwszej nic się nie wydarzyło – wyjaśniła przyjaciółce szybko, a widząc, że się przedstawiła, zaraz się zreflektowała. – To jest Laurent, przyjaźnimy się. A to Cynthia, moja najlepsza przyjaciółka – chociaż pewnie mogli się kojarzyć ze szkoły. Ale kojarzyć, a znać… Po latach umykają imiona i nazwiska, jeśli się jakoś nie zapisały w głowie.

Druga tura okazała się być bardziej widowiskowa. Philip rzucił zaklęcie, a Louvain zamiast spróbować go odbić, czy rozproszyć, zamierzał zrobić jakiś zwód. Nie zdążył jednak i zaklęcie go trafiło, i jej kuzyn zamarł. Sędzia uniósł rękę – punkt należał się Nottowi. Victoria w reakcji tylko wypuściła głośniej powietrze i pokręciła głową.

– Zmusza go do ciągłej defensywy. Jeśli tego nie przełamie to cały pojedynek może wyglądać tak, że Nott rzuca zaklęcie, Louvain je rozprasza i koniec tury – skomentowała po chwili.

Przywykła do roztaczania światła supernowej wokół swojej osoby; do bicia tym niebanalnym, dokuczliwym blaskiem, który niczym miałki, złoty pył otulał jej sylwetkę, gdziekolwiek się pojawiła. Skrywając mroki duszy głęboko na dnie klatki piersiowej, uchodziła za ostoję towarzyskości, egzaltowaną ekstrawertyczkę, żywo czerpiącą z brylowania pod miękkim całunem niewymownego podziwu i nut zazdrości, które objawiały się irytacją na twarzach nieprzychylnych panien. Zdawała sobie sprawę, iż jest cudzym marzeniem sennym, w równej mierze co duszną marą.

Była w końcu gwiazdą wieczoru i choć jej obecność, osnuta woalką tajemnicy, nie była spodziewanym – wiedziała, że wzrok obecnych prędzej czy później na niej spocznie. Była wciąż dumna, zadzierająca podbródek wysoko, a roziskrzone spojrzenie – poprzetykane gwiazdami – ślizgało się po obecnych; skinęła głową na słowa Bellamy’ego, rozglądając się bacznie po ciżbie, która zechciała zaszczycić obecnością wydarzenie, mogące uchodzić wręcz za farsę. Naturalnie, wspierała Louvaina i była mu winna ogrom wdzięczności – nie chciała tu być; jednak jej absencja z pewnością nie dodałaby kurażu bliźniakowi – godność Loretty Lestrange była czymś niewątpliwie wartym obrony.

Chyba sama niekoniecznie w tę godność wierzyła.

Miłość do Louvaina otumaniała i owijała ją miłą pierzyną – bliźnięta od dziecka chodzące pod rączkę, gotowe skoczyć w języki ogniste, w oko samego Wezuwiusza, przekroczyć bramy Hadesu, aby uratować drugie.

– Powiedz mi, Bellamy – rzekła półgłosem, stając na palcach, aby omieść jego małżowinę uszną oddechem, nadając niejakiej konspiracji słowom. – Albo nie. Chciałam cię spytać, co takiego lubisz w osobie Notta, ale zrozumiałam, że sama z nim spałam – jak wielkie mogą być błędy młodości? No na boga! – dokończyła, odsuwając się na stosowną odległość.

– Nie bawię się w zakłady, gdy wynik jest przesądzony – odparła, sięgając po kieliszek wina, wirujący dookoła nich wraz z zaklętą tacą.

Wzrok prędko przeniosła na zmierzającego ku nim, starszego brata.

– Laaaaaurence! – powitała go jowialnie, rzucając się mu w ramiona – na tyle, na ile było to w jakikolwiek sposób stosowne. Uśmiech zakwitł prędko na jej wargach, gdy wypuszczała go z uścisku chuderlawych rąk – pomimo wyraźnie szczuplejszej, niezdrowej sylwetki, zachowywała charakterny sobie animusz, a czerwień szminki jasno przemawiała, sugerując, z kim ten ma do czynienia.

Już uchylała różane wargi, chcąc coś rzec, jednak pilny wzrok sarnich oczu trafił na zmierzającego w jej kierunku Kaydena. Skierowała ku niemu otwartą dłoń, a gdy ta została naznaczona uściskiem, na jej usta wpłynął urokliwy, filuterny uśmiech. Że też tak piekielna kobieta posiadała w sobie tyle uroku osobistego!

– Niezwykle mi miło, panie Delacour. Komu pan kibicuje? Ostrzegam, pytanie jest tendencyjne i za złą odpowiedź ześlę pana na pożywkę ogni piekielnych – rzekła; tylko trzepot welonu czarnych rzęs sugerował, że jej słowa były raptem niezobowiązującym żartem.

A może i nie.

Loretta rozejrzała się odrobinę, lustrując goszczących przenikliwym spojrzeniem. To zawiesiło się, niczym ta mara stercząca za plecami, na osobie Anthony’ego Borgina, na którym skoncentrowała je odrobinę dłużej. Na kanwie pamięci wciąż gościł ten jeden raz, gdy zostali zatrzaśnięci w hogwardzkiej łazience…

Materiały ubrań skutecznie dzieliły ich chłód, by nie przenikał przez nie. Przynajmniej na razie. Co jednak jeszcze było skuteczne to to, że chwilowo Laurent niemal sam czuł adrenalinę we krwi, którą powinni odczuwać tylko ci stojący na parkiecie. Nie podobało mu się to uczucie wywołujące niepokój i sprawiające, że człowiek stawał się spięty, nie mógł rozluźnić, zrelaksować, mózg był tylko nastawiony na krzywdy i negatyw bodźców, który mógł się pojawić jak wachlarz, a każde zagięcie to inne słówko z tej gamy. Pochylił się na bok, w jej stronę, kiedy i ona to zrobiła, wyłapując, że chce mu coś przekazać, co zupełnie zatonie w szmerze rozmów. Kiwnął głową twierdząco, kiedy usłyszał, co mu powiedziała. Tak, rozmawiali na ten temat - ostrzeżenia i wróżby można było przekazać na wiele sposobów.

Świst i błysk zaklęć docierał do wyobraźni nawet, kiedy zamkniesz swoje oczy. Nawet jeśli nie były jedynym źródłem światła. Ta wymiana zaklęć trwała... chwilę. Laurent ledwo zdążył otworzyć powieki, kiedy dwójka mężczyzn skryła się za osłonami, a już w następnym momencie wychylili się zza nich, świsnęły zaklęcia, poleciały i... Louvain zesztywniał. Laurent aż drgnął i uśmiechnął się, ale zaraz ukrył ten uśmiech za dłońmi, za dobrze świadom, że znajduje się w towarzystwie, w którym wręcz nie wypada kibicować Nottowi. Nie powstrzymał jednak westchnięcia ulgi, że skończyło się tylko na tym - na niegroźnych zaklęciach, które nie czyniły żadnej krzywdy i żaden z panów nie miał nawet obitego kolanka ani złamanego paznokcia. Kiedy opanował swoją mimikę twarzy ułożył dłoń na sercu. Nie, naprawdę, w obliczu wszystkich ostatnich wydarzeń to stres tego typu był ostatnim, jakiego potrzebował. Ale nie mógłby odmówić. Oderwał wzrok od areny, kiedy wszedł sędzia, by obwieścić zwycięzcę, gdy pojawiła się Cynthia.

- Dobry wieczór. Tak, znamy się z Hogwartu. - Choć dokładnie tak - znać się z Hogwartu, a utrzymywać relację, pielęgnować ją - dwie różne sprawy. Laurent uśmiechnął się w stronę Królowej Lodu. Zadziwiające, że taka dama przyszła tutaj samotnie. - Przyjaciele Victorii są moimi przyjaciółmi. - Nie mogło być inaczej. Jeśli Victoria komuś ufała to nie widział powodów, dla których on miał tego nie robić. Przesunął wzrokiem po tłumie i napotkał znów oczami na Bella i och, no proszę, Loretta... jak to było? Jadowita tentakula? Jakoś tak? Ale... ale. Kayden. Odwrócił szybko wzrok, żeby znowu patrzeć na scenę przed nimi.

- Do ilu punktów będą walczyli? Czy też - rund? - O zgrozo, był zupełnie niezorientowany w tych zasadach pojedynków, natomiast jeśli teraz każda runda miała tak wyglądać, tak BEZPIECZNIE to nawet oglądanie nie wydawało się takie tragiczne. - Nie sądziłem, że Philip jest taki dobry w pojedynkach. - Był zaskoczony, pozytywnie. Chociaż w zasadzie z tego co się orientował to chyba należał do tego klubu pojedynkowego..? - Rozumiem, że Louvain nie spełnił twoich oczekiwań? - Zwrócił się do Victorii, która była ewidentnie zawiedziona. Tylko nie bardzo wiedział, czym dokładnie. Rzeczywiście ta wymiana wyglądała bardzo jednokierunkowo. - A kto jest twoim faworytem, Cynthio?