Mówić o chwianiu się na tych deskach byłoby niedopowiedzeniem. Laurent chyba był przyklejony do powierzchni, chociaż stawiał kolejne kroki w stronę łodzi, czując ciśnienie w głowie, która nakazywało mu walczyć o kolejne chwile. Te cenne sekundy, które należało wkupić, żeby na pewno wszyscy opuścili to miejsce. Wcale nie chciał tu zostawać. Ostatnia z osób została zniesiona z pokładu. Jedna po drugiej osoba schodziły na łodzie, przenoszone przez tych, którzy jeszcze byli w stanie pomóc. Albo przez tych, którzy sobie na to mogli poradzić przez teleportację. To był też dokładne ten moment, w którym blondyn zawahał się przez moment przed zejściem w dół, patrząc na dryfujące łódki, które trzymały się w miejscu i nie odpływały przez niespokojną wodę chyba tylko dzięki zaklęciom. Ten moment zawahania sprawił, że półprzejrzysta postać pojawiła się obok niego i Anthony'ego. Marianne. Dreszcz, zimny, wstrząsnął jego ciałem, a przecież i tak cały się trząsł jak galareta. To było takie smutne, takie... niesprawiedliwe. Jak bardzo smutny musiał być człowiek, żeby chciał odebrać sobie to, co najcenniejsze? Życie. Byłoby piękne i jakże kolorowe, gdyby człowiek człowiekowi nie zgotowywał losu tragedii. Wszyscy dzielili się na tych, którzy zdążali do swojego przeznaczenia albo tych, których ten Los targał za włosy. Szarpać się szarpałeś, a potem klątwy spadały na twój umysł, choć nikt nie unosił nawet różdżki. Nie, to nie było sprawiedliwe, nie było dobre, nie było miłe. I na niektóre historie nie dało się niczego zaradzić. Pozostałeś biernym obserwatorem tragedii. Jak pamiętnik, w którym spisywano złe doświadczenia, ale przynajmniej koniec był dobry w tym strasznym środku opowieści. Główna bohaterka swego dramatu mogła odejść w zaświaty. Dobry - o ile za pocieszenie uznawało się to, że jej męka została zakończona.

Marzył o tym, że wszystkich uda się uratować. Ilość śmierci, jaka rozegrała się przed jego oczami była zatrważająca. I z marzeń pozostał tylko proch. Wir dusz, który pozwalał im oddalić się do Limbo przy znajomym zimnie. Zmarli powinni zmarłymi pozostać. Ci zaś, w których jeszcze serce biło, przetrwali grozę Perły Morza.

W tym huku i zamieszaniu nie słyszał nawet, co krzyczała Brenna. Obejrzał się na dwie kobiety i w końcu zszedł do łodzi mając pewność, że w zasadzie wszyscy już byli bezpieczni, wynieśli się. Opadł bez sił na dno łodzi i oparł się rękoma o ławeczkę, kładąc na przedramionach głowę. Wyciągnął różdżkę, żeby razem z Anthonym popłynąć w stronę brzegu, gdzie już czekał na niego Michael, żeby zabrać go do domu. Bo o niczym innym teraz nie marzył.

Zgodnie z tym co powiedziała – zamykała tyły, chcąc osłaniać cywilów, jacy zostali z nimi na statku. Większa część grupy się teleportowała, ale to dobrze, bo to oznaczało, ze nie trzeba było mieć oczu skierowanych na aż tyle ludzi, a jedynie na tych kilkoro, którzy nie mogli, bądź nie potrafili się przeteleportować na brzeg. Ale to nic. Statek tonął. Statek płonął. Magia, która trzymała go w całości ewidentnie puściła i zbutwiałe drewno zaczęło się zachowywać dokładnie tak, jak od dawna powinno, rozmoknięte przez zasoloną wodę, metal pordzewiały, rozsypywał się niczym piasek.

Widziała te wszystkie duchy i nawet jednym gestem zasalutowała nieznajomemu jej aurorowi, który musiał znaleźć się tutaj dużo, dużo wcześniej. Lata wcześniej. Pożegnania były trudne, ale Victoria tych wszystkich ludzi nie znała, a oni odeszli już dawno… i ich dusze też powinny w końcu opuścić to miejsce by zaznać spokój – bo w Limbo ktoś na pewno na nich czekał. I tam właśnie było ich miejsce. W ciszy oglądała więc scenki, przysłuchiwała się… Ale mając na uwadze ciągle to, że statek się rozpada.

– Wchodźcie na łódź – zwróciła się do Laurenta i Anthonego. Tak samo jak Brenna, czekała, aż wszyscy będą w łodzi, dopiero wtedy teleportowała się do jednej z nich, tak jak prosiła Longbottom, by Danielle nie musiała sama wszystkimi sterować, chyba, że Atreus był od niej szybszy – wtedy najpewniej trafiła na łódkę z Borginem i Prewettem, by bezpiecznie doprowadzić ich na brzeg.

Statek jęczał… Co chwila coś się waliło. Ale jej jedynym celem było przedostać się bezpiecznie na brzeg. Nie zamierzała dać po sobie znać, jakie to wszystko było dla niej wykańczające, jak te wszystkie emocje z poprzedniego wieczora i to co działo się na statku, się w niej kotłowały i siały spustoszenie. Że znowu patrzyła śmierci w twarz… Nie było czasu ani miejsca, na okazywanie jakichkolwiek słabości.