Richard nie wnikał, od jak dawna jego brat wiedział o całym widowiskowym incydencie. Jak powiedział, że potrzebuje towarzysza na przedstawienie, zgodził się. Nie ważne jak bardzo byłoby kiczowate widowisko, co było widać obecnie, ale chciał być przy bracie. W tłumnych miejscach nie wiadomo czego się spodziewać. Pomimo faktu, że przebywała tutaj ochrona.

Skosztował swojego piwa, słuchając analizy Lorien. Także skierował w jej kierunku swoje spojrzenie, ale zaraz przeniósł na powrót uwagę na scenę. Robert i tak po chwili jej odpowiedział. Od jakiego czasu o tym cyrku wiedział.

Kolejne słowa bratowej, które mogły nawiązywać do prawdopodobniej znanej osoby na scenie poza Sophie, sprawiły, że Richard przytaknął im. 

- Może miałem mylne wrażenie.
Przyznał rację, ale coś jednak nie dawało mu spokoju. Nie zawsze po głosie szybko się kogoś rozpozna. Łatwiej szło po wyglądzie. Ale tutejsze maski jakie posiadali, bardzo uniemożliwiały identyfikację osób uczestniczących w wydarzeniu na scenie. Może później, jak się to wszystko skończy, dowiedzą kto brał w tym udział? Bo nawet zmiana imienia, też nie pomagała. Byli tutaj jednak ze względu na Sophie.

Nie oglądał się za Charlesem. Mając nadzieję, że dotrze do stolika i ich znajdzie w tym tłumie. Nie trudno powinno być zauważyć dwóch takich samych facetów przy stole obok siebie. Bo Lorien raczej nie rzucała się za bardzo w oczy.

- Nie widziałem. Mam się rozejrzeć? Popytać?
Odpowiedział na pytanie brata, odstawiając kufel na stolik. Zapytał, jeżeli Robertowi zależało na tej informacji. Nie powinno być problemem podejść nawet do baru po informacje. Chyba, że ktoś z okolicznych stolików, posiadał jakąś ulotkę, rozpiskę tutejszego programu.

Nieszczególnie interesował go ten cały Matthew, więc też nie miał możliwości rozpoznać w nim własnego syna. Niby wszystko oglądał, obserwował, ale nie skupiał się na tym, żeby spróbować odkryć tożsamość uczestników. Rzecz jasna innych uczestników niż córka. Nie sądził zresztą, aby którykolwiek z tych desperatów – bo niby jak inaczej określić ludzi biorących udział w tym cyrku? – miał się nagle okazać kimś wartym uwagi. Zakładał nawet, że wśród uczestników, oczywiście za wyjątkiem Sophie, jego jakże cudownego słoneczka, musiały znajdywać się spore ilości szlamu. Bo dla czystokrwistych czarodziejów, wywodzących się z jednej z tych  porządnych rodzin, udział w tym widowisku powinien być czymś…

…czymś poniżej ich godności.

Nie kontynuował już tego wątku. W żaden sposób nie odniósł się również do słów brata. Tych wypowiedzianych przez Lorien, możliwe że nawet nie zarejestrował. Albo pozwolił sobie zignorować, że coś tam kobieta pod nosem mamrotała.

- Jak Ci się chce. – odniósł się dopiero do kolejnego zapytania Richarda. Tego dotyczącego programu widowiska. Jeśli tylko bliźniak miał na to wystarczające chęci, mógł się udać na polowanie. Może nawet udałoby mu się dorwać tę upragnioną zwierzynę? Nie to, żeby Robert nie był w stanie bez niej żyć. Jakoś tak koniecznie tego programu potrzebował do własnego szczęścia. Gdyby tak było, to miał własne nóżki, rączki, mózg. Mógł się tym zająć osobiście.

Choć rzecz jasna, czasami lubił wyręczać się innymi.

Wrócił do swojego alkoholu, wciąż jednym okiem tylko śledząc, co działo się na scenie. Przynajmniej tak było z początku. Po chwili bowiem całą swoją uwagę skupił na magicznym rzutniku. Wśród zaprezentowanych zdjęć, jedno przedstawiało bowiem kuchnie w ich rodzinnej kamienicy.

- Hmm… - padło z jego strony.

Czuł się z tym jakoś tak nie bardzo komfortowo. W jakiś sposób te zdjęcie uzyskali. Wykonała je sama Sophie? Czy może… powinni pomyśleć o lepszych zabezpieczeniach budynku? Bo jakoś tak nie w smak mu było, że do środka, bez większych problemów, mogli się dostać obcy ludzie. I jeszcze wykonać zdjęcia.

To było coś o czym koniecznie będzie musiał z Sophie porozmawiać.

- Nadal na scenie. – odpowiada na pytanie Lorien. I nawet nie orientuje się, że przez te swoje rozważania na temat zdjęć i zabezpieczeń, zamiast wskazać miejsce pobytu Charlesa, powiedział gdzie była Sophie. Bo przecież to o Sophie mówiła ciemnowłosa. Na pewno o niej? Nie bardzo przy tym rozumie czemu zadała właśnie to pytanie, ale macha na to ręką. Po co ma w to wnikać? Może to kwestia zbyt dużej ilości odbytych sesji z wahadełkiem?

Dopija swój alkohol, pozostawiając pustą szklankę.

- Jeśli chcesz iść poszukać tego całego programu, to załatw mi przy okazji kolejnego drinka. – zwraca się do brata, nawiązując do wcześniej poruszonego tematu.

"Ojciec Kandydatki numer trzy powinien dostać wyróżnienie". Tak. Robert powinien dostać wyróżnienie, za cierpliwość do wybryków swojej córki. Richard nie komentował tych słów, a jedynie wziął kolejnego łyka piwa i dopalił papierosa do końca, gasząc go w popielniczce. Nie wyłapał pomruków Lorien, ale sam uważniej przyglądał się Borginowi imieniem Matthew.

Robert momentami bywał upierdliwy, ale przynajmniej miało się pewność, że jest sobą. Zapytał o program i jego zakończenie, ale niestety nie było to wydarzenie, o którym wiedziało się nagle wszystko. Dlatego dla zaspokojenia cierpliwości brata i możliwości uwolnienia wzroku od paskudnego wyglądu otoczenia, Richard zaoferował się, zdobyciem informacji. No ale braciszek dał mu dowolność wyboru słowami "jak Ci się chce". Czy mu się chciało? Po drodze może znajdzie Charlesa.

Mając zamiar wstać, zatrzymała go kolejna runda nawiązująca do zdjęć kuchni.
- No chyba nie…
Już mu się lampki zapaliły, czy nie zobaczą zdjęcia ICH kuchni z kamienicy. Albo kto wie, czy nie będzie do kuchnia z JEGO domu. Po tej małej rudej lisicy można się chyba już wszystkiego spodziewać. W końcu Sophie spędzała też wakacje u niego.

W między czasie Lorien zadała pytanie o Charlesa. Richard spojrzał na nią, aby udzielić odpowiedzi, ale to Robert się odezwał. Zamknął usta patrząc na brata tak, jakby był oderwany od rzeczywistości. Richard nawet na scenę spojrzał, czy Charlesa tam nie ma, ale raczej nic się nie zmieniło.

- Charles… Zaraz podejdzie.
Odpowiedział szwagierce, gdyż komunikował się z chłopakiem przez zdolność Fali.
Zdjęcie kuchni kandydatki numer trzy, zostało zaprezentowane. Richard widząc to, tylko oparł łokciami ud i schował twarz w dłoniach. Jak ją przetarł, wyprostował się. Tak. Również zaczęło go zastanawiać jak do tego doszło i co z zabezpieczeniami. Robert raczej nie wysyłał by im zdjęcia kuchni z listem opisowym o swojej córce? Już go o to nie pytał. Nawet go o to nie podejrzewał. Sam się raczej nie zahipnotyzował.
- Pójdę po ten program.
Oznajmił zdecydowanie. Wstał ale spojrzał jeszcze na brata, który go zatrzymał, z prośbą o przyniesienie nowego drinka. Skinął mu głową przyjmując zlecenie i udał się w kierunku baru, być może gdzieś w pobliżu mijając albo i nie Charlesa w towarzystwie rudej dziewczyny. Dotarł  do lady barowej i przy zamawianiu drinka, odpowiadającego preferencjom brata, podpytał program tutejszego widowiska, bądź informacje o możliwym zakończeniu. Informacja była dość prosta gdyż najwyraźniej trafili na końcówkę.

Odebrawszy i zapłaciwszy za drinka, Richard wrócił do stolika stawiając bratu zakupionego drinka.

- Niedługo ma się zakończyć. To podobno ostatnia runda.
Przekazał im wiadomość, zajmując swoje miejsce.

O ile podejrzewał, że całe to przedstawienie zmierza z wolna ku końcowi, tak nie spodziewał się tego, że ten miał nastąpić w przeciągu zaledwie kilku minut. Gdyby było inaczej, nie prosiłby Richarda o kolejnego drinka. Nie wysyłałby go na poszukiwania informacji. Prawdopodobnie nie zdecydowałby się również zostać przy stoliku w towarzystwie samej tylko Lorien. Nie to, iż obawiał się, że sytuacja mogłaby wymknąć się spod kontroli, ale jednak…  to nadal było miejsce publiczne.

- Mogłabyś się powstrzymać od tego rodzaju uwag, kiedy jesteśmy wśród ludzi. – choć uwaga ciemnowłosej mu się nie podobała, nie zdecydował się na to, aby jakoś tak wyraźniej zaprezentować swoje niezadowolenie. Wskazał nawet skinięciem głowy na wyświetlane wciąż zdjęcia. Tak jakby te miały wszystko wyjaśnić. W zasadzie, to wyjaśnić wszystko powinny. Była to całkiem niezła wymówka. – Na chwilę odpłynąłem. – wytłumaczył. Nie chciał bowiem zaczynać tutaj żadnej sprzeczki, doprowadzić do ostrzejszej wymiany zdać. Choć też nie sądził, aby Lorien się na to zdecydowała. Mimo całego tego włoskiego temperamentu, jaki niekiedy się u niej ujawniał, nie była takim typem kobiety.

Dla stworzenia pozorów, pozwolił sobie wyciągnąć w kierunku partnerki dłoń, palcami przeczesał ciemne włosy. Można było pomyśleć – czuły gest, na który znaleźli chwilę. Wykorzystali okazje, jaką była tymczasowa nieobecność Richarda. Następnie całą swoją uwagę przeniósł ponownie na scenę. Śledził wszystko, co tam siedziało. Nagle zdawało się to tak interesujące!

Bardziej interesujące niż rozmowa z żoną?

- Domyśliłem się. – odpowiedział na słowa brata, sięgając po przyniesiony alkohol. Skinięciem głowy wskazał na scenę, tłumacząc tym samym skąd te wnioski się u niego wzięły. – Ale dzięki.

Upijając pierwszego łyka z otrzymanej właśnie szklanki, obserwował wszystko, co działo się na scenie. W głowie pojawiały się setki myśli. Powinien teraz zareagować. Zrobić cokolwiek. Tylko czy był gotów na to, żeby wykonać kolejny krok? Niby wiedział na co konkretnie się zdecydował, pozwalając na ten cyrk, ale teraz miał pewne wątpliwości.

Kolejny łyk. Następny. Jeszcze jeden.

Konfetti.

Nagrody pocieszenia.

Pusta szklanka odstawiona na stół.

Rozprostowane kości.

Sylwetka, nagle górująca nad wszystkimi innymi. Głośne brawa. I okrzyk, który tylko pozornie skierowany miał być w kierunku córki.

- Brawo! Brawo! To moja córka, zwyciężczyni! Brawo, Sophie!– pogratulował jej, mając nadzieje, że tym zachowaniem, zachowaniem prawdziwie dumnego ojca, sprawi że Słoneczko poczuje wystarczająco dużo wstydu. A jeśli tak się nie stanie… cóż, innych pomysłów mu nie brakowało. – Tatuś i Hipuś są z Ciebie bardzo dumni, Wiewióreczko!

Przez cały ten czas nie przestawał klaskać.

I gdyby tylko nie był w tym momencie tak bardzo skupiony na swojej córce, być może wcześniej zdołałby zorientować się w tym, że również ten cały tajemniczy Wybierający był mu dobrze znany. Po prawdzie to nawet zbyt dobrze. Rozpoznanie Stanleya wymagało od niego jednak nieco więcej czasu. Kilku kolejnych chwil.

Pierw przestał klaskać.

Następnie opadła mu kopara.

Na koniec z jego ust padły słowa, którymi nie zwykł się posługiwać.

- Co do chuja? – wypowiedziane nieco zbyt głośno, żeby uniknąć zwrócenia na siebie uwagi.