Gdy podszedł do niej Alastor z Atreusem postarała się jak najszybciej pozbyć jedzonej sałatki w swoim wnętrzu – nie chciała jeść rozmawiając. Byłoby to zbyt uciążliwe. Odwzajemniła uścisk Alka* z czystą ulgą. Nie będzie chociaż przez chwilę samotna. Nawet taka samotniczka jaką była Paxton czasami potrzebowała wyluzować, więc i ona niedługo zapoluje zapewne za jakimś trunkiem. Mówiła sobie już dawno, że nie będzie sięgać po alkohol, bo zbyt łatwo jej to przychodziło, zbyt często jej się to zdarzało, a to mogło doprowadzić do czystych tragedii, ale dzisiaj była okazja, prawda? Poszła na potańcówkę, aby wyluzować, aby potańczyć, aby zapomnieć, a alkohol to zdecydowanie jej ułatwi.

– Przykro mi Atreusie, ale wylosowałam pozytywkę, ale jak bardzo ci zależy to na Pokątnej na pewno znajdziesz odpowiedni sklep – odparła z typowym dla siebie sarkazmem i zadziornym uśmieszkiem. Może i nie odzywała się za często, może i podpierała ściany na nie jednej imprezie u Longbottomów, którzy nie zawsze jej na to pozwalali, ale zawsze miała niewyparzony język i zazwyczaj starała się nie krępować – zwłaszcza wśród swoich przyjaciół. Z obcymi było odrobinę inaczej, łatwiej ją zawstydzali.

Gdy dołączyła do nich Victoria Avelina posłała jej uśmiech i uścisnęła jej dłoń. Drgnęła jej, gdy poczuła ten chłód, ale nie cofnęła jej gwałtownie, nie speszyła się. Słyszała o osobach, które w gazetach były zwane Zimnymi, ale to nie był czas na zastanawianie się nad tym. Dostała od niej komplement.

– Dziękuję – odparła i mimowolnie popatrzyła na jej strój. W jej oczach widać było podziw, bo Lestrange wyglądała dzisiaj zdecydowanie potężnie i olśniewająco. – Ty również i jestem Avelina – przedstawiła się szybciutko i wróciła spojrzeniem do mężczyzn, Atreus również poleciał w komplementy, więc krótko mu podziękowała i skinęła głową.

– To dobry pomysł, bo sama bym się czegoś napiła – odparła i jeśli Alastor oraz Victoria postanowili dzisiaj być abstynentami poszła z Atreusem po drinka dla siebie, a następnie do nich wróciła. Jeśli wszyscy zdecydowali się iść po alkohol to poszła z nimi.

Lestrange po prostu miała prawdziwe wyczucie jak na to, w którym momencie rozmowy się pojawić. Idealnie na stringi Atreuska. Nawet jej brew nie drgnęła, w ogóle nie dała po sobie znać, że ją cokolwiek ruszyło, albo czy faktycznie usłyszała (bo może nie słyszała nic). Z Alastorem przywitała się uściśnięciem lodowatej ręki, była raczej z tych nietulących się (chyba, że było się kimś jej bardzo bliskim, wtedy przywitania mogły wyglądać zdecydowanie czulej).

– Cześć – lepiej późno niż wcale na te powitania. – A ja nie, bo trzy piąte czasu, kiedy cię widzę, to coś jesz – mogło to być związane z tym, że kiedy Brenna wpadała do biura zostawić Alkowi żarcie, to chwilę później zaczepiała też na chwilę Victorię i siłą rzeczy widziała Alastora dość często w bliskiej odległości od jedzenia. – Tak? A co w tej kanapce było takiego specjalnego? – z Atreusem też oczywiście się przywitała, gdy już złapała i jego uwagę. Uśmiechnęła się dość nieznacznie, ale to wygięcie warg w jakiś sposób ociepliło jej odbiór. A przynajmniej miała taką nadzieję. – Dzięki – odpowiedziała na komplement Atreusa i Aveliny – jak się przedstawiła. Kojarzyła dziewczynę z widzenia, ale z jakiegoś powodu nigdy nie miały szansy porozmawiać.

– To może zgłoś się do niej teraz? Powiedz, że bardzo potrzebujesz stringów dla Bulstrode’a, zbajeruj ją jakoś i zanurkuj do koszyka – rzuciła do Alastora, wierząc w jego urok osobisty. Przy okazji wyszło też, że jednak o tych stringach to usłyszała i nie mogła się powstrzymać… To znaczy mogła, ale niekoniecznie chciała. Zerknęła jeszcze w kierunku, który wskazał Atreus i ostatecznie kiwnęła głową, bo czemu nie? Jeden drink chyba nikomu nie zaszkodzi… Poszła więc z grupą do baru i po chwili i ona trzymała już w dłoni swój trunek. – Nie wiedziałam, że masz takie upodobania, Bulstrode – rzuciła od niechcenia jak gdyby nigdy nic i umoczyła usta w alkoholu.

Teraz zdecydowanie Vincent czuł się swobodniej. Miał wrażenie, że nie musiał już uważać na swoje otoczenie, a przecież pokazanie tym wszystkim ludziom, że Brenna jest mu bliska spowoduje, że szybciej mu zaufają, nie? Nie czuł się na miejscu dając o to, aby inni mu ufali. Zawsze był sam dla siebie, liczyła się jego rodzina, współpraca z Edwardem i tyle. Resztę miał totalnie w dupie, a teraz? Miał być członkiem czegoś większego, czegoś co chciało wprowadzić pokój do świata, pozbyć się strachu z ludzkich serc. On tak nie działa. On zawsze zastraszał, zawsze sprawiał, że ludzie się go bali i robił to często specjalnie.

Na jej słowa się zaśmiał i pokręcił głową. No tak. Jak mógł sobie pomyśleć, że Brenna kiedykolwiek zmieni definicję słowa impreza, potańcówka, zabawa. Dla niej zabawą było wpierdalanie ciastek jedną ręka, a drugą rzucaniem pętających zaklęć w wrogów. Nie żeby Vincent żył inaczej, ale rozdzielał przyjemności od innych przyjemności. Pociągnął ją na parkiet i przyciągnął do siebie, aby zaraz po prostu ruszyć w normalne tango do skocznej muzyki. Po prostu wywijał z nią po parkiecie. Nie był najlepszym tancerzem, ale miał w miarę odpowiednie poczucie rytmu, aby nie deptać partnerki i nie sprawiać jej problemów w odpowiednim ruszaniu się na parkiecie.

– Magiczne drinki? – przekrzywił głowę nie przestając się uśmiechać. – Wiesz, że nie jestem bufornem, nie? Lubię się bawić, ale wolę właśnie imprezy w stodołach niż te nudne bale, na których próbują mi znaleźć żonę – dodał jeszcze puszczając do niej oko i wywracając nimi na ostatnie słowa. Gdy dalej paplała o drinkach, diademach, tronach pokręcił głową. – Od drinków nigdy się nie mądrzeje, ale jak takiego kiedyś znajdę to ci przyniosę jeśli tak bardzo potrzebujesz – uśmiechnął się tym razem w teatralny sposób, który miał sugerować jego niewinność. – Prezent mam. Lusterko, ale jest chyba zepsute, bo zamiast normalnego odbicia pokazuje mi ciebie. Jesteś, aż tak narcystyczna? – zmrużył oczy przyglądając się jej uważnie i dalej lawirując sprawnie w tańcu.