Wchodzę pod stół wysmarować kremem Basiliusa.

Spodziewał się, że Cain mu odda i tak oto jego strój królika stał się koszmarem dla każdego, kto miałby go wyprać. Na szczęście nie zamierzał zrzucać tego na biedną Malwę, która i tak będzie miała sporo sprzątania po tym przyjęciu, nawet biorąc pod uwagę, że wszystkie dzieci i wnuki Godryka Longbottoma były wytresowane, aby pomagać skrzatce i nie być bezużytecznymi mimozami, które pokładają się na swoich szezlongach. Nic dziwnego, że wielu zapomniało, że są rodem arystokratycznym, gdy większość z nich biegała w szortach, z miotłami nie tylko do latania.

Albo mieli ciasto na twarzy. I ubraniach.

Bawił się cudownie, a widząc błyski lampy w aparacie Brenny wiedział, że będzie chciał zabrać część odbitek do Little Hangleton, aby zawiesić je w jego prywatnej pracowni. Dobrze, że istniała teleportacja, bo i tak zamierzał spędzać mniej więcej tyle samo czasu w Warowni, co tam, po prostu czuł w kościach, że potrzebuje nieco więcej spokoju, a pojawienie się kolejnej nici losu, w postaci Samuela, w otoczeniu, nieco mu przeszkadzało. Nie chodziło o osobę, ale losy, splatające się z innymi. Chaos w głowie nie był mu potrzebny.

Zdjął garść kremu ze swojej kamizelki i przykucnął, aby wgramolić się pod stół i wysmarować nim Basiliusa. Niech nabierze, hahaha, koloru, biedny, blady magidoktorzyna.

Walka ciastowa w zwarciu z Bazyliszkiem (N)
[roll=N]

Odpowiadam Thomasowi na dialog sprzed 2 stron. Komentuje zaklęcie Basiliusa wycelowane w Thomasa. Uciekam spod stołu, gdy Morfeusz atakuje Basiliusa.

— Nie aspiruję dzisiaj do tego, żeby dołączyć w szeregi bohaterów — odparł na słowa Figga. — Mogę za to zapewnić, że obserwowanie tego chaosu z bezpiecznej odległości też jest świetną rozrywką.

Uniósł wymownie prawą brew, jakby tym jednym gestem chciał przekazać swoje zdziwienie postępowaniem Prewetta, jak i okazać przyzwolenie czy też... brak wyciągnięcia konsekwencji wobec tego czynu. Raz, że Thomas i tak już wyglądał dosyć komicznie w tej sukience, więc pociągnięcie żartu wydawało się całkiem niezłym sposobem na to, aby powstrzymać go przed kolejną próbą wystąpienia w podobnym stroju.

Dwa... Hmm. Cóż. W tej grze wszystkie chwyty były dozwolone, a obecnie zarówno Erik, jak i Basilius uczynili z terenu ''pod stołem'' swoistą Szwajcarię. Neutralną. Przyjmującą uchodźców uciekających przed wojną. Takie zagrywki poniekąd mogły zniechęcać innych uczestników tej gry wojennej do tego, aby się nimi zainteresować.

— Jesteś agentem chaosu — skomentował tylko z kamienną twarzą zaklęcie medyka, tłamsząc w zarodku uśmiech, który chciał wedrzeć się na jego usta.

Zabawa reszty gości trwała w najlepsze, kiedy niespodziewanie przy stole przykucnął Morfeusza. Erik już miał powitać krewniaka w gronie osób niezainteresowanych walkami na słodkości, kiedy zauważył garść kremu w jego ustach. Momentalnie odskoczył w bok. Wyglądał zapewne przy tym, jak niepełnosprawna dżdżownica, biorąc pod uwagę jego rozmiary, a małą odległość między jego głową a dolną częścią blatu).

— Aua! — syknął, gdy uderzył się o jedną z deseczek stołu, po czym wypełzł spod stołu. Już nie było tam bezpiecznie.

Erik rozejrzał się dookoła, szukając kolejnej bezpiecznej przystani i... wystawiając się w ten sposób poniekąd na atak. Był łatwym celem.