Czy Crow był... skrępowany? To wyglądało jak skrępowanie. Bardzo głębokie skrępowanie, skoro nawet go dusiło jeszcze w tamtej łazience. Czy w takiej sytuacji powinien go przytulić czy jednak zostawić samego. Kakao. Zakodowane i zakotwiczone teraz w głowie tak mocno, jakby miało być odpowiedzią na wszystkie trudy. Chyba miał oczy na zapałki, kiedy stanął w tej kuchni, ignorując dwie rzeczy: to, że w łazience ciągle było światło i prowadziły z niej mokre ślady prosto tutaj oraz to, że trzęsły mu się ręce i od nadmiaru stresu i nerwów tego dnia chciało mu się rzygać. Mdłości, skręcony żołądek - to kakao na pewno było dobrym pomysłem? Musiało być, szczególnie, że trzeba było rozgrzać bardziej Flynna. Niby mówił, że już ciepło, tak... i do jego głowy, bardzo pustej, w której mało się przewijało informacji, słabo docierało, że mógł, no właśnie, ogrzać się w każdej chwili. Sam zostawił różdżkę w tej garderobie, również oświetlonej, bo żaden z nich nie wpadł na to, żeby zgasić światło, kiedy lądowali w łóżku między westchnieniami głodu. Bo to był głód, nawet nie rozkosz. Wszystko w tym domu było wywrócone do góry nogami, a on zamiast to porządkować to robił kakao. Muszę posprzątać. Doprowadzić to miejsce do stanu, w jakim powinno się znajdować. I może by o tym nawet naprawdę myślał, gdyby ta cisza między nimi trwała. Ale nie trwała.

Odetchnął słysząc te słowa. To wcale nie tak... Takim się to wydawało? Że był aż taki zepsuty, żeby szukać tylko ran? Kiedy on chciał właśnie kogoś, kto go przed tym uchroni. Kto go już podtrzyma na tej powierzchni i nie będzie już więcej... tego wszystkiego. Tego cierpienia i bólu, bo wszyscy sobie idą i wracają do... kogoś, kogo kochali bardziej. Kogoś, kogo się nie wstydzili, bo mężczyzna powinien się pokazywać pod rękę tylko z kobietą. Bo nikt nie chciał ryzykować swoją renomą dla jakichś tam romansów. Ponieważ nawet jego jedna próba tego z Philipem... och, gdyby nie Philip to by się tak nie posypał. A potem gwoździem do trumny był cholerny Kayden. I już nie potrafił wrócić do dawnej, zdrowej równowagi, która go zadowalała... zadowalała. Ale wcale nie był szczęśliwy przez to.

Zalał w końcu to mleko - udało się! Wielkie zwycięstwo! Zaniósł te kubki do pokoju i postawił je na stoliku, siadając obok Flynna - uważając na jego nogę. Czuł się tym bardziej brudny, tym bardziej okropnie - bo wcale nie chciał tego robić Edgowi. Nie chciał go prowadzić na zdradę, wolał, tak jak mu powiedział - ochronić go przed tym, nie pozwolić mu na śmierć, czy też na zmarnowanie swojego życia. Na zniszczenie go. Chyba był szczęśliwy? Kochał prawdziwie - to mógł powiedzieć o nim chyba od zawsze, tylko kiedyś aż tak intensywnie o tym nie rozmyślał. Kiedy wspominał to, jak spoglądał na Fontaine... albo to już tylko jego fantazja.

- Przepraszam, ale kiedy ktoś mówi mi, że najbardziej go cieszy spacer między różami, a potem opisuje, że za najlepsze wspomnienie z drugą połową uważa seks w kuchni to... brzmi to... smutno. - To brzmiało odrzucająco, ale on miał tylko swoją perspektywę i bardzo wąskie pole postrzegania tego, co Flynn robił ze swoim życiem i z innymi ludźmi. Zaczął go głaskać i to był gest niemal tak samo odruchowy jak bawienie się pierścionkami. - Przepraszam, nie chciałem cię... wodzić na pokuszenie. - Naprawdę było mu przykro. - Myślę, że jesteś człowiekiem bardzo pogubionym, który potrzebuje tego, żeby ktoś wyciągnął z tej pustki to, co naprawdę cię uszczęśliwia. Osobą, która lubi podążać za kimś, bo swobodniej czuje się w czyimś cieniu niż w świetle reflektorów... co może brzmieć głupio, bo przecież występujesz w cyrku. - Zapach kakao. Laurent chętnie ogrzewał o niego własne dłonie. I właściwie naprawdę z chęcią je powoli pił. - Nikomu jeszcze o tym nie opowiadałem. - Bo przecież to było zupełnie żenujące. Jego największa porażka życia. Spojrzał w te piękne gwiazdy nad nimi. - Nie dogaduję się dobrze z moją rodziną. Moja matka mówi mi wprost, że jestem kurwą, a ojciec ma manię kontroli, więc w zderzeniu naszych charakterów ja umieram na podłodze a on patrzy na mnie na robaka, bo jestem za słaby. Te kilka lat temu byłem wobec tego bezradny i wywoływało to u mnie wielką frustrację. A Dante mi zawrócił w głowie. - TEGO nie opowiadał. Tego, jak to się stało. Tego, co tam się działo. Wiedziała jedynie Florence - i to wiedziała jedynie, że sprzedał się za dragi. - Myślę, że Dante nawet do końca nie udawał - tego zauroczenia, którym mnie poił. Gdyby było inaczej nie opuszczałby tak przy mnie gardy. Nie zmienia to tego, że pewnego dnia mnie upił, naćpał... i tak już zostałem. W Rose Noire. A koniec tej historii znasz. - Ot i cała historia. Bez wybuchów. Bez smoków i dobrych wróżek. Zamilknął na chwilę. - Uwielbiam bajki. Uwielbiam czytać te wszystkie historie o księżniczkach w wieży i rycerzach, smokach i długich warkoczach spuszczanych z okienka. - Spróbował podetknąć kakałko Flynnowi do dłoni, żeby się też napił. - Ja wiem, że nie ma ludzi idealnych. Może mnie źle zrozumiałeś wtedy, kiedy mówiłem, żebyś nie wrócił, ale wiem, że masz wielkie serce i bardzo cenię to, że nie opuszczasz osób, na których ci zależy. Jest po prostu różnica, kiedy wracasz do kogoś... a kiedy idziesz kogoś odwiedzić. - Rozumiał? Bo to mogło być trochę mętne określenie. Ale to ta różnica - mieszkał z Alexem i do niego wracał. Przyszedł odwiedzić jego. - Nie pozwałem sobie kiedyś na zakochiwanie się, bo wiedziałem, że będę bardzo nieszczęśliwy. Bo to, o czym najbardziej marzę - nikt mi tego nie da. Nikt nie pójdzie ze mną za dłoń po ulicy Pokątnej. Nie pocałuje mnie w kawiarence na Horyzontalnej. - Był skazany na tę nędzną, powolną agonię. - Dlatego ci powiedziałem, że ci zazdroszczę. Powiedziałeś, że mogę mieć każdego... kiedy ja tylko bym chciał budzić się z kimś rano, zjeść razem śniadanie i przejść się po parku bez myśli, że jak go dotknę, to już nigdy na mnie nie spojrzy i zniszczę mu życie. - To wydawało się takimi prostymi, takimi banalnymi zagadnieniami, ale w świecie ich otaczającym było wręcz skandaliczne. - Chciałem nawet rzucić to wszystko, zostawić fortunę, nazwisko, wyjechać na koniec świata, żeby tylko to marzenie stało się realne, ale widzisz... będę miał zamiast tego dwa puste domy. I będę sam. - Odchylił głowę na oparcie sofy, wpatrując się w to niebo bez wyrazu. Chwila milczenia w końcu wydobyła z jego gardła cichy śpiew. Śpiew, który rozmył pokój, w którym byli - zostawił tylko kanapę. Rozciągnął sztuczne niebo, które teraz było prawdziwym niebem nad ich głowami i dookoła nich. Odbijało się w tafli wody, na którym stała sofa i która tylko czasem się poruszała jakby wpadała do nich kropla wody. Gwiazdy migotały, niektóre opadały, a barwy tego nieba w pomarańczy i fiolecie przeplatały się na głębokim granacie jak droga prowadząca na sam koniec - prosto do wielkiego księżyca łączącego się ze słońcem. Ale kiedy tylko zamilknął to świat był znów dokładnie taki sam jak wcześniej.

Nachmurzył się lekko i byłby spłonął - podpalił się jak iskierki spadające na suche igliwie wrzucone do ogniska. Te iskry malowałyby jego policzki i zsuwały gardłem w dół, żeby tam zagrzebać swoje popioły i mimo wygaśnięcia ciągle tkwić ciężarem wszystkiego, czym były. Czym już nie są. Ten wstyd - Fleamont go znał, nawet kiedy stroszył swoje pióra i pokazywał, że ma ostre pazury. Nie wbijał ich w gałąź na pokaz - ten ptak od razu skakał do twarzy i dbał o to, żebyś zapamiętał daną lekcję. Tego chyba jeszcze do końca Laurent nie rozumiał - gdzie była ta groza, którą budził i tworzył wokół siebie? Ach... tak, tak, jest tam! Obecna, czająca się, obrzydliwa szczypawica, przed którą większość odruchowo ucieka, żeby tylko nie mieć przyciśniętego nawet milimetra skóry. Wygląda brzydko, przecież to robak. Była tam, gdzie odgrażał się nożem. Gdzie miał ten wyraz twarzy mówiący kotku, mogę wszystko i podrzucał sztyletem wytopionym tylko po to, żeby znajdować się między jego palcami. Błysk tej stali stawał w opozycji do jego zniszczonych rąk, które znały doświadczenia licznych prób i błędów, kiedy próbował tę stal opanować. Jeśli inni mieli panować nad jego życiem, to on mógł zapanować nad otoczeniem tych ludzi. Zadbać o to, żeby nie było za dużo iskier, żeby nie spaliły im tego wymarzonego domu, który zbudowali. Wygonić tych wrednych myśliwych, którzy na własnym podwórku strzelali do niewinnych saren. Nie musiał teraz ani gonić za myśliwymi ani gasić popiołu - wstyd, znajomy i Flynnowi, teraz Laurenta nie opętał. To już tylko przez zmęczenie. To okropne, ale czuł się dobrze zmęczony w tej chwili. Chyba przez to, że dotarł do takiego stanu, gdzie wszystko było obojętne. Nawet pierdolenie o tych głupotach, o których nikomu nie mówił, bo przecież one też normalnie krzesały iskierki.

- ... no. Smutne... - Istnienie ograniczone do rozkoszy ciała i tego mroku, który musi cię pochłonąć. Musi? Albo to już tylko przyzwyczajenie? Próba zaakceptowania świata, w którym ciągle był ból, świata, w którym wszędzie był smutek było dla niego zaprzeczeniem życia. Nie chciał tego zaakceptować. Każdego dnia jednocześnie przyswajał to za fakt. Musiał, musieli, nie mieli wyboru. Chyba tego też mógł pozazdrościć Flynnowi, że się na to... godzi? Nie, nie do końca, bo sam się w tym gubił, bo chciał przestawać, ale nie potrafił przestać. Więc... ze wszystkim przecież dało się coś zrobić, prawda? Czas być bardziej egoistą, Laurent. Zajmij się sobą. Zamknął oczy. - Mnie obchodzi, czy brzmisz smutno. - Albo czy jest smutny. Nie tylko jego obchodziło, ale tego wcale nie zamierzał mówić. Ten świat był wielki, a ten salon bardzo malutki, szczególnie kiedy za plecami miało się resztę domu. Niewielkiego w gruncie rzeczy jak na standardy kogoś, kto mógł sobie postawić pieprzony zamek. Może nie na miarę tego Keswick, ale nadal. Podobał mu się ten dźwięk zapalniczki. Podobało mu się to brzmienie. Ale otworzył oczy, żeby z ciekawością na nią spojrzeć. Na to... magiczne pudełko z płomieniem zamykanym w środku.

- Przecież wiesz, że ci takiego adresu nie dam. - Bo się przecież zdarzyło. I kiedyś zdarzały nawet gorsze rzeczy. Potraktował to jako taki żarcik, to że by skrzywdził samego siebie, chociaż właśnie podtrzymywał jego ranną nogę. Nie widział tego, co się działo z Flynnem. Nie widział tych oznak, które powinien chyba widzieć? Nie, niekoniecznie, nie był wcale specjalistą od narkotyków mugolskich. Daleko mu było do takiego specjalisty. Wyłączenie bodźców, wyłączenie siebie, zdawało się bardzo lukratywne. Opuścił ciężką głowę, żeby spojrzeć na te nogi... i położył swoją dłoń na tym opatrunku. Zbrodnia. Kara. Ból. Przypalone papierosami dłonie, cięcia na przedramionach, rysa na skórze za karę. Za co... za co... Za zdradę? Za to, że zdradził tę swoją drugą połówkę z nim? - Usłyszałeś to w zasadzie przed chwilą. Tam ten dom nie był pusty. Nawet pomimo tego, że mogłem być Bogiem. - W tej opowiastce o niespełnionych marzeniach, którą mu tutaj zapodał, wszystko brzmiało obrzydliwie romantycznie. Ciekawe, czy rano będzie żałował każdego wypowiedzianego słowa, czy tylko części? Wpatrywał się pusto w ten bandaż.  - Crow... lubisz ból? - Jego głowa odtwarzała to okropne uczucie palca w ranie, ten widok, ta krew... to było tak obrzydliwe jak i... jak i co?

Papierosów, niestety, w tym domu nie było. Było cygaro, które zostało już podarowane, a którego zapas nie został uzupełniony, bo Laurent nie miał do tego głowy. Ani nie miewał ostatnio gości nawet, którzy palą, wyłączając w to samego Flynna. Nawet gdyby były to zaaferowany wszystkimi myślami i spływającymi, znajdującymi się za kurtyną emocjami Laurent nie widział tego, co robi Edge. Nie dostrzegał, że te ruchy to tik uzależnionego i to nie dlatego, że nie potrafił tych tików rozpoznać - przecież sam je kiedyś miał. Zwyczajnie jego mózg spowolnił do takiego tempa, że załapywanie rzeczy stało się częściową przeszkodą. Ha! Sam sobie był przeszkodą. Drążył te aspekty tego spotkania, te szczegóły i szczególiki, kręcił się wokół rzeczy, o których nawet nie powinien rozmyślać, zamiast dostrzegać to co tu i teraz. I koniec końców - skupiał się na sobie. Mógł mówić. Gadać, gadać i gadać, jak opętaniec, tylko dlatego, że ktoś słuchał w taki sposób, w jaki słuchał on. Dziwne, co? Jakby istniały różne typy słuchania na tym świecie. Istnieją. Słuchać go chciały różne osoby: Victoria, Olivia, Florence, Nicholas, Pandora, Vincent... i cóż z tego? Jego próżność bycia gwiazdką migającą wesoło była zapełniona dopiero przy osobach takich jak Edge. Nawet powiedziałby, że każda z tych osób była innym słuchaczem.

- Są chwile, w których jesteś zajęty czymś innym niż smutkiem. - Dopiero słysząc śmiech Flynna rozchylił powieki, żeby na niego spojrzeć. I tak, to prawda, był bardzo smutnym człowiekiem. Tak smutnym, że Laurenta to zupełnie przejmowało i tak mówił sobie, że to głupota się przez to nim zajmować, jak i każdą myślą zastanawiał się, jak się nim zająć. - Nie mogę. - Powtórzył, kładąc przed siebie tarczę. I chronić miała ona jego przed światem, czy świat przed nim..? - Inaczej w pewnym momencie zaczęłoby mi się to za bardzo podobać. - To było tak zatrważająco ekscytujące, że kiedy Laurent przyłapywał samego siebie jak unosiła go wizja władzy, która wykracza poza to, po co człowiek powinien sięgać to przerażał samego siebie. I nie rozumiał, skąd się to brało, bo przecież nie był takim człowiekiem. Przecież krew go obrzydzała, a rany były straszne. Ból był straszny. Tak... straszny...

Zmiana pozycji Flynna i głowa na jego ramieniu sprawiła, że Laurent drgnął. Zaskoczony, wyciągnięty z tych lepkich, brzydkich myśli, które nie powinny w ogóle się w nim lęgnąć, rozluźnił się zaraz i poprawił tak, żeby Flynnowi było wygodniej trwać w tej pozycji, obejmując go ramieniem.

- Najnowszych... gdzie są najnowsze? - Sięgnął po dziennik, trochę niepewny, jak go otworzyć, żeby to były najnowsze rysunki. Sam prowadził swoje bazgroły w swoim i chociaż pokazywał czasem ludziom jego fragmenty i nie było w nim niczego stricte prywatnego to nie chciałby, żeby ktoś go kartkował. Tak czy siak w końcu zeszyt otworzył, jeśli nie otworzył go Flynn to sam postarał się go otworzyć od końca, żeby lecieć od ostatniej zapisanej strony. Tak, Laurent był ciekawski, miewał brak opamiętania w dociekliwości i zadawaniu pytań, ale nie należał do osób myszkujących komuś po prywatnych rzeczach.

Aż znów zaczęły mu drżeć te dłonie, kiedy patrzył na to otępiałym spojrzeniem. Plany. Domu. Pociągnął nosem, czując ciepło wzruszenia tak głębokiego, że nim wstrząsała. I znów - nie rozumiał. Niby rozumiał, a jednak miał problem z wlepieniem tego do swojej rzeczywistości.

- Mówiłem... że znalazłbym dla ciebie lepsze zastosowanie niż tylko podpórka pod nogi. - Zadrżały mu też kąciki warg w tym wzruszeniu, kiedy dotykał tych kartek z nabożną czcią. - Dziękuję. Jesteś taki kochany i słodki. Utalentowany. - Pogładził go czule po głowie. I nie zdał sobie sprawy z tego, że dokładnie tak samo głaszcze swojego psa.

Na przykład... teraz. Kiedy te oczy nabierały błysku i chociaż nadal były tymi samymi oczami psa, którego ktoś wystawił na zewnątrz w deszczowy dzień z bagażnika samochodu i odjechał w ciemną noc. Pies przez chwilę biegł za tymi czerwonymi światłami, ale w końcu zgubił trop. Lub biegnąc zgubił samego siebie. W jednym i drugim przypadku zagubienie nie pozwoliło mu dotrzeć do domu, a widząc to, jaki był, to chyba nawet musiały być oba na raz i jeszcze kilka jakichś kleszczy zarobionych na tyłek, które mu się wbiły, kiedy biegł szosą przez las. Nieszczęścia, choroby, wliczcie w to boreliozę, jasne. Teraz temu psiakowi chyba niewiele brakowało do szczęścia? Może burzy za oknem, bo ta się chyba skończyła. Już tylko deszcz uderzał o szybę w tych półcieniach rozjaśnianych świecami i światłem gwiazd nad nimi. Laurent zapalił tutaj blade światło lampki nocnej, żeby cokolwiek było widać w tym notatniku, a które rzucało łunę na prawie nagie ciało Flynna. Szczególnie teraz, kiedy wykopał się z tego koca, powiercił, a szlafroka nawet dobrze nie wciągnął na siebie wcześniej.

- Na przykład w takim dziwnym momencie, jak robisz taką minę jakbyś był bardzo, bardzo głodny. - Otworzył nieco szerzej jasne oczy przy podkreśleniu tego strategicznego słowa i robiąc całkiem udawaną minę, że naprawdę nie rozumie, cóż to mógł być za głód. No kto by na to wpadł? - Właśnie. Skoro mam ustalony grafik tego, jak życzyłbym sobie swoje własne występowanie, przy tragicznym przyjmowaniu własnych niedoskonałości, to dobrowolne pozwolenie sobie na odchodzenie od niego jest sprawą do przemyślenia. - Albo całkowitego odrzucenia, tak jak tutaj. - Wystarczy, że czasami puszcza mi fantazja. Jeśli zrobię jeden krok każdy kolejny byłby łatwiejszy. Gdzie bym potem skończył? Wciągając ludzi do kultu, żeby padali przede mną na kolana i wykrwawiali się dla mnie? - Wyciągnął lekko kącik ust, mówiąc o tym niby żartem, niby krytycznie... ale czasami uciekała mu tam fantazja, szczególnie, kiedy pojawiały się jednostki, które autentycznie były do tego zdolne. Irracjonalne, bo przecież nie chciał tak naprawdę niczyjej krzywdy.

- Jeszcze nie wiem, kim dla mnie dokładnie jesteś. Jeszcze zostało przynajmniej 957 pytań do zadania z tamtego tysiąca, żeby do tego dotrzeć. - Odpowiedział to takim spokojnym głosem, bez zastanowienia i zająknięcia, jakby naprawdę te pytania liczył i jakby ta odpowiedź była oczywista. Nie liczył. Ale zaczął mówić dopiero, kiedy pierwszy dreszcz ciepłej w końcu dłoni przesunęła się po jego piersi, bo na tę jedną sekundę wstrzymał oddech. - Realnie czy nierealnie? - Bo to była bardzo duża różnica. W fantazjach w końcu można mieć różne wyobrażenia. - To bardzo trudne pytanie. Jeszcze nie wiem, ile chcesz i możesz mi dać. Jeszcze tyle muszę się dowiedzieć, zbadać, nauczyć się. Żeby człowiek był w pełni szczęśliwy i obecny trzeba mu w końcu przygotować odpowiednie miejsce w swoim życiu. - To wydawało się prostym pytaniem - dla Laurenta to była cała pierdolona matematyka. Wyliczenia, obliczenia, całki i pitagoras. - Chciałbym... - Oderwał dopiero teraz wzrok od tego drżącego notatnika (przez jego dłonie), żeby zerknąć na wciśniętego w jego szyję Flynna. - żebyś był moim Dumą. - Uśmiechnął się do mężczyzny. To była trochę gra słowna, a trochę o wiele większa deklaracja, niż mogła brzmieć na pierwszy rzut... ucha. Bo to właśnie ta istota była z nim prawie cały czas. Jemu ufał, że go ochroni. On go ogrzewał. Leżał obok niego, kiedy łóżko było puste i groził szczękami osobom, które czyniły krzywdę. Ale to było tylko zwierzę, nawet jeśli magiczne. Spoglądał teraz więc z tymi lekkimi iskrami na Flynna, całkowicie łagodnie.

Zero-jeden. Nic pomiędzy, żadnych cyfr po przecinku, a próby wyliczeń kończyły się jakimiś bzdurami napisanymi przez pieciolatkę. Flynn rozpędzał się od zera do jednego w dwie sekundy. Najszybsze przeskoki emocjonalne, bo wystarczy jeden bodziec, żeby jego delikatna muzyka przerodziła się w crescendo. Nie było tam więc miejsca na sensowne rozwiązania, które nakazywałyby zmierzyć się ze swoimi słabościami i w końcu poukładać swoje zwichrowane myśli. Mógł tylko puścić się z tej górki licząc na to, że saneczki poniosą go na sam dół stoku i wcale nie trafi po drodze na głaz, na którym się rozbije. Co najwyżej podrapią go gałęzie drzew, prawda? Wszystko po to, żeby czerpać jak najwięcej emocji. Ta jedna chwila była tego warta - serce waliło młotem, krew tak szybko krążyła w żyłach. Więc czy Flynn mógł być tutaj szczęśliwy? Nie. Nie mógł, bo przecież kochał kogoś innego. Laurent nie wierzył nawet w to, że ta część, jaką tutaj pokazywał i dawał to była miłość. Nie ta czysta, pełna romantyzmu, kiedy motyle tańczą w brzuchu i chcesz, żeby oczy tej osoby były tylko twoje. Tę miłość zostawił poza granicami tego miejsca, u nienazwanego mężczyzny i jeszcze tajemniczego kogoś, albo paru ktosi, bo przecież mówił wcześniej w liczbie mnogiej. Czy on sam mógł być szczęśliwy przy Edgu? Nie. Nie mógł, bo przeciż Flynn kochał kogoś innego. Tam, gdzie istniała alternatywna rzeczywistość dla tego wszystkiego - tak i tak. Lecz tu? Przy oczywistych wyborach, jakie zawsze padały, a kiedy nie padały to ta relacja była wykręcona, chora i niezdrowa?

- Nie. Ponieważ jest ktoś, komu chcesz poświęcić swoje bycie. Gdybyś kogoś takiego nie miał - tak. Ale przecież ty ciągle będziesz przy mnie wracał myślami do tamtej osoby, więc jak mógłbyś być szczęśliwy... Flynn. - W świecie, w którym nie kochałbyś kogoś innego - tak. W tym samym świecie, który tutaj im przecież nigdy nie powstanie. Samo zadawanie takich pytań było ciężkie. Bolesne. Obarczało duszę, bo nie istniała na nie jedna odpowiedź. To, co sądzisz, co byś chciał, a jak wygląda świat - Laurent miał w tym zbyt duży, świadomy rozjazd. Nie rozumiał, dlaczego Flynn nie jest szczęśliwy i co się dzieje w jego relacjach. I czemu jednocześnie chce do nich wracać? Żeby nie skończyć o tak - w pustym domu? Laurent wolał to niż kogoś, kto by go ograniczał, kto by... ha... nie wypełnił jego potrzeb. Zaś jak na czasy, w których żyli, były to potrzeby prawdziwej księżniczki z bajki. - Jakie to szczęście. Opowiedz mi. - Powoli zamknął ten notatnik, powoli odłożył go na bok, powoli obrócił się do niego i położył dłoń na jego policzku. Musnął kciukiem jego rozchylone wargi, czekając na swoją odpowiedź. Dopiero wtedy pochylił się, żeby pocałować te zapraszające usta. Powoli, bez pośpiechu, wymieniając jego oddech na swój. W namiętności miał jednak opanowanie. Bardzo dużo opanowania myśląc o tej ranie. Odsunął się od niego kawałek, żeby na niego spojrzeć. To było nieznośne - hamowanie się, kiedy czuło się pulsowanie w lędźwiach, ale co miał zrobić, kiedy ten mężczyzna znów potem będzie samego siebie zjadał poczuciem winy? - Bardzo chciałbym ci zrobić dobrze, ale ty się za to karzesz. - Patrzył na niego i dopiero teraz pomyślał, że coś jest nie tak. Że to zachowanie odbiegało od normy tego, co działo się ostatnim razem. Tego jak się trząsł, albo z jakim trudem przychodziło mu mówienie takich rzeczy. Ale to nie jego zachowanie zwróciło uwagę na problem, a problem zwrócił uwagę na zachowanie. Te jego oczy jak pięciozłotówki. Spojrzenie niby utkwione w jego ustach, ale czy obecne w ogóle?