Udało się? Naprawdę? Choć zaklęcie rzucone przez dziadka zdawało się działać, Penny wciąż pozostawała w stanie gotowości. Z różdżką w ręku była gotowa na posłanie kolejnego zaklęcia w kierunku tego, co pozostało z rośliny. Tylko czy był to dobry pomysł? Czy powinni byli zniszczyć to cholerstwo w całości? Nie, to nie tak, że ruda nagle zaczęła logicznie myśleć. W zasadzie to kwestia pozostawienia resztek rośliny do zbadania nawet nie przeszła jej przez myśl. Zamiast tego, poczuła lekkie zmęczenie. Kiedy bowiem zagrożenie zdawało się być zażegnane, świadomość tego, co miało tutaj miejsce, zdawała się nagle uderzyć młodą czarownice. Uderzyć w pełni.

- Potrzebujemy jeszcze czegoś? - zapytała, sama nie będąc w stanie podjąć żadnych decyzji. Albo może nie chcąc brać na siebie tego ciężaru? Wolała pozostawić to innym. Wolała, aby o wszystkim decydowały bardziej odpowiednie do tego osoby.

Pojawienia się aurorów nie zauważyła od razu. Zorientowała się w tym dopiero kiedy Ci zwrócili się z pytaniami do dziadka. Nie uważała, żeby sama mogła im się tutaj na coś przydać. Nie chciała też przeszkadzać im w wykonywaniu obowiązków. Dlatego też zdecydowała się przynajmniej chwilowo oddalić. Usiąść gdzieś na boku i zaczekać - na wypadek gdyby jednak ktoś potrzebował jej pomocy. Chociażby w ogarnięciu tego całego pobojowiska. Czuła, że powinna zostać i się tym zainteresować.

- Będę gdzieś w pobliżu. - poinformowała więc Pandorę, nie chcąc przeszkadzać dziadkowi i babci, zakładając że Ci mieli teraz na głowie aurorów. Pandora zaś znajdywała się najbliżej. Była więc sensownym wyborem.

Kiedy informacja została już przekazana, Penny oddaliła się tych kilka metrów dalej, znajdując sobie kawałek trawki, na którym mogła usiąść i odpocząć. Zaczekać na ewentualny ciąg dalszy. O ile cokolwiek jeszcze miało nastąpić. Bo, że przyjęcie dobiegło końca - to wiedzieli wszyscy.

Spektakularne wyrwanie roślin nie należało do codziennych wyzwań w pracy Morpheusa, ale nie mógł nie wydać cichego okrzyku zachwytu, gdy roślina, przerośnięty chwast, została skuta lodem, a następnie rozsypana na kawałki w kryształowym rozprysku, tworząc przepiękne iskry dookoła zabranych, jakby był to pokaz, zaplanowany jako część atrakcji. Gdy fragmenty opadły, przestały jawić się tak pięknie, a on rzucił wyrazy uznania dla walczących i rozglądał się za  Norą. Widząc ją w towarzystwie nowo przybyłych, odetchnął; zapyta ją o samopoczucie później i pogratuluje zdrowego rozsądku oraz zachowania zimnej krwi. Była w dobrych rękach.

— Jest tylko jedno połączenie gorsze od Longbottoma w Brygadzie Uderzeniowej, Longbottom w Departamencie Tajemnic — uśmiechnął się do Aurora, po czym skierował się do Abbottów, przyjmując znacznie bardziej opanowaną formę, niż gdy byli w akcji. — Czy to pierwsza tego typu anomalia w sadzie? Muszę dopytać jako Niewymowny. Czy magiczny gaj mógł być celem rośliny? Czy z gajem jest wszystko w porządku? — pomimo kropelek potu i ogólnego poczucia buzowania w organizmie, nagle przyjął opanowaną formę bardzo skupionego na sprawie urzędnika (naukowca, przede wszystkim naukowca), zbierającego dane. Jego pytania miały na celu ustalenie, co kryło się u źródła obecnej sytuacji, rekonesans. Chociaż postawę miał otwartą i przyjazną, w gruncie rzeczy chodziło mu o wiedzę. On, jako Morpheus, w nosie miał święte jabłonki i ich odmładzające właściwości, nie miał wobec nich żadnych odczuć, nie bardziej niż do magii Greengrassów czy przekleństw Dolohoów, lecz jako zagadnienia mogące przedstawić jakiś wzór, prawda stanowiła niezaprzeczalnie priorytet.

[roll=PO]
[roll=PO]

Sprawa była poważniejsza niż zakładał. Isaac przygasał na jego oczach i choć czasem raził wszystkich blaskiem swojego energetycznego reaktora, tak teraz, gdy gasł, zamieniał się w czarną dziurę zasysającą energię i materią i światło i wszystko co spotkał dookoła siebie. Pozwolił Isaacowi zawisnąć na jego ramieniu.

– Jeszcze chwilę, trzeba...

Anthony przeszedł z nim kilka kroków w kierunku Abbotów i grupki zebranej wokół niego, ale nie było to wygodne w żadnej mierze. Szybko przewartościował swoje priorytety. Gestem dłoni poprosił więc do siebie, któregoś z aurorów, aby podać mu namiary na siebie, jeśli potrzebne byłyby dodatkowe zeznania, teraz musiał teleportować znajomego do szpitala (nawet jeśli to nie Mung mu chodził po głowie, a własny apartament, zaś zamiast uspokajających eliksirów whisky zgromadzona w szafie). Z gospodarzami postanowił rozmówić się listownie, a śledztwo i tak nie było jego domeną. Na pewno nie takie.

Gdy funkcjonariusz odszedł, wyciągnął z kieszeni swoją cisową różdżkę.

– Zamknij oczy i policz niespiesznie po włosku tak daleko jak pamiętasz z Neapolu ciąg liczb. Oddychaj głęboko, poczuj wilgoć trawy i promienie słońca na twarzy. Potrzebuję jeszcze chwili. – To była zabawka, igraszka. Swobodnym ruchem wyczarował połyskującego paryskim błękitem motyla. Motyl, greckie ucieleśnienie duszy tak za życia, jak i po śmierci. Ale tu i teraz, wewnętrzny kod dwóch mężczyzn, którzy wychowywali się ze sobą i nie jedną psotę w przeciągu przeszło 30 lat światu uczynili. Eteryczna istota wzleciała jak tylko została zmaterializowana, a Anthony uśmiechnął się łagodnie.

– Zapnij pasy Dorotko – powiedział cicho do zagubionego chłopca, w którym coś się połamało, w którym coś trzeba było posklejać, by znów mógł działać. A potem machnął różdżką zdecydowanie i teleportował ich pod próg Księgozbioru Parkinsonów.

Tymczasem motyl, który przed momentem wzleciał ku niebu, zaraz po zniknięciu mężczyzn opadł na dłoń Morpheusa i zniknął z plaśnięciem bańki mydlanej, pozostawiając lekko tęczową wilgoć. Jego kolor mówił Longbottomowi wszystko to, czego inni nie musieli wiedzieć:
Musiałem iść. Jesteśmy w kontakcie.