[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

Znany rytm, znane kroki, znany taniec, znany sposób. Koleina. Kontrola, coś co lubił, coś co dawało mu złudne uczucie bycia panem swojego losu. Koło fortuny toczyło się dalej, tak jak oni toczyli się po sali.
– Dobrze więc, opowiem Ci trzy historie, a tylko jedna jest prawdziwa. Będziesz musiała zgadnąć która. – Obrót, raz i dwa, musiał się streszczać, utwór zaraz się skończy, a jemu bardzo zależało, by piękna buzia Victorii pozostawała uśmiechnięta.

– Bunt żywiołów wkradł się do biura Harolda Bumfuzzle'a, głównego inspektora ds. magicznych ziół. Jego parapetowa szklarnia rozrosła się do niebotycznych rozmiarów, a kwiaty kwitną zależnie od nastroju samego Harolda. Obecnie pół biura podejrzewa go o romans po tym, jak po nadgodzinach spędzonych nad kambodżańską umową następnego dnia sprzątaczki znalazły w jego pokoju mały zagajnik. – Jego ton podpadał trochę pod ciepłą opowieść przy ognisku, lub czytaną dziecku bajkę przed snem. Był gładki, melodyjny, otulał ciepło, zwracał ku sobie uwagę. Obrót, obrót, krótka przerwa przed drugą częścią historii prosto z OMSHM-u. – Urządziłem przetarg na latające dywany. Dostarczono nam kilka egzemplarzy, ładniejszych i brzydszych, a moi pracownicy podkuszeni słowem krnąbrnego stażysty urządzili sobie na nich wyścigi po otwartej przestrzeni biura do spraw reklamacji i zażaleń. Obecnie, w tej godzinie nawet moje małe żuczki próbują uporządkować zapodziane akta, bowiem nikt nie przewidział że pod takim magicznym dywanem jest powietrzna poduszka, która staje się pogromcą wszystkich luźno położonych kartek. – Obrót, obrót, to już repryza, już temat pierwszy powrócił a zaraz będzie drugi łagodny, w tonacji wyjściowej. Każda miara, każdy kroczek odliczał to krótkie spotkanie, tą humoreskę weselną na poprawę nastroju. – I trzecia dotyczy Mirandy Sweettooth, która specjalizuje się w dopuszczaniu zagranicznych magicznych słodyczy. Ostatnio dostała ciągutki, które zakleiły jej usta na dwie doby, a historią jest to, że złośliwi koledzy chcący się zemścić za podkradanie ich czekoladowych żab, potraktowali transmutacją wszystkie meble w jej gabinecie zmieniając drewno w piernik. Wszystko również było oblane obficie lukrem, kiedy tam weszła. To znaczy... mam nadzieję, że to był lukier. – dodał z błyskiem w oku i obrócił ją po raz ostatni.

I nim udzieliła odpowiedzi, odwrócił się ku nieszczęśliwej kapibarze, której magia ograniczyła mordercze zapędy, choć pewnie z tej perspektywy być może Atreus po prostu chciał umknąć gdzieś, gdzie nikt nie zobaczy go w tym stanie. Anthony z westchnieniem sięgnął po swoją różdżkę.
– Spróbuję, choć... muszę Ci powiedzieć, że ostatnio jest strasznie kapryśna. Odkąd zacząłem praktykę magii bezróżdżkowej, absolutnie mi nic nie wychodzi, ale... dla Ciebie jestem gotów spróbować. Nie śmiej się proszę zbyt głośno, jeśli nie wyjdzie staremu przyjacielowi, dobrze? – poprosił miękko i wymierzył w futerko przerośniętego chomika, a następnie szepnął słowa zaklęcia, które winno rozproszyć rzucony czar.

Rozproszenie IV na uwolnienie prawdziwej formy Atruesa

[roll=PO]
[roll=PO]

Nie lubił się narzucać, ale kto lubił? Rodolphus, nawet mimo egzystencjalnego bólu powiązanego z koniecznością stawienia się na tym weselu, takiego odczucia nie dawał. W zasadzie wręcz przeciwnie - dawał wrażenie zainteresowania i zaangażowania w rozmowę. Zaś jej tempo? Wcale Laurentowi nie przeszkadzało. Mógł siedzieć i leniwie filozofować z każdym, dopóki te zawieszenia nie były wspomnianym narkotycznym zagubieniem wśród słów, obrazów i gestów. Pewnie i nawet wtedy nie uciekałaby jego cierpliwość, a jedynie skupienie w myślach, czy ma nadal jakieś kadzidła, które na to pomagały. Uśmiechnął się weselej, nieco ożywiony tą rozmową. Oderwany od negatywu, który kazał mu uciekać tutaj i szukać ukojenia wśród róż. Był społeczną bestią, potrzebował kontaktu z ludźmi. Pozostawało jeszcze kwestią jakiego rodzaju był to kontakt.

- Oby strzegł pan kluczy do swojego domu, nie znasz dnia ani godziny kiedy ta śliczna wróżka zakradnie się do wnętrza i zostawi za sobą zieloną dżunglę. - Zażartował, bo chociaż doskonale zdawał sobie sprawę, że to zupełnie nie było w stylu Victorii, to abstrakcyjna wizja tego, że zastajesz polskę drewnianą, a zostawiasz murowaną swój dom w wersji udekorowanej kwieciem jego osobiście bawił bardzo. Kiedy wychodziłeś wszystko było w porządku, wracasz - i już nie jest.

Nie wiedział wielu rzeczy o człowieku przed nim stojącym, ale rozmowa była takim małym bożkiem poznania. Odpowiadał na spojrzenie ciekaw tego, co usłyszy. Nie poganiał. Nie było do czego poganiać. Nie śpieszyło im się, nie mieli ginąć w tej rzeczywistości zabaw ślubnych i muzyki dobiegającej gdzieś z dala. Co jednak na pewno połączyło tę dwójkę w jednym, strategicznym momencie, to pełne wątpliwości spojrzenie, jakie sobie posłali, kiedy prawie że na wejściu do sali bankietowej zobaczyli TĘ scenę.

W gruncie rzeczy to Laurent nie do końca nawet chciał szukać po prostu drinków. Chciał namierzyć Edga. Po przemielonych wątpliwościach, po ochłonięciu, po zastanowieniu się. Nie dojrzał go już jednak przy grajkach cieszących uszy muzyką do tańca. Wejście do tej sali znowu uderzyło go tym odrzuceniem nadmiaru czerni, w której lśniła ta czerwień jak krople krwi opadłe na kostki węgla. Sylwetka Flynna mignęła mu przesuwając się między gośćmi i byłby do niego skierował swoje kroki, gdyby nie spoczął spojrzeniem na Perseusie. Pan młody, który w zasadzie odstępował właśnie od towarzystwa jego ojca. Laurent nieco się skrzywił - ale nie na spojrzenie Perseusa. Skrzywił się patrząc na ojca i automatycznie zesztywniał w swojej wyprostowanej pozie.

- Jak mija przyjęcie, Perseusie? - Uśmiechnął się do pana młodego, kiedy już podeszli do niego z Rodolphusem. O ile jego chwilowy towarzysz tego przyjęcia nie zdecydował się wycofać.

Człowiek (i nieczłowiek) spodziewał się w życiu wielu rzeczy. No na przykład spodziewałeś się podatków, tak. One były tak kurwa pewne, że nawet jak zdechniesz to będą ci nadal wysyłać gołębiem pocztowym obsranym gównem, że dwadzieścia lat temu nie zapłaciłeś jednego knuta za wodę. Teraz masz odsetki, jest git, wynoszą już tylko 100 galeonów. Pewne było też to, że w najgorszym momencie skończy ci się też papier w kiblu i będziesz wołał mamusię, żeby ci przyniosła albo cudował z różdżką. Na bank też skończy ci się ulubiona kawa akurat kiedy będziesz najbardziej spierdolony i nie będziesz mógł się wybrać do pracy, tylko będziesz musiał do niej pełznąć jak dżdżownica po chodniku. Takie rzeczy były w życiu pewne. Ale kapibara szarżująca na ciebie na weselu? Nie, taka rzecz zdecydowanie pewna nie była. I pewnie gdyby nie reakcje wokół to Sauriel nawet nie zwróciłby na to uwagi i wyjebałby cię na ten głupi ryj razem z tym majestatycznym, świńskim stworzeniem.

- Albo świnka morska. - Sauriel nie miał zielonego pojęcia, co mówi, ale to nic, bo jego autorka też zajebała się w akcji. Na szczęście ten prosty zabieg pozwolił Saurielowi przez parę sekund zostać specjalistą rozpoznającym kapibary w ich nie-naturalnym środowisku. To, że chuja wiedział o przyrodzie i według niego ogórki wykluwały się z jajeczek było zupełnie innym tematem nie wartym rozpatrywania. Tak. To właśnie ta świnka morska była elementem chaosu. Sauriel z zaskoczeniem obrócił się w kierunku biednego Atreusa, który przypuścić chciał swoją szarżę, ale przed jego wścieklizną uratowała go prawdziwa królewna w czarnej sukience. - O kuurwa... to mój kumpel. Spierdolony, ale swój. - Mruknął tłumacząco do Bellatrix i podszedł w stronę Atreusa nawet jakby ten miał go zacząć gryźć po kostkach. Bo może i był skurwielem, ale był skurwielem z sercem! I zdecydowanie nie chciał, żeby jego kuzynowi (nawet w formie świni) coś się stało.

Sauriel spojrzał całkowicie nieufnie na Shafiqa i jego machanie magicznym patykiem, ale chociaż krzywił się z niezadowolenia, którego nie próbował nawet kryć, to nic nie powiedział. Stała przy nim Victoria więc poziom zaufania rósł do poziomu "okej, pozwolę ci do swojego kumpla pomachać swoim patykiem", a i zresztą nawet jak na swoje standardy wcale nie chciał tutaj robić nadmiernego syfu.

- Żyjesz, świnko? - Mruknął do niego, bo czar rzeczywiście coś zaradził. Spodziewał się sierpowego na starcie, więc już gotował się na zatrzymanie tej buły ocieplacza ich relacji swoim łapskiem. Nie obyło się bez paskudnego uśmieszku.