05.07 Hrabstwo Kent – Pustynna Róża [Magiczne Towarzystwo Herbologiczne]

Norka nie spodziewała się, że jej uda tak brutalnie zaatakują nauszniki Roisa. Cóż, nie wróżyło to niczego dobrego, szczególnie zważając na to, co zrobił ten typ, co był tu nie wiadomo po co, właściwie to chyba wiadomo - po to, żeby utrudniać im badania. Posłała Urquartowi zabójcze spojrzenie, kiedy zobaczyła, jak bardzo zjebał.

Nie mieli czasu, żeby się teraz na nim zemścić. Musieli jakoś poradzić sobie z roślinami, które najwyraźniej chciały ich zaatakować. Poczuła odłami szkła, które zaczęły jej się wbijac w skórę i cicho syknęła, było to bardzo nieprzyjemne uczucie.

Po pierwsze Norka spróbowała się nieco nachylić, żeby wsunąć nauszniki Roisa spowrotem na miejsce. Przy okazji trochę się w niego wtuliła, bo widziała, że jest źle i zaraz mogą się przewrócić. Razem będzie bardziej miękko, czy coś.

Gdy to zrobiła (albo nie), to stwiedziła, że może warto byłoby ich czymś oddzielić od tej zabójczej bestii. Sięgnęła po swoją różdżkę i machnęła nią w powietrzu, próbowała wykształtować między nimi barierę, która ochroni ich przed mackami, które zdecydowanie nie zamierzały siedzieć teraz bezczynnie, przebijały się w końcu przez tubę i chciały się pożywić, najprawodpodobniej nimi, nie sądziła, że mandragory mogą się żywić ludźmi, ale przecież też nie rozmnażały się tak szybko, były lekko pierdolnięte.

Nawet nie przyszło jej do głowy, że ktokolwiek będzie coś kombinował przy mandragorach, kiedy był spokój i się nie rzucała, ani nie było żadnego wrzasku. Nie sądziła, że znajdzie się tutaj ktoś, kto zechce rzucić focha z przytupem i melodyjką, i pokazać, że jest księżniczką, której się nie słucha (a prawda jest taka, że choć z ledwością słyszała przez nauszniki krzyk, to była skupiona na swoim zadaniu). Próba pobrania próbki mandragory spełzła jednak na niczym; chociaż była pewna, że znalazła dobre miejsce, to właśnie wtedy Urquart uznał za stosowne rozdzielić mandragory i… nic z tego nie wyszło. Za to nagle stało się bardzo dużo rzeczy. Nawet nie miała czasu spoglądać na druga stronę tuby i na ludzkiego konstruktu złożonego z Ambroise i Nory, kiedy mandragory wrzasnęły, co spowodowało, że odsunęła się od szkła i dość mimowolnie uniosła dłonie, chcąc docisnąć nauszniki do uszu, a w tym samym momencie wici mandragory uderzyły, a rozpryski poleciały… w przestrzeń. Czuła, że kilka z nich zarysowało jej skórę, ale to nie był moment, by się tym przejmować.

Ktoś próbował spacyfikować mandragory, Roselyn próbowała osłonić je dwie od kolejnych napadów złości bardzo brzydkich dzieci… Nie było wiele czasu na działanie. Tak naprawdę, należało te dwie maszkary znowu złapać i uśpić – tak jak rozmawiali, bo inaczej będą mieli problem, jak te wici będą latać po całym pomieszczeniu. Victoria przełożyła ostrze do lewej dłoni i prawą złapała za różdżkę, celując zza zasłony w mandragory. Chciała w pierwszej kolejności stworzyć barierę o kształcie tuby (podobnej do tej, w której obie siedziały dopiero co) – zatopioną w piasku, w którym jeszcze niedawno mandragory się znajdowały, wysoką tak samo na 2 metry. I to był dla niej priorytet.

Czujność Jonathana zaowocowała dwoma złocistymi kagańcami - zabezpieczeniami, które przy poprzedniej walce sprawdziły się doskonale wobec zagrożenia ze strony krzyku, jak i ewentualnych ataków gryzionych. Niestety drugi z knebli był za duży względem mniejszej rośliny i choć z pewnością stanowiłby utrudnienie, gdyby chciała kogoś zjeść, bądź - co bardziej prawdopodobne - wyssać, to nie blokował jej możliwości ponownego krzyku.

Współpracująca ze sobą para zachwiała się pod wpływem uderzenia. Nora bezskutecznie próbowała nałożyć Ambroisowi nauszniki, ale widząc przegraną sprawę, na moment przed upadkiem wyczarowała cienką ściankę ochronną między nimi a rośliną. Chwilę potem nastąpiło bolesne zderzenie z ziemią pokrytą magicznym szkłem i kolejny opad na nich magicznych okruchów, gdy jedna z wici większej mandragory z impetem jednym uderzeniem roztrzaskała magiczną ochronę. Gdyby nie było postawionej tej bariery - cóż, z pewnością złapałaby w swoje paraliżujące objęcie jedno z nich. Ambroise, szczęśliwie siłą ciała i woli oraz otrzeźwiającego bólu strzepnął z siebie rozchodzący się efekt paraliżu, nawet jeśli jego nauszniki leżały obok na podłodze.

Tymczasem kobiety stojące z przeciwnej strony nieistniejącej już tuby pospiesznie i wprawnie splatały zaklęcia kształtujące fizyczną ochronę przed atakami. Roselyn utworzyła wpierw zadowalającą barierę, by równolegle do niej niej umieścić drugą - wysoką do sufitu, lśniącą, niemalże pancerną, która najprawdopodobniej będzie tutaj stała przez kolejny tydzień, jeśli nie dłużej. Niemal natychmiast po postawieniu tej przezroczystej ściany, zarówno Abbott jak i Uruquat przesunęli się za nią, świadomi tego, że jest to gwarant bezpieczeństwa. Mniejsza z mandragor bezskutecznie szarpała się pojedynczą witką, nie czyniąc choćby rysy na zabezpieczeniu. Chwilę później zaś Victoria otoczyła rośliny analogiczną tubą, która stała tu ledwie chwilę temu.

– ZIEMIA! PRZYSYPCIE JE ZIEMIĄ! – krzyknęła Abbott, próbując samej to zrobić, choć jej machanie różdżką zza pleców Roselyn i Victorii nie przynosiło żadnych widocznych efektów. Tymczasem Ururquat z zaciętą miną i determinacją w oczach również zamachnął się różdżką i w tubie Victorii pojawiła się ścianka działowa, która oddzielała od siebie oba okazy.

Tura trwa do 28.11, godz. 23:59

Pozostajemy w zasadach walki określonych na końcu tego posta.

Ambroise – uniknąłeś nałożenia statusu spetryfikowany, przysługują Ci dwie Akcje tak jak pozostałym.

Jonathan – ponieważ Ururquat jest nieprzychylnie do Ciebie nastawiony i nie jest Twoim podwładnym, nie będzie słuchał Twoich poleceń. Jeśli chcesz to zmienić, musisz poświęcić minimum jedną kość Akcji na test Charyzmy i osiągnąć Sukces. Przy Słabym Sukcesie NPC będzie próbował znaleźć sposób na wykonanie polecenia przy zachowaniu swojej agendy.

Oczywistym było dla niej, że w kolejnym ruchu należy przysypać mandragory ziemia – tak jak rozmawiała o tym z Mirabellą, zanim zabrali się do dość… pokaźnego fiaska z pobierania próbek. Miała wrażenie, że nawet jeśli Norze udało się coś zebrać, to i tak wszystko straciła po tym, jak ona i Ambroise się po prostu wywalili, nie zachowawszy odpowiednich środków ostrożności wcześniej.

Nie musiała dosłyszeć przecierającego się przez szczelne nauszniki krzyku pani Abbot ani Roselyn, bo każdy, kto miał łeb na karku zrobiłby to, co należy, skoro już wykształtowała dla nich ogromną tubę. W niej zaraz pojawiło się… coś. Jakaś ścianka, na widok której tylko mocniej zacisnęła zęby, ale różdżkę miała w pogotowiu. Roselyn coś czarowała, po drugiej stronie chyba Greengrass i Nora zaczęli dochodzić do siebie, nie zamierzała jednak czekać i zastanawiac się nad tym, czy zrobią co trzeba i czy wyjdzie jak należy. Ziemi, ile należało tutaj stworzyć, było bardzo dużo – i każde wsparcie było na wagę złota.

Machnęła więc różdżką, próbując wykształtować kawał ziemi w tubie, żeby na pewno jej nie zabrakło i żeby zaraz nie zniknęła – nie rozdrabniała się na mniejszą czy większą mandragorę. Dopiero jeśli mandragory się uspokoiły, to rozejrzała się po pomieszczeniu, próbując oszacować straty i zorientować się, czy wszyscy są cali.

Miała więcej szczęścia, niż rozumu, co było całkiem dziwne - nie zdarzało jej się to bowiem często, ale jakimś cudem udało jej się postawić magiczną barierę, która ochroniła ich przed zirytowaną mandragorą. Cóż, upadek sam w sobie był dosyć bolesny, więc może to i dobrze, że uniknęli gniewu rośliny.

Miała jedynie nadzieję, że Ambroise jakimś cudem uniknie petryfikacji, bo te cholerne nauszniki mu się zsunęły z uszu, cóż, trudno byłoby go stąd wywlec, gdyby padł na ziemię jak kłoda.

Jako, że za bardzo nie miała, jak działać, no bo była za swoją drugą częścią tandemu, to dostosowała się do tego, co działo się obok. Nie miała z tym problemu, mogła się usunąć, nie próbować walczyć z krzakiem, skupić się na tym, żeby się przed nim schować. To właśnie zamierzała zrobić, chociaż nie do końca wierzyła, że drewaniany stół będzie sobie w stanie poradzić z jej mackami - ale nie miała za bardzo innych opcji, więc cóż, postanowiła skorzystać z tej jednej, która wydawała jej się być najsłuszniejsza.

Przesuwała się więc do tyłu, aby wcisnąć się jak najbardziej pod ten kawałek stołu, tak, żeby zrobić jeszcze miejsce dla Ambroisa, chociaż wiedziała, że nie ma szans, że zmieszczą się tam razem, bo może i ona była malutka i drobniutka, ale on był zdecydowanie jej przeciwieństwem.

Ziemia sypała się zewsząd. Posypały się również narzędzia ze stolika badawczego, gdy Nora z impetem szarpnęła się na tyle niefortunnie, że przewróciła go, aby dać osłonę sobie i Ambroisowi, który i tak miał sporo pecha podczas tego całego zamieszania - niestety podczas upadku i kotłowania na ziemi, potłukło się naczynie w którym znajdowała się próbka i pozostałości odciętej wici zmieszały się z rozsypanym piaskiem. Tak czy inaczej nic nie przerwało magicznego deszczu ziemi, generowanego ze wszystkich stron. Ziemia była różna i tworzyła w nowej transparentnej tubie kolorowe warstwy. Część z niej do złudzenia przypominała tę, która znajdowała się w tubie wcześniej, część była nieco bardziej rdzawa, a inne pasmo wyglądało, jak zdrowy czarnoziem prosto z angielskiego kompostownika. Mandragory zostały odseparowane od ludzi, odseparowane od siebie i przysłonięte kompletnie ziemią. Ciężar i mrok zapewnił im wskazany spokój, podobnie jak zapewniły spokój badaczom stojącym lub leżącym pośród potłuczonego magicznego szkła.

– Ale się zrobił bałagan! – Głos Abbott brzmiał dziwnie, słychać w nim było jeszcze nerwy, które teraz starą szkołą trzymała na wodzy. Odgarnęła przylepiony do czoła siwy lok, poprawiła swoja garsonkę.
– Myślę, że na dziś wystarczy. Wszyscy zasłużyliśmy sobie na filiżankę dobrej herbaty i herbatniki. – Zarządziła, rozpraszając kawałki szkła, które ewentualnie mogłyby osadzić się w skórze stojących najbliżej Roselyn i Victorii. – Mamy też mistrzowską maść na tego typu zranienia. Do wieczora się zagoi. – Rozejrzała się raz jeszcze po otoczeniu z niezadowoloną miną. – Dajmy im spokój na razie, Aoife zajmie się ziemią i drugą tubą. Zapraszam Państwa do swojego gabinetu.

W tych słowach zarządziła opuszczenie sali badawczej, pragnąc w spokojności i zdecydowanie innym otoczeniu zebrać dane, które udało im się ustalić do tej pory. Była w tych rozmowach bardzo niechętna do szybkiego powrotu do badań, wyznaczając termin rozkwitu kwiato-liści, jako dobry na to moment. Z chęcią jednak dała się wypowiedzieć i wysłuchała każdego, kto chciał dołożyć do tego swój pogląd na sytuację.

Tura trwa do 5.12, godz. 23:59

Przed nami ostatnia kolejka eventu! Prosiłabym o podsumowanie w swoich postach danych z obserwacji przekazywanych Abbott, w tym ewentualnych sugestii dotyczących kolejnych podejmowanych w tej sprawie przez Towarzystwo kroków ORAZ deklaracje dotyczące działań w temacie Pustynnej Mandragory w ciągu najbliższego tygodnia od daty spotkania (np. chęć poinformowania kogoś spoza Towarzystwa o zaistniałej sytuacji itp.), abym mogła efekty tych działań zawrzeć w podsumowaniu.