Nie odnalazł odpowiedzi na pytanie, kto niby chciałby stać się nim. Nikt. Każdy, kto tylko znalazłby się w tym beznadziejnym ciele zaraz znalazłby odpowiedź, jak to jest być nikim. Cieniem w ludzkich wspomnieniach i wyobrażeniach. Jak miał uwierzyć niby w to, że Flynn by tu został? Ach, nie... racja. Mógł. W końcu nie było osoby, która stanowiłaby dla niego jakąkolwiek alternatywę, ale to dopiero na teraz, prawda? Znajdzie sobie kogoś lepszego, kto go w końcu zrozumie i będzie mu w kółko powtarzał to samo. Prawda, nieprawda, nie ma znaczenia, dopóki Flynn dostanie to, czego chciał. Był w tym okrutny. Bezwzględny wręcz. I kiedy teraz patrzył na niego przez te brązowe oczy, które tak uwielbiał, uważał, że był w tym również całkowicie szalony.

Bał się go wręcz w tej chwili. Kiedy go słuchał i kiedy na niego patrzył. Jak na zupełnie szalonego człowieka, z którym nie dało się znaleźć porozumienia. Nie ważne, jak bardzo będziesz próbował, on i tak wszystko przeinaczy na swoje. Żadne próby wyjaśnienia czegokolwiek nie miały znaczenia. Tak, stawiać na piedestale... czego? Szaleństwa? Właśnie go tam umieściłeś. Burza wyła wokół niego, a jej cienie w niczym nie przypominały pomarańczy i purpury niknącego za taflą morza słońca. Ale może to jego ciało robiło mu taką krzywdę? Aż tak plątało jego myśli i sprawiało, że komunikacja była niemożliwa? Szukanie usprawiedliwień wcale nie było złą taktyką, dopóki te usprawiedliwienia jeszcze miały sens. A tu? Czy tutaj w ogóle cokolwiek mogło ten sens mieć?

- Prawda najwyraźniej bardzo boli. - Powiedział głosem zadziwiająco spokojnym. Niemal chłodnym. Spoglądał na Flynna z trwogą, nagle nie rozumiejąc tych słów, które do niego kierował. Tego wyklinania. To ciągle ten sam Flynn? Tak, z całą pewnością. Jeszcze bardziej psychicznie niezrównoważony niż w swoim własnym ciele. - Ty jesteś zwyczajnie okrutny. - Nie... on był teraz całkowicie niezrównoważony. To, co było prawdą, uznawał za bycie bucem. Dobrze, no dobrze! Może wcale nie było w tobie łagodności, tak? Ach, tak, oczywiście... Jeszcze zrobiłeś jeden krok w tył, żeby na pewno odsunąć się od tego szaleńca. Nawet z nożem w dłoni nie przechodziły cię takie ciarki, kiedy patrzyłeś na Flynna, jak te, które towarzyszyły tej chwili. Patrzę na ciebie jakby..? Zakończenie się wcale nie pojawiło. Nie musiało. Flynn nadal był Flynnem, ty byłeś nadal sobą - na pewno, prawda? Dusza przecież nie mogła ulec aż takiemu przeinaczeniu tylko dlatego, że...

Przeraźliwy pisk sprawił, że automatycznie zakryłeś uszy dłońmi. No spójrz na to - jakże piękne dzieło życia! Ktoś, kogo się kocha, w takim stanie. Jakie to było... niezwykłe de ja vu. Scena z innej perspektywy, z innego miejsca, kiedy ktoś żebra tylko o odrobinę zrozumienia. Porównanie tak wstrząsające, że wzdrygnąłeś się drugi raz - gdy ten pierwszy miał miejsce przy krzyku, który szybko wszedł w fałsz i okropne tony. Zepsute, złamane. Kolejne dwa kroki w tył. Wszystkie te wypowiedziane słowa nagle traciły na znaczeniu. Może to łuski spadające z oczu?

Gdybyś w to uwierzył - czy ta relacja miałaby jakikolwiek sens?

W uszach dzwoniło i piszczało jeszcze na długo po tym, gdy krzyk Flynna ucichł. Laurent sięgnął do kieszeni po swoją różdżkę. Wzywać Florence? Nie wzywać? Może wytrzymają. Byle do rana, potem szybko zleci. Jeśli teraz wezwie Florence, wrócą do swoich ciał i ona go zobaczy w takim stanie... Przecież ona zabije Flynna na miejscu. Ta uniesiona różdżka, gotowa do rzucenia zaklęcia, opadła w dół.

Jego serce waliło jak oszalałe. Czuł się pobudzony jak po dawce narkotyku. Stał wbity w ziemię przez krótką chwilę, nim w końcu zrobił parę kroków w stronę Flynna i stanął nad nim. Bardzo mocno próbował zrozumieć zachowanie tego człowieka, ale po prostu nie mógł. I nawet nie chciał tego akceptować.

- Jeżeli chciałeś zniszczyć zaufanie, które do siebie zbudowałeś, to brawo. Ładnie sobie z tym poradziłeś. - Stawiać na piedestale? Dobre sobie... Prędzej zastanawiać się, czemu w ogóle chciałeś dawać mu jakąkolwiek szansę, skoro wiedziałeś od początku, jaki to człowiek. Parszywy i paskudny. Czuły i kochający całym sercem. Pieprzenie. - Tak się nakręcasz, że nawet nie widzisz, że tworzysz samospełniającą się przepowiednię. Albo jesteś po prostu takim egocentrykiem. - Pochylił się, żeby go podnieść, pomóc mu podnieść... dźwignąć go na nogi w ten czy inny sposób. - Idziemy spać. Nie wezwę klątwołamaczki, bo nie skończyłoby się to dobrze. - Była w nim szorstkość i ozięłbość. Nawet całkiem jej sporo. Machnął różdżką, żeby koc się poskładał i grzecznie powędrował za nimi. - Wrócisz do siebie, będziesz znowu szczęśliwy i zadowolony. - A to już mówił z goryczą.

Zaprowadził go do domu i posadził na brzegu wanny. Obmył jego nogi, rozebrał, przebrał w koszulę nocną, chociaż wiedział, że Flynn wcale nie lubił luźnych rzeczy. Zmienię mu to w sypialni. Zaprowadził go do tego łóżka, położył i nakrył. Zaraz wrócę. Idę tylko po kilka rzeczy - powiedział do niego, ale zanim dobrze zdążył się odsunąć - Flynn już spał. A wyglądał przy tym niewinnie jak... Aniołek. Był też ostatnią osobą, jaką o niewinność można było posądzać.

Poszedł więc do biura i kazał Migotkowi zawołać Aleksandra. Wydał dyspozycję, poprosił go o doniesienie dokumentów - nie pytaj, Alexandrze. Nie potrafię wytłumaczyć. Inaczej nie mogłeś powiedzieć na fakt, że gość właśnie przyjmował rozkazy od mężczyzny od jakiegoś czasu goszczącego w New Forest. Chyba jednak przyjął do wiadomości, że klątwa na krótko zamieniła wasze ciała. Albo po prostu przyjął fakt tego, że to jednak nie Flynn z nim rozmawia. Trudno było nie zauważyć różnicy, jeśli tylko pomijało się efekty wizualne.

Pracował dość długo. Idąc do sypialni zatrzymał się obok kwiatów, które tak go cieszyły, a teraz chciał zrobić dokładnie to, co robił Flynn z innymi. Wyrzucić je. Ta radość z nich była odległa. Nieobecna. Jedynie jej echo szumiało w jego głowie czymś, na czym ci zależało. Zależy nadal. Ale przecież nie można tego pożądać kosztem... TAKIM kosztem. To było niezdrowe. Nienormalne.

Mimo to wrócił do sypialni i położył na własnym łóżku. Z własnym ciałem, które dzisiaj zostało wyczerpane do granic. Wcale nie lubił zasypiać przytulając kogoś do siebie. Lubił za to zasypiać wtulając się w kogoś i szukając ciepła. Ale Flynn nie był ciepły - był zimny. Nawet mimo tej kołdry drżał.

Miałby go nie przytulić?

Nie zdawał sobie chyba sprawy z tego, że można spać tak lekko. Bez żadnych snów. Niemal jakby czuwając - zupełnie inny poziom śnienia niż ten, który znał. Nie nawykł też do budzenia się pryz kimś, kto od startu przeżywa panikę.

- Już, już... Flynn, jestem tutaj, hej. - Nieco zaspanym głosem próbował przywołać Flynna do zmysłów, unosząc się, żeby złapać jego dłonie i lekko go przytrzymać, by nie zrobił sobie krzywdy. IM krzywdy. Już chyba i tak wystarczająco złego wyrządził. - Jestem tutaj. Jestem. - Powtórzył już nieco spokojniej.

Relacje nie były czymś, co można kontrolować. Wymykały się spod prawideł poczucia, że możesz mieć co do nich pewność. Ludzie się zmieniali, a czasem zmieniał się twój pogląd na nich. Jak na przykład strach odczuwalny wobec Flynna, bo nagle to jedno słowo ["kontrola"] odbiegało od niego na przeciwległy biegun. Przeciwieństwa się przyciągały, ale skrajne przeciwności nie mogły stworzyć spójnego jutra. Leżąc obok Flynna miał zadziwiająco dużo czasu zastanowić się, co więc sprawiało, że ten człowiek był taki wyjątkowy. Co było nie tak ze spokojnymi kobietami, z którymi przecież mógł tworzyć to "jutro" bardzo spójne. Mógłby wtedy bez żadnych obaw planować, tworzyć kreować, miałby się na kim podeprzeć, byłby wspierany. Kłótnie? Na pewno by były. Jednak nie takie. Nie te, które zwracały się na ciebie wyrzygami i kończyły myślą, że to wszystko jest niczemu niewarte. Że szkoda czasu, że to i tak przegrana sprawa. Mimo to jakoś nie potrafił się na tym zatrzymać. Winne były kobiety? Ten brak poczucia, że jest się otoczonym opieką, zamiast wchodzenia w roli koniecznego opiekuna? Właściwie to dopiero przy Flynnie dotarło do niego, jak bardzo tej narzuconej przez społeczeństwo roli nie lubił. Jak mu przeszkadzała, wadziła, jak nie czuł się w niej... sobą. Potem spójrzmy na dżentelemenów, którzy potrafili być słodcy, ale jakby... czegoś w nich brakowało. To jak pies Brenny - naprawdę za nim przepadał. Za nimi. A mimo to nie potrafił się nimi zachwycić jak dobermanami. Jak wyżłami. Jak chartami. Kochał konie, ale nie potrafił na nie spoglądać tak jak na abraksany czy hipogryfy. Albo testrale. Lubił koty, ale jak miał się zachwycić Divą tak samo jak zapierającym dech w piersi nundu. I w tym wszystkim nie chodziło o potrzebę walki i przepychanki, o niechęć do spokojnej codzienności - pragnął jej bardzo. Przekonał się też jednak, że nie zawsze to, czego pragniemy, okazuje się dla nas dobre w większej skali. Tylko o co w takim razie chodziło? O przygodę? Dzikość? Nie. O oswajanie. O wyjątkowość. Nie mógł czuć się wyjątkowy stojąc przy boku mężczyzny, którego... och, no chyba mógłby mieć każdy? Nie potrzeba było go oswajać, nie gryzł innych po rękach. Albo to chodziło o misje? Zbawienie świata, myśl, że się komuś pomogło. A potem że można z tą osobą leżeć i oglądać sztuczne niebo nad głowami. Pewnie wszystko na raz. Tylko że te doświadczenia nie były warte tego, czego doświadczył wczoraj. Więc - usprawiedliwienia, tak? Trochę było w tym usprawiedliwień. Flynn miał rację - mógł sam zachować się lepiej, darować sobie niektóre zdania, wstawki, zmienić ton. Czy zmieniłby jednak sens swoich wypowiedzi? Nie potrafił znaleźć w sobie żadnego uczucia, które nakierowałyby go na odpowiedź: tak. Niezależnie, jak wiele chciał przypisywać temu ciału, to pokłady empatii wczoraj uległy zwyczajnemu wyczerpaniu. Doświadczył spotkania tej ściany, która już nie pozwalała chłonąć syfu z otoczenia. Na przestrzeni ostatnich tygodni doświadczał jej coraz częściej.

W pierwszej chwili sądził, że to odsunięcie się jest objawem kolejnego napadu paniki i chciał go na powrót do siebie przysunąć, zamknąć szczelnie, zanucić kolejną bzdurną piosenkę, która przyjdzie mu do głowy. I panikę dojrzał, ale w zupełnie innej postaci - w panicznej potrzebie porozumienia się. Kiedy zaczął machać tymi rękoma i robić te gesty chciał zapytać, czy boli go gardło - najbardziej trywialne pytanie na świecie. Ale jakoś tak... nie pasowało, prawda? Nawet gdyby nie bolało - było coś magicznego w tej formie komunikacji. Podjętej na najbardziej prywatnej stopie, na jakiej człowiek mógł się porozumiewać. W języku tak uniwersalnym, że nie ważne, czy spotkasz natywnego mieszkańca Afryki, który nigdy nie widział telefonu komórkowego, Królową Anglii, czy pracownika korporacji japońskiej - każdy zrozumie to, co czarnowłosy chciał przekazać. Tylko że Flynn był czarodziejem - mógł z łatwością, bez różdżki, stworzyć iluzje, wypisać w powietrzu cały list, albo nakreślić napisy płatkami róż transmutowanymi z pościeli. Mógł wszystko - tymczasem jako czarodziej sięgnął po tę najbardziej prymitywną formę komunikacji. Dlaczego? Wpatrywał się w niego bardzo uważnie, ze skupieniem, starając się zrozumieć wszystko. Przerywanie tego słowem zdawało się świętokradztwem.

- Heej... Flynn... - Chciał powiedzieć "spokojnie", ale powstrzymał się. Odezwał się, kiedy ten na nowo się w niego wtulił. - Jestem tu. Nigdzie się nie wybieram, nie martw się. - Może "nie martw się" było tak samo chujowe jak "spokojnie"? I znów zamilkł. Z początku sądził, że to jeden z tych momentów, w których Flynn po prostu musi coś robić rękoma i zaraz będzie naciągał jego spodnie, jakby chciał nimi strzelić tak samo jak bielizną, lecz nie. Znów błąd. Poddał się temu ruchowi i położył się na plecach, wysuwając rękę, by objąć Flynna. By pozwolić mu się na sobie ułożyć. Dziwne to było - dziwne i ciekawe. Ale nad tym nie miał czasu znów dumać - tą zamianą ról - bo całe jego skupienie pożarło odszyfrowywanie powolnego kreślenia liter na skórze. Na jego twarzy pojawiło się rozczulenie, które przechodziło przez marszczenie brwi i mocniejszy fokus, aż do zrozumienia. Strach przed odrzuceniem. To było coś, co rozumiał, ale co doświadczał w inny sposób i innej dawce niż Flynn.

- To miałem na myśli mówiąc o zaufaniu. Że kiedyś zaufasz mi, że nikt mnie nie zabierze od ciebie. I ja zaufam tobie, że nikt nie zabierze ciebie. Bez względu na to, czy ty nie lubisz jeść ośmiornic, a ja lubię, czy ty lubisz zakupy w camdem, a ja nie. - Pogłaskał go czule po jasnych włosach. - Ja też cię przepraszam. Masz rację, byłem... bucem. Widzę, jak bardzo się boisz i postaram się lepiej sobie z tym strachem radzić następnym razem. Rozumiem to. Bo ja też się boję. Ale to nie może wyglądać tak, jak wczoraj. Nie pozwolę ci wymuszać na sobie rzeczy w ten sposób. Bo to nie jest wtedy miłość. To jest wtedy tylko strach.

Nieprzyjemny dreszcz przeszył jego ciało. Historia brzydka, straszna, brutalna. Nikt nie powinien tak traktować drugiego człowieka - co dopiero dziecka. Zdawał sobie sprawę z tego, że Flynna porzucili rodzice - wspomniał o tym raz, może nawet dwa. Przewinęło się to gdzieś w tym całym poczuciu strachu i wylewanych emocjach, między słowami potrzebnymi mniej i bardziej. Dzisiaj nie wybrzmiało - dzisiaj zostało wypisane na jego własnej skórze. Gdyby w palcu miał atrament to właśnie zamieniłby swoją skórę w historię życia. Nie była nim już? Płótnem, które przyjęło wiele opowieści wyrażonych w tatuażach i bliznach. Ta historia była tego początkiem. Albo zły początek miał jeszcze miejsce, zanim dziecko zostało wyrzucone na bruk - tak, jak pies. Dokładnie jak szczenię, które wyrosło za bardzo, żeby się nim cieszyć. Poniekąd Flynn miał szczęście - przygarnęła go rodzina. Może i dysfunkcyjna, ale jednak jakaś rodzina. Osoby, które dawały mu jeść, spać i ubrać się w cokolwiek. Pewnie musiał być dla nich użyteczny. Więc uczył się, jak mógł pracować dla cyrku. Taka szkoda... Flynn był taki inteligentny. Mógłby osiągnąć tak wiele, stać się kimś..! Na pewno? W tych niespokojnych czasach, w których Śmierciożercy chcieli zniszczyć każdego, kto nie był czystej krwi?

Ten uparty jak osioł człowiek nadal tak bardzo chciał. Nie chciał sobie pomóc, żeby przez to pomóc innym, nie. On chciał. Co to miało udowodnić? Naprawdę to miało udowodnić miłość? Obejmował go pod tą kołdrą, wrócił do głaskania go w chwili przerwy. Bo kiedy kreślił litery wysilał się, by nie przegapić ani jednej. To trwało. To kreślenie trwało, a on czuł ten charakterystyczny uścisk mówiący o irytacji. Nie przekazem, a jego długością. To nie drażniło go mentalnie, to zaczynało się w bardziej pierwotnej stopie - ciele. Teraz to rozumiał o wiele lepiej. Nie chciał jednak przerywać tej chwili - chciał poznać całą historię. Wszystko, co było tu do napisania, chociaż przy końcówce coraz trudniej było mu po prostu leżeć pod tą kołdrą. Pod którą było mu zresztą jakoś za ciepło, ale nie ruszył się na tyle, żeby ten fakt zmienić jakkolwiek. Żeby się poprawić. W tym wszystkim najbardziej myślał o tym i przejmował się tym, że Flynn nie chciał dać sobie pomóc. Ale w ciągu dalszych myśli wpadło do niego to, co zostało powiedziane na samym końcu. Nie męczysz mnie. Adoruję cię, lubię, kocham, kochaj mnie też. Widzisz przed sobą problemy do rozwiązania, a nie dostrzegasz płatków kwiatów rozsypanych pod nogami. Czasem czuł się tak jak wtedy. Jak wypchnięte dziecko z auta, które musi za kimś biec. Ten szereg problemów, z jakimi Flynn się musiał zmagać był bardzo trudny. Uzmysłowił sobie, że tonie w tak głębokim zamyśleniu, że Flynn może to zaraz uznać za coś niedobrego, więc przerwał ciszę ze swojej strony.

- Nie wiem, czy bez pomocy jesteśmy sobie poradzić z twoimi traumami, ale liczyłem się z tym od początku i gotów byłem spróbować. Nadal chcę próbować. - Zrobił malutką pauzę. - Od razu uprzedzę: słyszę, albo raczej - czuję - co do mi przekazujesz. Spoglądam na to pragmatycznie... - Tutaj na moment się zawiesił i spojrzał na Flynna, czy rozumie, co to za nowe "mądre słowo". Bo jak nie, to w tym punkcie wystąpiło wyjaśnienie, zanim kontynuował. - Nie wiem, co będzie za 10 lat, ale mam wyobrażenie tego, gdzie chcę się znaleźć za miesiąc, rok i dwa. Jesteś zawarty w tych wizjach przyszłości. Zdaję sobie sprawę z tego, że emocje to twój główny sposób komunikacji, wyrażany w słowach czy dotyku. Potrafisz je wyrażać w sposób wstrząsający do cna, aż zapisuje się w kościach. Nie ufam jednak za bardzo gwałtownościom chwil, bo to się rozpływają, a potem ludzie znajdują kogoś innego i... już ich nie ma. Wierzę w czas, bo to on daje mi logiczne argumenty, że to nie jest tylko kaprys chwili. - Zastanowił się odrobinę, więc znów była mała pauza. - Chcemy tego samego. - Uśmiechnął się. - Chcę tego od ciebie i chcę, żebyś ty też wiedział, że cię nie zostawię. Żebyś w chwilach zwątpienia wiedział, że cię wybrałem i wybieram. Twoja rodzina cię porzuciła, ale teraz ja mogę być twoją rodziną.

Przymknął oczy, a ten uśmiech już został na jego wargach, gdy kolejne słowa były szyfrowane na jego-nie-jego skórze. Bardzo kochane, bardzo czułe, bardzo ciepłe. I cóż przy tym z tą kołdrą? Za ciepło, nie za ciepło - jakie to w zasadzie miało znaczenie? To strzelanie gumką bielizny nagle stawało się czymś, co denerwowało, ale i tak na to pozwalałeś i wspominałeś z uśmiechem. Jakimś przywilejem. To nie działało tak, że słodyczą można się było jednak zapchać na zapas. Tak jak same chęci do kochania nie wystarczyły, żeby Laurent przykuł siebie do kogoś, albo kogoś do siebie. Różnica całkiem spora - w pierwszej wersji to niekoniecznie on cokolwiek kontrolował w tym rozdaniu. Zupełnie jakby miłość była grą, a każdy krok powinien być wyważony. Nawet jeśli decydujesz się skoczyć na głęboką wodę to potem spijasz tego konsekwencje. Skiśnięta woda ze zbutwiałego statku zamiast słodkiej herbaty z gryczanym miodem.

- Wybaczam ci. Nie gniewam się już. I dziękuję. Za wszystko, co powiedziałeś - Rozchylił powieki, spoglądając, jak się podnosi. Z prostą myślą - czy nie potrzebował czasem pomocy. Nie tylko nie miał ochoty wracać do własnego ciała, nawet jeśli to miało swoje mankamenty, ale i nie chciał sobie wyobrażać, w jakim teraz było stanie, jak Flynn zrobił taką przejażdżkę bez trzymanki. Nie wstawał jednak - jedynie się podniósł, kiedy Laurent leżał. Wyciągnięty na tym łóżku chwilowo jak prawdziwe bożyszcze, z subtelnie pewnym siebie uśmiechem, rozjaśniającym jego brązowe oczy ciepłem czekolady. Tej gorącej, która może rozgrzewać i wokół której oplatało się palce, żeby zmarznięte dłonie poczuły ulgę. Jego leniwe i jednocześnie uważne spojrzenie spoglądało na Flynna z tą nutą troski. Czasem nie potrzebne były nawet słowa - wystarczyło jedno spojrzenie. Laurent nieco poprawił sobie poduszkę, żeby podciągnąć się wyżej i poprawił swoje ułożenie. To w takiej pozycji artyści chcieli malować swoje muzy w kontrastującej, białej pościeli. Gdzie twarz wyróżniała się przez czarne pukle włosów. Dzięki temu też się z tej pościeli trochę wygrzebał, a Flynnowi nie żałował podpórki z jego własnych nóg.

- W tym? - Trochę go zaskoczył. W "tym" to znaczy... w "czym". W tym, co zamierzał powiedzieć. Skinął zachęcająco głową dając znać, by mówił. Uwielbiał, kiedy do niego mówił. I potem przyszło drugie zaskoczenie. Aż lekko potrząsnął głową. Kolejne imię. I to się okazywało, że dopiero to było jego prawdziwym. Powinien poczuć się jak idiota, ale w sumie to wcale tak nie czuł. Każde z tych imion miało swoją przeszłość i teraźniejszość. Rozchylił wargi przy tym kruku, ale uśmiechnął się tylko i je zamknął. Ostatnie, czego teraz potrzebowali to wykład na temat fauny zwierzęcej. Bo Flynn, posłuchaj, kruk a wrona to różnica, łacińskie odpowiedniki... Przecież to było skomplikowane i nawet nie miało sensu po angielsku. Crow brzmiało lepiej niż Raven. Z prostej przyczyny - nie było tak... oklepane. Co dalej go zdziwiło to to, że nikt nie zapytał jego o zdanie w tym wszystkim. Jeszcze wiele rzeczy miało go zdziwić w jego świecie. To i to, jak potrafił być traktowany przez innych. I jak sam potrafił podle traktować tych innych.

- Szczury to jedne z najbardziej inteligentnych zwierząt. Nie myliła się. - Przytaknął temu, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie. Miało? Laurent lubił porównywać ludzi do zwierząt i roślin. Jak się tak nad tym zastanawiał to może robił to nawet trochę za często. Szczur... stworzenie, które przetrwa pomimo. Inteligentne, mające konkretną strukturę w swoich stadach. - Ani piesek, ani żadne tego odmiany nie brzmią zbyt pieszczotliwie. - Zażartował trochę, a przynajmniej miał nadzieję, że się wstrzeli, a nie podkopie tę rozmowę w niezręczność. - To może: myszko.