Po włożeniu pierścionka popatrzyła na swoją skórę, na której pojawiły się błyszczące łuski. Teraz jej maska motylka zdecydowanie bardziej pasowała do jej wyglądu. Z jej ust wydobył się przyjemny i wesoły śmiech. Nie sądziła, że ten dzień będzie dla niej tak dobry. Czyli maj zapowiadał się w sposób bardzo szczęśliwy. Miała nadzieję, że taki będzie, że nie będzie narażona na żadne przykrości ze strony innych osób. Już dawno powinna wyjść ze swojej strefy komfortu. Może w najbliższym czasie zmusi się do tego, aby poznać innych ludzi?

— Spotkamy się za chwilę. Idę upleść wieniec. – powiedziała mu kierując się do stołu z kwiatami.

Nie robiła tego wianuszka z myślą o kimkolwiek. Nie miała teraz w swoim życiu żadnego konkretnego amanta. W sumie to nie miała takowego nigdy, więc złapała za stokrotki, w które później wplotła konwalie i frezje.

Sauriel wzdrygnął się na widok Szeptuchy. I nie chodzi o to, że gardził tą kobietą, czy że brzydził się jej jak co poniektórzy. Nawet jeśli jesteś człowiekiem, którego mają za nieszczęście, to spotkanie tej, która naprawdę je zwiastuje na swojej drodze dołożyło zimnego, ciężkiego kamienia do tego zalegającego już w jego żołądku. Zwłaszcza, że zwróciła się prosto do niego. Do niego i do Victorii. Nie potrzebował przepowiedni by wiedzieć, że to życie będzie jeszcze bardziej zjebane, niż już było. Ale słysząc ją poczuł tylko mocniejszą osowiałość. Coś pociągnęło go w dół. To nie był gwałtowny spadek. Mimo to opadał.

Nie sądził, żeby ta wspinaczka była jakimkolwiek wyzwaniem, więc się tylko uśmiechnął pod nosem na jej słowa i machnął ręką na zasadzie "tak, tak, dzięęki". I nie była. To taka mała zabawa, nic nie znacząca, przynajmniej dla niego. Ale miła. Jego i Victorii, z którą ich wspólne, małe zwycięstwa podzielili. Musiał tylko się upewnić, że lilia, którą miał włożoną za ucho, nie wypadnie podczas tej zabawy. Spod kaptura zresztą i tak jej nie było prawie widać.

Czego też nie sądził to to, że kiedy z kocią gracją opadł na ziemię, to jego postrzeganie rzeczywistości się... zmieni. Tak jakby nie wystarczyła tamta dziwaczna herbata, która dawała mu kopa przez całą wycieczkę do zoo. Co to było? Nie wiedział. Coś kompletnie gryzącego się z jego samopoczuciem, szarpiącego i tworzącego bardzo nieprzyjemną mieszankę wszystkiego. A kiedy zazwyczaj zderzają się sprzeczności, powstaje irytacja. Ale to jeszcze nie teraz. Jeszcze nie teraz... Skierował swoje kroki ku Victorii po dziwnej chwili absolutnego zastoju. Jakby ktoś rzucił na nich zaklęcie. Przez jego ciało przepłynęło poczucie posesywności - nie dziwne, nie obce. Znane. Czysto zwierzęce, kiedy bestia mlasnęła, a on prawie że z nią, mając ochotę naznaczyć Victorię kłami i zająć nią swój czas, umysł. Dzień. Z drugiej strony było przedziwne uczucie ukojenia, które sprawiło, że nawet się uśmiechnął weselej. I jeszcze trzecia strona. Ta, która nakazywała się niedługo pozbierać i iść walczyć za nie swoją sprawę.

Zatrzymał się parę kroków od Victorii, napięty.

Nie mogła przestać się uśmiechać. To jak na nią działał było wyjątkowo irytujące, ale jednocześnie nie chciała, aby się zmieniało, aby on przestawał czynić te wszystkie pociągające gesty. Czując jego ciało przy swoim wiedziała, że nie da rady długo się powstrzymywać. Kwiatek, który jej wsunął we włosy był trafiony, idealnie opisujący ich relację. Nie było tu miłości, a pożądanie, którego oboje najwyraźniej byli bardziej spragnieni niż tych dziwnych uczuć.

— Nie będę się bronić. – szepnęła, a w miejscu, gdzie ją dotknął pojawiły się przyjemne, podniecające dreszcze, usta delikatnie, mimowolnie rozsunęły się, gdy musnął je kciukiem. Beltane było przeklęte – inaczej nie mogła sobie tego wytłumaczyć. Nie powinni tego robić, nie powinni się tak obnosić ze swoją relacją, ale nie potrafiła z tym walczyć. Gdy pojawiał się przy niej robiła naprawdę głupie rzeczy.

— Żebyś wiedział, co w mojej głowie się dzieje. – Głos jej drżał, nie była w stanie mówić, bo wolałaby zdecydowanie robić cokolwiek innego, z dala od ludzi, z dala od spojrzeń innych, tylko we dwoje, chciała, aby ją dotykał i się nie powstrzymywał.

— Oczywiście, że nie mam. Nie imponuje mi umiejętność wspinania się na pal – wyznała. Wiedziała, że mężczyźni sprawniejsi potrafili spadać z tych słupów i robić sobie krzywdę, a Perseus nadrabiał zdecydowanie w innych kategoriach sprawnościowych.

Jedna z dłoni wylądowała na jego szyi, przesunęła palcami po niej kierując się do jego policzka. Tak bardzo chciała skosztować jego ust, co mógł bez problemu wyczytać z jej oczu.

— O rzeczach, które można robić tylko po ślubie, mój drogi. – uśmiech zadziorny, zalotny i skierowany tylko do niego upiększał jej twarz.

- Dobrze to słyszeć. - W końcu Elliott by jej nie okłamał, napawała ją duma - Salem naprawdę dorósł do roli kota pomocnika, radził sobie często lepiej od niej.

- Oczywiście, że wspomnę, również masz swój udział w tym dziele. - Zauważyła błękit jego oczu. Wydawać się mogło, że chce jej powiedzieć. Nie musiał jednak tego robić, miała wrażenie, że wie, tak po prostu.

Uśmiech pojawił się jej na twarzy, gdy podeszli do Longbottoma. - Skończyłeś pracę? - W sumie to nie wiedziała, do której przyjdzie mu tu dzisiaj zostać. - Coś dla Ciebie stworzyliśmy Eriś. Razem. - Tutaj przeniosła swój wzrok na Malfoya. W końcu dołożył też kilka kwiatków od siebie.

Tę miłą pogawędkę przerwało nadejście Szeptuchy. Nora spanikowała, mina jej zrzedła, najchętniej by stąd uciekła. Bardzo nieprzyjemnie wspominała spotkanie z nią na Ostarze, a teraz doszło do tego ponownie. Nie uciekła, posłuchała co ma do powiedzenia, zimny dreszcz przeszedł jej po plecach. - Ostatnio było gorzej. - Dodała jeszcze. Będzie musiała dopisać tę przepowiednię do notesu, żeby nie zgubić jej sensu.

- Szeptucha nie jest teraz najważniejsza Erik. Zrobiliśmy to dla Ciebie, musisz go tam wsadzić. - Pokazała Longbottomowi pal.