Coś drgnęło w niej nieprzejednanie, gdy wbijała szpilki roziskrzonego wzroku w mężczyzn, którzy ją otoczyli; uścisnąwszy brata, otulając go ciepłem ramion – zupełnie nieprzystającym do zimnego welonu okrywającego jej oblicze. Uśmiech rozlał się, barwiąc wyginające się w przyjemny sposób wargi tak, jak tylko ona potrafiła. Była w tym niewybrednie szczera i autentyczna i choć bestia bulgotała niebezpiecznie gdzieś na samym dnie duszy – nie był to moment, aby ją uwolnić. Kurtuazyjna i elegancka, nigdy nie stłamszona, a jednocześnie nigdy nie w pełni wyzwolona. Kobiety jej wzoru były marginalne, cały świat stał u czubków butów z wysokim obcasem; nie wiedziała jednak, czy kiedykolwiek poczuła słodko-gorzki smak wolności w pełnej krasie słowa.

Philip Nott rysował się w jej umyśle jako istnienie nade wszystko irytujące, które byłaby gotowa cisnąć w kałużę. Coś było w nim tak niewybrednie denerwującego, że sama dziwiła się sobie, iż kiedykolwiek mogła ich połączyć nić romansu. Wzięła wdech nieco głębszy; czy to Mojry przędły tak jej życiorys, że odezwała się w niej ta kwestia jako jakkolwiek dobry pomysł?; absurd wymieszany z absolutną abstrakcją swoich przeszłych wyborów, zachwiał głową, która aż wzdrygnęła się machinalnie na myśl, jakoby ponownie miała mieć styczność z jego osobą, bliższy aniżeli skinięcie głową – chociaż prawdopodobnie nawet na to nie była gotowa. Jak na istnienie, które tak skrajnie ją drażniło – zaskakującym było, iż wciąż nie skończył marniej, niż mógłby pomyśleć.

Spodziewała się wymijającej odpowiedzi, że przecież nie jest uzależniony od jej kruchej, bladawej postury; że tak drobne istnienie nie mogło dyktować warunków pisanych przez jego serce – on jednak pojawił się na pojedynku, jakby nigdy nic; jak jedno z jego pijanych oświadczyn, którymi sycił jej potrzebę bycia dostrzeżona – kochaj mnie, Alexandrze, kochaj jak nic innego na tym plugawym świecie.

Bo nie kochała go bardziej niż pieniędzy i władzy, a jednak w pewien absurdalny, karykaturalny sposób, tonęła w miłości do niego.

Brak listownej odpowiedzi na zaproszenie utwierdzał ją w swym przekonaniu, że nie zaszczyci swoją osobą tak absurdalnego wydarzenia; prawdopodobnym wszak było, że spalił jej list w kominku – nie spodziewała się jego obecności; nie spodziewała się niczego, co łuną przecięło jej umysł. Uśmiech tańczył nieprzejednanie na wargach, gdy do słuchu dobiegły słowa Bellamy’ego; pokręciła jedynie głową na jego słowa. Prędko jej wzrok spoczął na Eden, która wyraźnie wodziła beznamiętnym spojrzeniem za jej osobą.

– Przepra… – chciała rzec ku panom, którzy ją otaczali, aby skierować się do Eden z uśmiechem wymalowanym na wargach – dostrzegła, także u jej boku Vakela, prędko jednak ktoś złapał ją za dłoń. Dłoń przesiąkniętą zimnem kostuchy, stojąc w opozycji do letniej pory rozciągającej swoje poły nad Londynem.

Każdy na jego miejscu, byłby święcie przekonany, że sukub otwiera przed nim bramy piekła – on jednak już od dawna tkwił tam jako kompania; każdy na jego miejscu zadrżałby pod tym demonicznym spojrzeniem utkanym w miły uśmiech.

Uniosła brwi wysoko, obracając się ku niemu, biorąc głęboki wdech. Alexander. Przez jej oblicze przemknęła feeria emocji – od czystego zdziwienia, przez zadowolenie, po nagle wzbierającą złość. Milczała przez moment, niby zaklęta w nieprzebrnięte, oscylujące gdzieś w umyśle uczucia, których imienia nie znała.

– Mi ciebie też – wydusiła z siebie ostatecznie, zupełnie jakby nie chciała splunąć mu w ryj. Loretta, poza bezmiernymi pokładami uroku, gościła wszak także niepokojące ilości gniewu. Zacisnęła palce na jego dłoni, odrobinę zbyt mocno, wbijając weń paznokcie.

Gdy kładł dłoń na jej policzku, przemknęły jej przez meandry myśli te wszystkie lata, na przestrzeni których tkwili przy sobie; Wraz z osiemnastą wiosną przykleił się do niej nieodwołalnie, a ona nienawidziła go w całej przestrzeni, w której darzyła go uczuciem.

– Co? Mam na myśli: co? – rzekła, marszcząc brwi. – No co ty, fuj – odparła, krzywiąc się brzydko. – To było pięć lat temu, na boga. Dalej nie potrafisz tego przeżyć? Nie potrafisz przeżyć absolutnie nikogo, prawda? – Wywróciła oczyma teatralnie.

– W Ameryce było na tyle dobrze, że Leander już nigdy nie przekroczy granic kraju – odparła niepoprawnie, nieoczekiwanie radośnie – jakby powijanie cudzych traum i lęków zawierało się w panteonie jej rozkoszy życiowych.

Uśmiechnęła się miło do Vakela, a później do Lyssy, której rzeczywiście nie miała możliwości wcześniej poznać. Czyli jednak to była córka Dolohova. Kojarzyła imię, ale nie twarz – teraz już przynajmniej miała pewność. Przedstawiła się dziewczynie, a później na powrót skupiła na Vakelu.

– Rozumiem – powiedziała nie rozumiejąc zbyt wiele o tym całym wszechświecie, ale nie jej rolą było to wszystko kumać. Dla niej wróżby… były. Ale Dolohova szanowała na tyle, że nawet nie podarła jego listu, a nawet raz na jakiś czas zastanawiała się nad jego brzmieniem i treścią. I całkiem szczerze mu podziękowała.

Victoria zawiesiła się na moment na pytanie Eden. Powinna się z tym liczyć, ktoś w którymś momencie zapyta, a ona nie miała na to żadnej gotowej odpowiedzi. Ale nie była też żadnym wybitnym kłamcą. Cóż… Nie było to nic, czym by się chwaliła na lewo i prawo, ale brak biżuterii na dłoni mógł dawać pewną wskazówkę – o ile ktokolwiek w ogóle na te dłonie patrzył.

– To już nieaktualne – odpowiedziała po chyba odrobinę zbyt długiej ciszy z jej (Victorii) strony, po czym uśmiechnęła się do Eden, ewidentnie zaprzeczając też słowu Vasilija. Nie przyszła z połowicą, bo jej nie miała. Był za to przy niej Laurent, jej przyjaciel, bo miała przyjść całkiem sama? – Więc nie wiem gdzie jest, może nawet i w jakiejś piwnicy – mówił jej, że pójdzie sobie popić do Wiwerna – ale czy faktycznie to zrobił? Może siedział w tej swojej piwnicy. A może robił cokolwiek innego, nie miała możliwości, żeby wiedzieć – co ich teraz łączyło, skoro już nie żadne narzeczeństwo? Przyjaźń…? Trudno było powiedzieć.

Ale co tu było więcej komentować? No było i się skończyło. Wola rodziny żeby się zaręczyć i wola rodziny, żeby się… odręczyć. A Victoria znowu była zupełnie wolną kobietą. I nie zamierzała pozwolić, by choć jeszcze raz rodzina dyktowała jej życie, co to, to nie. To było o dwa razy za dużo. Zamierzała sama sobie nim pokierować, bo najwyraźniej rodzina nie miała do tego za grosz wyczucia biorąc pod uwagę jakich wyborów dokonywali i jak to się dla niej kończyło.

– Do pięciu – odparła na pytanie Laurenta. – Jak na moje, to Louvain się wyjątkowo mocno nie stara, z całym szacunkiem do Notta – powiedziała do Laurenta i Cynthii, gładko wpasowując się do rozmowy. Nie uważała go za dobrego w pojedynkach. W ogóle nie uważała tego za dobry pojedynek i nie miała pojęcia po co ta cała szopka. Oboje należeli do klubu pojedynków i to przecież z ramienia klubu było to całe widowisko. Atreus i Erik zdaje się również tam należeli. Victorię jakoś nigdy to nie jarało, szkoda jej było czasu na tę pokazówkę, zresztą mało to miało wspólnego z prawdziwą walką – może dlatego jej spojrzenie na to było tak wypaczone i tak naprawdę to guzik się znała. – No cóż, ostatnia tura. Szybko poszło – skomentowała, patrząc na pojedynek, jaki rozgrywał się na arenie. Westchnęła. – Nie znam Notta osobiście, więc powstrzymam się od komentarza – ale wszyscy sportowcy byli zarozumiali.

Nie patrzyła na nowo przychodzących ludzi, nie kręciła się – po prostu zerkała na arenę, z umiarkowanym zainteresowaniem prawdę powiedziawszy.

Ciężki oddech skropił przestrzeń zapachem słodkim i dziwnie miękkim – tak jakby woń potrafiła być odczuwalnie cielesna; woń jej perfum rozlała się gdzieś między słowami, tą przeklętą bergamotką i drzewem sandałowym, otulając jej kruchą posturę. Gdzieś daleko w aberracji wspomnień zachowała Leandra, ale jego dotyk był wciąż namacalny – to, jak zaciskał palce na łabędziej szyi; jak rozmazał jej szminkę, nazywając kurwą, tuż przed wyjściem na urodziny jego rodzeństwa; jak wyciągał tę przeklętą papierośnicę – żywy dowód na to, iż nie była niezastąpiona – i jak tę właśnie papierośnicę rozbiła o kamienistą ścieżkę przy altance rezydencji; wreszcie: jak mówił o wspólnym życiu i dzieciach. Dzieciach, których przecież nie mogła mu dać i choć zaklinała brudny, obłudny sekret we wnętrzu – prędzej czy później dowiedziałby się, iż nie wyda mu na świat potomka. Mulciber z kolei był wspomnieniem, był babim latem i słodką wonią letnich pól rzepakowych, był też gwałtownością i burzą, która ciskała pioruny, łunami przecinając nieboskłon. Był jej uzależnieniem i prawowitym posiadaczem jej skorego do podrygów serca.

Miała w końcu obsesję bycia tą jedyną; najistotniejszą i najjaśniejszą, mrugającą z firmamentu nieosiągalności. Mrugała z okładek Proroka, brylowała na bankietach i ponad wszystko, ukochała sobie swój rozgłos, bycie na ustach i wodzenie za nią wzrokiem. A ruchy miała przecież pełne niewymownej gracji i wyważenia; tak, jakby trenowała właściwość kroków – jej jednak przychodziło to naturalnie. Wierzyła, że urodziła się, aby być gwiazdą, supernową przecinającą podszycie ziemskie, nawet jeśli byłaby to kometa śmierci, spalająca wodór ognistą wstęgą ciągnącą się za upadkiem. Była gotowa na upadek; moralność zaprzedała wraz z duszą diabłu.

On i to jego twarde spojrzenie, które szyło igłą jej oblicze. Nie wnikała w powody jego absencji – mieli to do siebie, że czasami bezsłownie znikali nawzajem ze swoich żyć, tylko po to, aby wrócić do nich ze zdwojoną mocą. Miękła więc pod jego dotykiem, czując, jak nogi w kolanach delikatnie zadrżały. Chciała go uderzyć i opaść mu w ramiona zarazem; coś w niej jednak drgnęło, zupełnie jakby nie była prawowitą właścicielką swojej cielesności.

On był jej właścicielem; musiał zdać sobie sprawę z tego już dawno.

Uwielbiali przecież istnieć na nieboskłonie jako niedosięgniony ideał i choć on unikał wszelkiego rozgłosu, a ona się nim karmiła – snucie planów przychodziło im gorliwie łatwo. Istnieli jako niejakie sputniki, bezwiednie krążące po swoich orbitach, acz przecinające się w pewnym momencie. Czasami na sekundę, czasami na odrobinę dłużej, każdorazowo wiodąc za drugim tęsknym spojrzeniem. Farsa będąca walką o jej zawyżoną godność była tylko jednym z epizodów, które miały uczynić z niej pożywkę dla prasy, w którą chętnie przecież by się zmieniła.

Ciężkie westchnięcie opadło na jej wargi welonem, gdy marszczyła brwi na jego słowa. Ach, przecież całość tej rozgrywki nie mieściła się na jednej stronicy luźno rzuconych zdań. Prostota wychylała się jednak spośród alkowy długiej historii, jak to Nott wrzucił jej wianek na pal podczas Beltane.

– Nie będę ci się tłumaczyć – wydukała jedynie, zamiast począć rozwijać poły zawikłanej opowieści o tym, jak została w oczach Philipa jadowitą tentakulą. – Dlaczego, dlaczego nie jesteś w stanie mi po prostu uwierzyć? Litości, Nott to błąd przeszłości i w przeszłości został zamknięty. Ty z kolei nie jesteś w stanie się pogodzić z tym, że w każdej kobiecie doszukujesz się mnie. Bertie, Octavia, Linda… a to tylko czubek góry lodowej, Alexandrze. Będąc w związku z każdą z nich wracałeś do mnie, wiedząc, że żadna z nich nie jest mną. A ty potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie – syknęła gorzko.

Ognisty płomień wypalił na jej policzkach pąs złości. Rozmowę zachowywała wciąż w wyważonym tonie, który nie sugerował drakońskiej kłótni, która miała miejsce. Wciąż układał dłoń na jej talii, wciąż sunął opuszkami palców po jej policzku, wciąż znaczył ją tą piekielną subtelnością dotyku, pod którym miękła każdorazowo. Uniosła wzrok, którym dotychczasowo błądziła po obliczach otaczającej ich ciżby, sowite pioruny igrające w głębi posyłając mu wprost. Chciała go skrzywdzić; chciała wbić paznokcie w skórę jego karku, pociągnąć go za luźny krawat, nauczyć go, czym jest najbardziej atawistyczny spośród bólu.

Słowa cięły bezlitośnie, a ona sama – zaklęta w posąg, acz przesycona absolutem wyrazu – rozwierała oczy jeszcze szerzej, gdy szept omiótł zwolna ucho, sycąc ją idyllą o narzeczonym, który miałby stanąć u progu ich życia. Nienawidziła, gdy sycił ją tymi słowami; gdy zachowywał się jak beznadziejny gówniarz, który nie widział stosu zapłakanych kobiet, które porzucał dla niej. Leander Yaxley już nie był elementem jej życia; porzuciwszy ją na początku kwietnia, podpisał istotnie cyrograf z samym diabłem, a tak się złożyło, że tym diabłem była Loretta. Demony nigdy nie przebaczają, Leandrze – kołysało się gdzieś w myślach, pomiędzy jego krzykami bólu.

Bo w każdej kobiecie widział ją; jej niesfornie opadające na czoło kosmyki grzywki, pełne, zawsze barwione czerwienią usta i wielkie, brązowe oczy, które zawierały w sobie niewinność tak ogromną, jak buńczuczny fatalizm, który zapowiadały. Nie potrafił się oderwać; nie potrafił zniknąć na lata, pozostawiając ją samą – bo choć swoje powroty usprawiedliwiał mnogimi faktorami, wiedziała, że najistotniejszym spośród nich była ona, spowita wonią czarnej magii i dusznymi perfumami goszczącymi w zagięciu szyi.

Widziała w jego oczach, jak powstrzymuje się od zaciśnięcia palców na jej szyi; jak bardzo chciałby zatopić jej bezwładne ciało; jak okrutna była ta potrzeba krzywdy, której przecież oboje od siebie oczekiwali na scenie ich relacji. Nie było to jednak miejscem; choć wychudła i bledsza, musiała prezentować się nienagannie w świetle fleszy, których jasne światło ją otulało w najbardziej intymnym spośród tańców. Drugą intymnością, której nie mogła okrzesać, była jego obecność tak blisko, że dławiła swoim samym jestestwem.

– Kogo chcę oszukać? – zabrzmiała, uginając brwi w bezradnym wyrazie. – Nie, Alexandrze, kogo TY chcesz oszukać, przychodząc tu jak zbity pies. Różnica jest taka, że zbite psy na ogół nie żebrzą tak o moją atencję, jak ty – syknęła jadowicie, na wargi przybierając kwiecisty uśmiech.

Było w końcu coś chorego i niepoprawnego w ich relacji, a każde obcowanie – czy przy publice, czy w zaciszu – kończyło się dwojako. Ich losy, splecione w nieodwołalność, syciły przeklętymi kantyczkami; bo przecież nie potrafili żyć bez siebie w równej mierze, jak ze sobą.

Skowronkowy śpiew skutecznie kupił jego uwagę, kiedy się rozległ. Ta porcelanowa twarz komponowała się z tym głosem jak kobiece ciało z atłasem - w zmysłowej kompozycji żaden mężczyzna nie mógłby oderwać oka, szukając potrzeby utrwalenia tego widoku i dźwięku na zawsze w swojej pamięci. Najlepiej na skórze. Najlepiej na własnych dłoniach i ustach. Niewinność była jednak grubymi nićmi szyta - duże oczy selkie, które wyglądały jak migoczące fale w półcieniach widowni, odbijając pojedyncze błyski z samej sceny, wydawały się równie niewinne co sugestywne spojrzenie to tu, to tam. Gdyby nie ta sceneria tutaj, gdyby nie powód wizyty, gdyby nie Victoria obok, Philip na scenie i Kayden kręcący się po widowni, albo i milion więcej czynników. Gdyby spotkali się wcześniej. Seria tego gdybania nie zmieniała tego, że Laurent był zdezorientowany ilością bodźców i uwagi, jaką musiał podzielić, kiedy wszystko rozgrywało się na scenie, a on starał się przy tym wszystkim nie siedzieć jak na szpilkach i niekoniecznie pokazywać, jak bardzo nie lubił tego typu wydarzeń.

- Dla show? - Mimo wszystko powiedział to z lekkim zwątpieniem, jakby nie spodziewał się, że ktokolwiek mógłby dla tego show tutaj przyjść. A raczej spodziewał się, że większość tutaj po to była. - Nie. - Uśmiechnął się do Eden. - Nie mógłbym jednak pozwolić damie na spędzenie takiego wieczoru samotnie. - Wybrnął gładko z odpowiedzi, nie mając ochoty tutaj wychodzić z bożą prawdą wobec nieznajomej kobiety i to wśród członków rodziny Louvaina. A gdyby miał powiedzieć prawdę to powiedziałby, że nie interesują go walki kogutów w klatkach ani pawiany obrzucające się łajnem, tak i nie interesują go samce mierzące w siebie zaklęciami. Innymi słowy - tak, miał krytyczne podejście do pojedynków, a wraz z tym, jak ten pojedynek brnął, wcale to nie polepszało jego wrażenia i mniemania o tym wszystkim. Ktoś mógłby uznać to za wulgarne, ale cóż zrobisz? Sama natura! Tak w świecie zwierząt, jak i w świecie ludzi. Samce musiały zaimponować samicy i w ogóle... albo dać upust swojej energii na arenie. Życie. Natomiast komentarz o narzeczonym Victorii... ouch. Laurent delikatnie zacisnął palce na jej przedramieniu, spoglądając na nią na moment czujnie.

- Brzmi to bardzo smutno. Jakby zabrakło już emocji płynących z odkrywaniem przed ludźmi tego, co tak mocno w sobie skrywali. - Skomentował słowa Vakela nie spoglądając jednak na niego. Nie znał się na tym. Dolohov z tego słynął, a przecież sława... wszystko potrafiło się przejeść. Wszystko potrafiło stać się szare, nijakie, jak popiół w ustach. Nie znał tego człowieka oprócz tego, że nie znał się na wróżbiarstwie i jasnowidzeniu. A jednak miał do czynienia z wróżeniem i jasnowidzeniem. I żaden moment nie był bardziej magiczny niż ta krótka chwila, która łączyła cię z drugim człowiekiem, kiedy obnażano cię z tajemnic. Najpierw obdzierałeś się ty, a potem ściągała z ciebie resztki tych szat druga strona. Wszystko się układało. To było naprawdę intensywne doznanie. Potem pozostawało tylko czekać na nieuniknione i odpowiednio się przygotować.

- W... bandzie? - Prawie się zaciął, to dopiero byłoby bardzo nieeleganckie. Poczuł się zmieszany tym pytaniem. Może to było lepiej, że rozmowy wokół trwały i nie mógł się w pełni skupić na pojedynku? Czuł tylko rosnące napięcie, a dzięki temu rosło ono zwyczajnie wolniej. - Nie nazwałbym tego tak. - Nie powiedziałby, że się z nimi "trzymał". Co on by tam robił? Chyba ubieraliby go w sukienkę, znając ich poczucie humoru, żeby robił im za dziewczynkę. Albo latał po sok dyniowy. W każdym razie rzeczywiście miał szczęście, że ci "najwięksi bad boye szkoły" nie uwzięli się akurat na nim. Chyba ze względu na Atreusa, koło którego nóg potrafił się kręcić jak szczeniaczek i szukać u niego ratunku przed kłopotami, które przyciągał aż za często.

- Znamy się z Philipem. - Odparł zdawkowo, nie chcąc się wdawać w tą dyskusję. Szczególnie, że sekundantem Louvaina był Atreus. - Atreus jest moim kuzynem. - Uzupełnił, żeby jednak odpowiedź "znamy się z Philipem" - więc mu kibicuje nie była taka zero jedynkowa. Co sobie ktoś pomyśli, to sobie pomyśli. Skinął do Victorii w podziękowaniu za wyjaśnienie. - Wydajesz się wręcz znudzona. - Zwrócił się do Victorii.