Bro... wyszło nam to samo.

Rudi,

całe szczęście, że nic Ci nie jest i że masz się gdzie podziać… A co z mieszkaniem w Londynie? Też całkiem spłonęło? Mam nadzieję, że nie skończyło tak jak dom w DG (z niego nie zostało absolutnie NIC oprócz jakiegoś jednego, bardzo upartego krzesła i naszych książek, ale ich się nie da spalić…)? I jak się mają Twoi rodzice i brat?

Nie widziałam Cię, ale prawdę mówiąc było takie zamieszanie i tyle dymu i pyłu wszędzie, że bardziej patrzyłam na rannych niż na tych, którzy mają siłę się poruszać. Naprawdę się cieszę, że nic Ci się nie stało.

Mało bywam teraz w domu, nie mam na to czasu, więc nie wiem czy się zobaczymy, jak nas odwiedzisz. Prim nie mówiła mi nic o tym, że chce się przeprowadzić, ale jeśli takie jest jej życzenie, to nie będę jej trzymać u siebie na siłę... Ale skoro Tobie pisała, to czy jesteś w stanie mi powiedzieć, co jest u mnie nie tak? Żebym mogła to poprawić? Będę dyskretna. Wiem, że noszenie ubrań siostry, a nie własnych, nie jest najbardziej komfortowe, ale nie jestem w stanie przyspieszyć pewnych rzeczy, przy paraliżu miasta, jaki teraz nastąpił… 

Rodolphusie,

przemyślałam Twoją propozycję i jestem skłonna zgodzić się na kolację. Nie jako zapłata za ratunek, ale jako sposobność do naprostowania nieporozumień i głębszego zrozumienia siebie nawzajem.

Jeśli więc to nadal aktualne, podaj czas i miejsce. 

Rudi,

jest w porządku, nie było to nic, czego bym się nie spodziewała, albo by było to coś zupełnie nowego. Moja matka i tak zachowywała się bardzo cywilizowanie. To był ledwie przedsmak tego, jaka była dla nas w domu. Ale tak, nie rozmawiam z moją matką za bardzo. Od czasu jak Rookwoodowie zerwali zaręczyny bardzo się ze sobą pokłóciłyśmy. I to była ta ostatnia kropla w czarze, po której zdecydowałam się w końcu wyprowadzić. Obei jesteśmy chyba zbyt uparte, by to jakoś wyłagodzić, a na pewno upłynęło za mało czasu. To znaczy to nie tak, że wcale nie rozmawiałyśmy od tamtego czasu, ale ja potrzebuję przestrzeni. Dlatego obok niej nie usiadłam.

Widziałam, że Twoja matka też delikatnie próbowała „sterować” rozmową?

Nic nie szkodzi, Rudi, ja też mam ręce pełne roboty i nie myślałam za bardzo o prezentach. Bardzo Ci dziękuję za pamięć. I w zamian przyjmij ode mnie coś z moich prywatnych zapasów. To na słodki sen, gdybyś miewał problemy z zaśnięciem przez natłok… wszystkiego.

Mam nadzieję, że Mabon było dla Ciebie szczęśliwe, pomimo tego, jak różne charaktery znalazły się przy wczorajszym stole.