Skoro Olivia zgodziła się na zaproponowany przez niego kompromis, to było dobrze i on sam mógł być w miarę spokojny, że nie przeciąży za bardzo stopy i odczeka chwilę, aż jej przejdzie. W takim razie Tristan zajął się przygotowywaniem kominka, układaniem w nim drewna i zapaleniu, poza oświetleniem pomieszczeń z pomocą świec. Aby ociepliło to pomieszczenie.

W międzyczasie Olivia sprawdziła stan stabilności swojej kostki i kiedy mogła wstać zajęła się herbatą, wstawiając wodę. Przy czym poprosiła go o odpięcie sukienki. Zgodził się i podszedł do niej. Stanął za plecami i zsunął jej zamek do momentu, jaki prosiła. Szkoda, że zakładając ją wcześniej, nie skorzystała z jego pomocy. Wtedy może nie wierciłaby się godzinami w łazience. Chyba że chciała udowodnić, że umie poradzić sobie sama. Tak. Sama. O tyle dobrze, że nie połamała sobie rąk wykręcaniem w różne strony. Choć mogła wspomóc się przecież magią.

Kiedy Olivia poszła się przebrać, Tristan przypilnował wodę w czajniku, aż się zagotuje. W międzyczasie rozwiązał swój krawat i rozpiął pierwsze guziki pod szyją. Też poczuł trochę ulgi, że nie uciskało go już nic pod szyją.

Gdy woda się zagotowała, zalał kubki i odstawił czajnik. Na razie zostawił, aby się zaparzyło. Po czym wrócił do części salonowej, aby zwinąć krawat i schować do plecaka. Także może powinien przebrać się w wygodniejsze ubranie, niż paradować w częściach od garnituru. Zatem zdjął koszulę i ubrał sweter. Zdjął buty i spodnie, ubrał jeansy i adidasy. Wracająca Olivia mogła zauważyć, że układał swoje ubranie i chował w pokrowiec i do plecaka. Powinni też pomyśleć o tym, kto gdzie śpi. Ale to później. Jego rzeczy nadal pozostawały w salonie. Może jeszcze powinni zachować dla siebie trochę prywatności. Nie będzie mu przeszkadzało spanie na kapanie. Ale pewnie myślami będzie przy niej.

Widocznie błędnie Tristan obliczył czas przebierania się Olivii, skoro weszła do salonu, kiedy przebierał spodnie. Musi na nowo wykalkulować sobie czas jej ubierania się i przebierania. Może tak długo jej zajmuje tylko strojenie się na poszczególne przyjęcia, imprezy, ważne spotkania?

Jej obecność zarejestrował później, po założeniu spodni i zapinaniu ich. Nie przebierał się w pokoju ani w łazience. Zrobił to w salonie, tak jak wcześniej, ubierając garnitur. Nie czuł się skrępowany. Nie miał czego przed nią ukrywać, gdyż swoje męskie sprawy miał pod bielizną.

Na jej słowa, posłał jej uśmiech. W pierwszej chwili, pomyślał, że mogło jej chodzić o napalenie w kominku. Nie tylko dawał przyjemny efekt, klimat ale i dawał ciepło. Nie pomyślał o tych podziękowaniach w innym kierunku. Ważne, że doceniła.
Tristan spakował porządnie swój garnitur i koszulę. Schował także wizytowe obuwie, aby nie leżały tutaj na widoku. Nie będą mu już potrzebne. Im więcej rzeczy spakują dzisiaj, mniej będą mieli do ogarniania z rana.

Olivia być może zmęczona już tym całym dniem dzisiejszym, usiadła na kanapie i otuliła się kocem. Widząc to, Tristanowi serce się roztapiało na jej widok. Uśmiech zaczął częściej gościć na jego twarzy. Po spakowaniu swoich rzeczy, udał się do części kuchennej i zabrał z niej dwa kubki. Wrócił do Olivii i postawił je na ławie do kawy. Aby miała na wyciągnięcie ręki. Nie musiała wstawać. Ward zgarnął swoją różdżkę oraz notes z długopisem i usiadł obok niej, aby te przedmioty mieć przy sobie.
”Jeżeli nie był sam, to mu na pewno pomogą.”
Napisał w odpowiedzi na jedną część jej słów. Po czym dopisał kolejne.

Korzystając też z tej chwili, jaką mają dla siebie, mógł sobie pozwolić na przelanie swoich uczuć na papier i jej pokazać. Na nowej stronie notesu, zaczął pisać: ”Ciężko mi ostatnio nie mogąc wyrazić swoich słów, choćby tego co do Ciebie czuję. Mogłem tylko wypowiedzieć słowa bez głosu. Ale teraz, gdy sami tutaj w spokoju siedzimy, mogę to chociaż napisać. Kocham Cię. Już dawno moje serce na Twój widok promieniało. Nie miałem jednak odwagi się przyznać, nie mając pewności, czy czujesz to samo. Chciałbym z Tobą spędzić resztę życia. Chciałbym, abyś została moją dziewczyną.”

Tristan posłał uśmiech Olivii, kiedy podziękowała za przyniesienie zaparzających się herbat w kubkach. Przynajmniej nie musieli wstawać a posiedzą razem na kanapie pod kocem. Kiedy chciał usiąść obok Olivii, ta zrobiła mu miejsce pod kocem. Skorzystał z tego, zajmując miejsce po jej lewej stronie. Otulił się kocem wokół siebie, biorąc w dłonie notes i długopis. Nie miał nic przeciwko temu, że opierała głowę o jego ramię. Wręcz cieszył się, że mogą już być tak blisko siebie.

Rozpisał się w swoich uczuciach i wyjaśnieniu, że trochę miał obawy z wyznaniem ich wcześniej. Tym samym poprosił, czy zostałaby jego dziewczyną. Taki awans dla nich z rangi przyjaciół. Poczekał cierpliwie, aż przeczyta, skoro prawie mu zasypiała na ramieniu, albo odpoczywała z przymkniętymi powiekami. Odpowiedziała twierdząco. Tak. Prawie jakby się jej oświadczał. Choć na to było jeszcze zdecydowanie za wcześnie. Przy czym sama wyznała mu to samo. Też bała się powiedzieć wcześniej, nie mając pojęcia o reakcji. Słusznie zauważyła. Pół roku temu przeżył tragedię. Przez miesiące dochodził do siebie. Wciąż trzymała go wewnętrzna żałoba. Lecz tracąc jedną rodzinę, mógł zyskać drugą. Kto wie, czy nadchodzące święta za półmroku, spędzi z jej rodzicami? Jeżeli go zaakceptują.

Kiedy mówiła, wpatrywał się w nią jak w obrazek. Z uczuciem, uśmiechem i jakoś tak nie mógł nadal uwierzyć, że to się stało. Że to sobie w końcu powiedzieli. Że, została jego dziewczyną. Że zgodziła się. To było jak sen, z którego nie chciał się obudzić. Chciał, aby trwał wiecznie. Przyzwyczajony był do jej szklących się oczu. Tak już miała. Nie przejmował się tym.

Jednak Tristan już wcześniej dawał jej znaki. Wtedy, jak niespodziewanie chwytał ją za dłoń, kiedy spacerowali. Może zarejestrowała. Może nie. Ale dawał jej tym sposobem także znać, że jest obok. Że chce z nią być i że każda jej obecność, dobrze wpływa na jego nastrój, samopoczucie i daje gwarancję tego, że nie jest sam. Że miał kogoś obok, kto go wspiera, rozumie, pomaga, akceptuje.
”Nie stracisz mnie. Oboje widocznie się ba____”. Tristan zaczął pisać odpowiedź, ale nagle notes został mu zabrany i długopis. A że był leworęczny, to zrobiła się kreska przerywająca pisane w trakcie słowo. Trochę zaskoczony spojrzał na Olivię, która odłożyła jego narzędzie do komunikacji. Gdy dotknęła jego policzka, kierując głowę w swoją stronę zrozumiał, że nie chciała już słów. Ani mówionych, ani pisanych. Patrzył w jej oczy. Z ciepłym uczuciem. Z miłością. Jej dotyk był przyjemny. Delikatny. Gdy się zbliżała twarzą do niego, pozwolił na pocałunek, nieco jej w tym pomagając, przysuwając swoją głowę. Przyjął jej czuły pocałunek, który po chwili oddawał. Stopniowo. Buziak za buziakiem, aż mogliby sobie pozwolić na dłuższy, nie spiesząc się z niczym. Opierał się wygodniej o oparcie kanapy. Mieli czas. Byli tylko oni, sami we dwoje.

Nie protestował, gdyż sam także jej pragnął. Lecz obchodził z tym ostrożnie, na razie odpowiadając na jej zaproszenia. Odwzajemniając pocałunek, dał znak, że mogą kontynuować. Kiedy Olivia poruszyła się, z zamiarem zajęcia jego ud, koc trochę zmieniał położenie i częściowo zleciał na podłogę. Tristan dziewczynę miał teraz przed sobą. Swoje dłonie położył wstępnie na jej udach, w momencie, kiedy Olivia jedną ze swoich, wsunęła w jego włosy. Przymknął powieki, czując jej delikatny dotyk na swojej głowie. Inny, niż pół roku temu, gdzie był za nie ciągnięty. Gdzie przez ten sposób tortury, zmuszony był utrzymywać głowę w jednym miejscu. Spiął się lekko, ale wewnętrznie walczył z traumą, To nie byli oni. To była Olivia. Ona nie zrobi mu przecież krzywdy. Wyznała mu miłość. Pod tym względem mężczyzna sprawdzał też siebie. Swoje granice. To był delikatny masaż. Nic się złego nie działo. A pocałunek, pomagał też odwrócić uwagę od przykrych wspomnień.

Kiedy poczuł jej drugą dłoń pod swoim swetrem, spiął się lekko. Jakby zadrżał z zimna. Nie spodziewał się tego, wpatrując się w jej oczy, kiedy przerwała pocałunek. Przesunął wtedy swoją dłoń na jej plecy, wsuwając pod koszulkę, aby dotknąć jej delikatnej skóry. Mógłby pozwolić jej pozbyć się swojego swetra. Ale czy była gotować zobaczyć, co pod nim kryje? Wydłużoną bliznę na klatce piersiowej? Nie była co prawda paskudna. Ale widoczna, prosta, jakby gładko cięta. Ostrzem lub zaklęciem.
Ward uniósł drugą dłoń, aby zrobić niemal to samo co ona. Wsunął palce dłoni w jej włosy, delikatnie masując. Nie chcąc jej przerywać czynności, jaką wykonywała, składając pocałunki na jego szyi.

Również nie rozumiał swoich uczuć, które zaczęły szaleć w jego wnętrzu. Ściskać w środku żołądka, w tym przyjemnym uczuciu. Czy tak smakuje miłość? Czy to jest normalne, aby pragnęło się bliskości drugiej osoby? Ogólnie rzecz biorąc, dla Tristana to był dosłownie pierwszy raz. Mógłby wzdychać, reagować różnie, ale żadnego głosu by z siebie nie wydobył.

Pozwalał Olivii na swoje ruchy, jakby też sam uczył się od niej. Jakby pozwalał jej w tej chwili prowadzić. Badał jej ciało, przesuwając powoli dłoń ku górze na jej plecach. Jeżeli będzie chciała zdjąć mu sweter, mógłby się przez moment zawahać, ale ostatecznie jej zaufa i pozwoli.

Być może kiedyś przyjdzie taki dzień, gdzie Tristan opowie jej co przeżył. Tylko jeżeli ona będzie chciała o tym wiedzieć. Znać niektóre szczegóły wydarzenia. Na razie, wiedziała tyle, przez co przeszedł. Co mogli mu zrobić. Czego był świadkiem. Co czuł. Kogo i jak stracił, że został sam.

W chwili obecnej, dawał jej drobne sygnały spięcia, kiedy dotykała miejsc, mogących przynosić mu tamte wspomnienia, jak dotyk włosów. Choć nie raz pozwalał jej ich dotykać w geście przyjacielskim. Być może takie obecne zbliżenie, miało u niego inny efekt. Nie zabraniał jej kontynuować. Sam siebie sprawdzał i swoje granice, czy da radę. Kochał ją bardzo i nie chciał tego nawet zaprzepaścić. Wiedząc, że była wyrozumiała i postanowi zaczekać. Na to jednak nie zanosiło się.

Olivia sama pozbyła się koszulki, przez co ukazała się przed Tristanem bez górnej odzieży. Miał przed sobą jej delikatne ciało. Miał wgląd na jej biust. Ale nie był z tych, dla których ujrzenie piersi kobiecych było najważniejsze. Liczyła się dusza i to, że mógłby patrzeć w jej oczy i uśmiechniętą twarz godzinami. Nie krępowała się. Dawała mu przykład na sobie, żeby niczego się nie obawiał. Mimo wahania, pomógł jej pozbyć się z siebie swojego swetra. Miała przed sobą i jego półnagiego. Umięśnionego, mimo blizny na klatce piersiowej i lewym przedramieniu. Dbał o swoją formę.

Gdy szepnęła, że go kocha, chciałby rzec to samo. Ale nic i tak by nie usłyszała. Mógł pokazać jej to poprzez gesty, bowiem notes miał teraz poza swoim zasięgiem. Mogło też trochę boleć, że od niego tych słów nie usłyszy. A tylko może czytać, lub wywnioskować z ruchów jego warg. Może kiedyś przyjdzie taki dzień, gdzie odzyska głos i powie jej to wprost.

Tymi słowami i swoimi czynami, nakierowywała go do odwagi. Skoro sama wodziła dłońmi po jego torsie, ramionami i w ogóle, powinien od siebie też jej coś dać. Wrócił więc do dotykania jej boków, przesuwając dłonie na plecy, aby przylgnąć ją do siebie. Robił mocniejsze chwyty, pewniejsze. Miała męski masaż na swoich plecach. Starał się jednak uważać, aby jej nie zrobić krzywdy. Jedną z dłoni nawet przesunął wyżej, aby rozmasować jej obojczyk, kark. Pocałunek jaki mu złożyła na ustach, został odwzajemniony. Z czułego zaczynał być stopniowo namiętny. Może miała w tym już jakieś doświadczenie. On nie miał żadnego. Uczył od niej. Uczył się jej ciała i ruchów. Uczył granic, jak daleko może się posunąć i czy nie zajdą za daleko. Ufał jej. Oddawał się jej cały. Przymknął oczy, pozwalając swojemu ciało i duszy wypuścić tłumione uczucia. Aby serce mogło bić szybciej a oddech się rozkręcać. Ciało zaś z pragnienia rozgrzać.