Nie mógł uwierzyć, że nie trafił! Tak blisko, tak blisko! Zrujnowany strój, słodkość w żyłach, ekscytacja z życia, prawie jakby był spadającą gwiazdą, ostatnie hurra. Nie spoglądał w przyszłość, nie oszukiwał, starał się nie myśleć o jutrze, o lustrach o... Nie wiedział tego, ale los spłatał mu nie mały żart, bowiem tutaj należał do bajki Alicji w Krainie Czarów, a następnego dnia podążał ku Alicji po drugiej stronie lustra.

Morpheus nie zamierzał odpuścić, cukier prawdopodobnie uderzył mu do głowy, więc ściągnął na oślep ze stołu kolejne ciastko, zrzucając przy tym jakieś filiżanki na trawnik, stwarzając zagrożenie. Bardzo zależało mu na tym, aby upaskudzić madymedyka kremem, zwłaszcza, że padło tym razem na krem w kolorze wściekłego turkusu.

Celował oczywiście w twarz Basiliusa. Jeśli będzie trzeba usiądzie na nim, przyszpili go nogami i właduje całą twarz w tartę wiśniową.

[roll=N]

Ostatni atak na Basiliusa

Nawet, jeśli Morpheusowi nie udało się bezpośrednio trafić w magimedyka, to zdecydowanie cześć kremu z jego ubrania migrowała podczas szarpaniny w stronę drugiego mężczyzny, brudząc mu przy tym tłustymi śladami ubranie. Longbottom dawał się ponieść nastrojom oraz własnej grozie, która wisiała nad nim wraz z czasem, który dział się dookoła niego. Jeszcze kilka chwil w mierze zwykłego umysłu, ledwie zmierzch i nadejdzie czas, aby przebrnąć przez mrok i lustra, które już nie należały do Alicji, a broni czyhającej na nich w mroku. Teraz byli młodzi, nawet jeśli w rzeczywistości on nie był, z siwizną na skroniach. Czuł się nadal młodo, w sile wieku, w końcu nie chodziło o to, czym może się przydać jako mięso armatnie, lecz co potrafi jego umysł.

— Powinien pan dobrze wiedzieć, że w wojnie i w miłości  nie ma żadnych reguł — stwierdził wesoło, próbując usiąść na Basiliusie. Longbottomowie byli honorowi, kłaniając się po pojedynkach i nie wbijając noży w niewinnych, ale aby zachować szarmancką rycerskość i polerowaną zbroję, należało najpierw utłuc zwierzę, z którego zrobi się skórzane paski, trzymające to wszystko w całości. Dlatego planował tym razem po prostu złapać Basiliusa za ramiona, przyszpilić do bujnego trawnika i wytrzeć swoją brudną od ciasta twarz o jego. Żadnego rzucania. Na szczęście stół krył ich przed oceną Alka na to zachowanie, przecież Alek nikomu nic nie powie, najwyżej nie poda już nigdy Morpheusowi ręki, w obawie, że się zarazi.

[roll=N]

Cały czas trzymam się z Thomasem.

— Gardzę przemocą, nawet w akcie samoobrony — skłamał gładko, aby po chwili odwzajemnić szeroki uśmiech przyjaciela. Praca w Brygadzie Uderzeniowej, karta członkowska londyńskiego Klubu Pojedynków, gra w szkolnej drużynie quidditcha przed laty... Tak, wszystko wskazywało na to, że wręcz nienawidził konfliktów. Nawet takich pomniejszych, które rozgrywały się w kontrolowanych warunkach. — Więc chyba sobie daruję.

Wbił zszokowane spojrzenie w filiżankę wypełnioną do połowy winem. Mógł sobie tylko wyobrazić, jak zareagowaliby na ten widok prawdziwy koneserzy tego trunku pokroju Anthony'ego Shafiqa. On nie uznaje nawet kostek lodu w kieliszku, pomyślał z przekąsem, przypominając sobie, jak parę razy go zbeształ za niepotrzebne rozcieńczanie wina zmrożoną wodą.

Z perspektywy czasu, nieszczególnie mu się dziwił. Czasem miał wrażenie, że starszy czarodziej przykładał większą wagę do swojej kolekcji trunków niż do obowiązków zawodowych. A to sporo o nim mówiło, biorąc pod uwagę, jak wysoko zaszedł w Departamencie Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów.

Na szczęście jednak Shafiqa tutaj nie było, toteż nie miał okazji wygłosić piętnastominutowego monologu skierowanego do Erika i Thomasa. Longbottom odebrał więc filiżankę od drugiego czarodzieja i upił kilka łyków, bezwiednie prostując przy tym mały palec. Całe lata spędzone na popijaniu herbaty w różnorodnym towarzystwie o najdziwniejszych porach dnia i nocy już dawno temu przyniosło efekty, sprawiając, że niektóre odruchy po prostu weszły mu w krew.

Podczas gdy para Brygadzistów sobie spokojnie dyskutowała, reszta gości zdawała się nieco uspokajać. No i dobrze. Jak nie będą mieli tak dużo energii, to przestaną szaleć, skomentował bezgłośnie, z niemałą satysfakcją zauważając, że tylko on i jego siostra zdołali uniknąć bliskiego spotkania ze słodkościami przygotowanymi na imprezę.

— Widzisz, jednak mi się udało! — Uniósł filiżankę z winem w geście zwycięstwa. — Nie to, co poniektórzy — Wskazał subtelnie na innych gości, zatrzymując na dłużej wzrok na Basiliusie i Morfeuszu. — Mam dziś szczęście. To nietypowa sytuacja jak na ostatnie tygodnie.