Stosunkowo szybko wróciła do głównego pomieszczenia. Mimo prośby Agnes, nie od razu jednak podeszła do fortepianu. Uznała, że miała jeszcze chwilę. Może kilka chwil dla siebie. Zwłaszcza, że ciotki nigdzie nie było widać. Czyżby zniknęła, chcąc odpowiednio zająć się tą całą niespodzianką? Okaże się za chwilę. Za kilka chwil?

Spojrzeniem odnalazła Camille. Camille oraz Matthiasa. Chwilę im się przyglądała. O tym też będzie musiała z kuzynką szczerze porozmawiać. Choć może niekoniecznie dzisiaj. Będą musiały się umówić. Spotkać tylko we dwie. Może nawet uda im się to zrobić jakoś w tygodniu?

- Podejdźmy do Camille. – zwróciła się do Urlett. Następnie, nie czekając na reakcje kobiety, ruszyła w kierunku kuzynki. Kiedy znalazła się wystarczająco blisko, odezwała się w jej stronę. Nie kryła przy tym lekkiego rozbawienia. Łatwo było wychwycić, że wypowiedziane słowa nie były poważne. – Tak szybko uciekłaś, że byłabym skłonna pomyśleć, że mnie unikasz. A przecież obiecałaś mi rozmowę. – zagadnęła, po czym, nie dając czasu na odpowiedź, na jakąś reakcje, płynnie przeszła na język francuski. – Mogłabyś zająć się moją znajomą? Nikogo tu nie zna. Odwdzięczę się za tę drobną przysługę. – odgórnie założyła, że zwracając się po francusku, nikt niepowołany (Matthiasa za kogoś nieodpowiedniego nie uważała), tej prośby nie usłyszy. A przynajmniej nie zrozumie przekazu. Celowo też nie wypowiedziała imienia Urlett. Ta mogłaby wtedy łatwiej połączyć fakty. Nie chciała tego. – Udało wam się cokolwiek wygrać? – to już dodała po angielsku. Proste pytanie. Pytanie logiczne. Celine nie zdążyła wcześniej się w tym rozeznać. Nie wiedziała kto iloma żetonami dysponował. Kto ile ich zyskał. Kto ile ich stracił. Nie miała też zielonego pojęcia o tym, że Matthias zdecydował się zastawić własny zegarek, żeby móc dalej grać. Nie to, żeby krytycznie takie zachowania oceniała.

No może trochę.

Troszeczkę.

Spojrzała nawet kilka razy w kierunku Marcusa Flitwicka i pana Birli. Birla? Nie wiedziała jak powinna odmieniać to nazwisko. Ale też na poprawności jej nie zależało.

- Nie chciałabym tak nisko upaść, żeby zastawiać własną biżuterie. – stwierdziła. Wolna ręka powędrowała przy tych słowach do wisiorka. Wisiorka z cennym kamieniem. Szafirem. Raczej nie tak drogiego jak obroża pana Birla, ale nadal zapewne całkiem wartościowego. Następnie lekko się pochyliła. Ściszyła też głos, tak żeby kolejnych słów nie usłyszał nikt spoza ich wąskiego grona. Camille, Urlett, Matthias, Viorica. – Choć tak szczerze mówiąc, to też obroży nie byłoby mi szczególnie szkoda. Okropne paskudztwo.

Aryaman Birla

Potaknął Matthiasowi, trochę jakby zbywał brzeczącą muchę. Jak do niego podejdzie to porozmawiają, jeśli nie, trudno. 

Bardziej przygladał się żetonom układanym przed nim w równiutkich dziesiątkach plus jeden. Sto i jeden. Odczekał sekundę, dwie, aż Flitwick dołoży więcej, ale gdy ten tego nie zrobił, poczuł ukłucie gniewu w trzewiach. Już dawno się nie odzywał w nim gniew sprawiedliwego, płonący miecz prawdy, strzegący Edenu. Zamiast jednak zacisnąć dłoń w pięść, odruchami młodzieńca, którym nie był już od dawna, uśmiechnął się wężowato, uśmiechnęły się nawet oczy.

— Uznam to za owocny początek wzajemnie współpracy, w ramach wdzięczności — oczywiście wobec niego, za tak łaskawe podejście do zmniejszonej stawki. Niech myślą, że jest łatwy do ugniatania, jak glina, niech widzi miękką materię Birli. Nuworysze handlowego z ogromnym majątkiem.

Wpisał swoją godność, niby,udając odruch pisania czegoś innego, sanskrytem. Zapisał też adres apartamentu Shafiq'a na Horyzontalnej i podpisał się jakimiś zamaszystymi bazgrołami.

W tym czasie przyglądał się zapisanym stronom oraz to, co przebija, aby zobaczyć nazwiska widniejące na liście Marcusa. A nuż mu się przydadzą.

[roll=PO]

Birla nie zorientował się czy po prostu nie zdecydował się na to, aby odpowiednio zareagować? Zaprotestować na tę próbę oszustwa? Marcus nie miał tutaj pewności. Nie mógł jej mieć. Nie wiedział przecież, co siedziało w głowie hindusa. Przez te wszystkie lata wciąż nie nauczył się czytać innym w myślach.

- Na pewno będzie owocna. Polecam się na przyszłość, panie Birla. - odpowiedział, czekając aż ten umieści niezbędne informacje w prowadzonej ewidencji. A także podpisze się przy nich swoim własnym nazwiskiem. Potwierdzi tym samym, że w zamian za zastawiony przedmiot - tutaj obrożę - uzyskał od niego uzgodnioną kwotę. Niemałą kwotę. 151 żetonów powinno było dać 755 galeonów.

Zadowolony z ubitego właśnie interesu, jeszcze przez dobrą chwilę spoglądał za odchodzącym hindusem. Łatwo poszło - przeszło mu przez myśl. Dokładnie tak łatwo jak się tego spodziewał po obcokrajowcu, który tutaj nikogo przecież nie znał - za wyjątkiem Anthony'ego Shafiqa. Zamknął notes. Odłożył na wcześniejsze miejsce. Następnie wrócił do rozwiązywania krzyżówki. Tej samej, którą zajmował się zanim przy punkcie wymiany pojawił się Matthias Delacour.

Wpisując się do notesu, Morpheus zdołał dostrzec następujące zapiski:

Dwóch ostatnich pozycji nie zdążyłeś przeczytać, tak samo jak i wszystkich tych, które nastąpiły po tej pierwszej piątce. Zorientowałeś się natomiast, że Marcus osobno zapisuje transakcje z każdego kolejnego miesiąca, zaś w tym konkretnym zaliczył ich ledwie 26.  Albo może aż 26? Pod tą pozycją wylądowała bowiem zastawiona przez Ciebie obroża.

To nie było miejsce dla takich dziewczynek jak Sophie. Z tymi słowami Richard zgodziłby się z Lorien. I najwyraźniej to jest kolejna kwestia dotycząca Sophie, która ich łączyła w zgodzie. Pierwszą była cytrynówka tej młodej wiewióreczki.
Sophie pozostawiona sama sobie, nie potrafiła się odnaleźć w obcym miejscu. Zauważył to na jej twarzy. Dlatego przywołał ją do siebie gestem ręki, aby poczuła choć w miejscu publicznym, przy takiej śmietance towarzyskiej, na której nie powinno jej być, wsparcie rodziny,

Wraz z córką brata, opuścił pomieszczenie przystosowane do gry w ruletkę. Użyczył ramienia Sophie, aby mu się nie zgubiła, jeżeli też tego potrzebowała. Zmierzali do stolika, gdzie czekała Lorien. Po drodze, rozejrzał się, dostrzegając osoby rozmawiające z kimś, kto zajmował się wymianą żetonów. Czy właśnie widział, jakieś oddawanie na wymianę, własności przedmiotowych? Nie zdążył jednak przy tym miejscu zarejestrować Matthiasa, który oddalał się zbliżając do Pań Delacour. Tym lepiej. Mogli przez moment porozmawiać z Sophie, w ich małym gronie.

Zarejestrował także osoby wychodzące z pomieszczenia, gdzie najpewniej rozgrywał się poker. Nie przyglądał im się zbyt długo, aby wyszukać zwycięzcę czy przegranych. Nie byli w tym momencie dla niego ważni.

- Dlaczego zgodziłaś się mu towarzyszyć?
Zapytał spokojnie, tonem głosu słyszanym tylko im dwoje. Odpowiedział pytaniem, kiedy wytłumaczyła się w sprawie swojego kolegi. Nie podobał mu się. Tak nie zachowuje się dżentelmen, w którego zaślepiona jest Agnes.

Dołączyli do Lorien, a wtedy Sophie zadała im pytanie, dziwnie szyfrowane. Richard spojrzał porozumiewawczo na Lorien, po czym znów na Sophie. "Co mam jej powiedzieć? Że Robert woli krzyżówki od hazardu?" – zastanawiał się. Nie mógł powiedzieć prawdy jaką znał.

-  Nie mógł przyjść.
Najbezpieczniejsza odpowiedź jaką mógł jej udzielić w takim miejscu. Nie mając pewności, czy ktoś nie zechce do nich dołączyć i coś usłyszeć. Sophie mogła pytać o kogokolwiek z ich rodziny. Nieobecność Roberta można było wytłumaczyć także tym, że trafił się upierdliwy klient, świeczki trzeba robić. Lorien miała zaproszenie na przyjście z mężem, więc Richard jej towarzyszy. Proste? Powinna to kupić, gdyby dopytywała. Pytanie tylko, co jej Lorien dopowie. Jeżeli cokolwiek. Takiego scenariusza nie przewidzieli. Nie spodziewali się takich problemów.

W tym czasie dopił swoje whisky. Jeżeli któraś z kelnerek przemieszczała się z tacą po sali, zwrócił opróżnione naczynie.

[inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=7u6XwWd.png[/inny avek]