— Wyślę go do ciebie, jak będzie próbował poderwać na nowo Tessę, chociaż chyba jednak mu nie idzie.

Zjadł swój boczek, odchylając głowę do tyłu i wpakowując cały chrupiący pasek do paszczy, próbując nie patrzeć na swojego starszego brata i jego byłą żonę. Współczuł mu niesamowicie, poniekąd wiedział, jak się czuje. Złamane serce, nie tak łatwe do wyleczenia, a skrzywdzone ego jeszcze gorsze. Morpheus chciał umrzeć tylko nie tak naprawdę. Fascynujące było  badać przepowiednie przez lata i uświadomić sobie, że to, co się powtarzało w swojej przeszłości, czego się obawiało, znaczyło coś zupełnie innego. Siedział często przy swoim biurku, obracając kuleczkę przepowiedni w trzech palcach, z nogą założoną na nogę. Umrzeć młodo na polu hiacyntów, ha. Pomimo chęci, aby rozbić błyszczące szkło na drobinki, odkładał ją delikatnie na swoje miejsce. Lubił do niej wracać nie tylko dlatego, że czasami po miłości pozostawał tylko ból i trzeba sobie o nim przypomnieć, żeby nie stracić i tego. Czasami po prostu chciał usłyszeć głos swojej mamy.

— Może innym razem — parsknął do Jonathana na łóżkowe propozycje, nawet jeżeli były całkowicie przypadkowe i wynikały z tego, że Gryfon najpierw majtał ozorem, a dopiero później myślał. — Nie żartuję z tym celibatem, chociaż nie chodzi o Antoniusza, to na pewno wiesz...  

Urwał, ale przypomniał sobie, że podchodzący do niego mężczyzna, to jego brat, ten, który wiedział i który przyłapał go na gorącym uczynku. Dziwnie mu się patrzyło na przemienioną twarz Clemensa, którego zawsze irytował, poważnie wymawiając jego pełne imię. Dla swojego usprawiedliwienia robił tak z prawie każdym, nigdy nie zdrabniając ich ani nie skracając, co brzmiało niesamowicie głupio w ustach trzynastolatka, ale już całkiem poważnie dla Niewymownego po czterdziestce.

— Wyszło ci spektakularnie, mój drogi. Tylko uważaj na jej byłego męża, straszny świr — przywitał się z Tarpem, otwierając butelkę z piwem o kant stołu. Antoniusz chyba by umarł, gdyby to zobaczył. Na pewno machałby do nieba oczami. Niekulturalni barbarzyńcy, a do tego jeszcze piwo. — Niestety, musisz konkurować z Adonisem z Milo, wyłaniającym się z piany morskiej.

Wskazał butelką, z której zaczęła lecieć piana, ociekającego wodą Bertiego i próbował upić wzburzony trunek, ale zaraz parsknął, piana nadal płynęła, ale teraz jeszcze przez jego nos. Szybko się schylił i odskoczył, aby nie pochlapać się alkoholem i zaczął kaszleć. Zemsta losu dotknęła go bardzo natychmiastowo.

Rozmawiam z Heather. Odpowiadam Atreusowi.

— W ich wieku za dużo ruchu niekoniecznie może im wyjść na dobre. Wiesz, to już nie te stawy, co w wieku dziewiętnastu lat — kontynuował nabijanie się ze starszych członków ekipy, rozglądając się czujnie na prawo i lewo, co by sprawdzić, czy przypadkiem nikt nie próbował ich zagadać. — A po stawach, to już krótka droga do kontuzji, rehabilitacji, miotły inwalidzkiej i tak dalej...

Jak do tej pory młody Lupin nie miał zbyt wielu okazji do tego, aby spędzić czas wśród znajomych Heather z pracy. Wyjątkiem był wprawdzie marcowy Bal Longbottomów w Dolinie Godryka, jednak atmosfera była tam tak przedziwna przez to, jak agresywnie ludzie licytowali starszego brata Brenny, że Cameron nie potrafił wziąć tego wszystkiego na poważnie. To po prostu było party czystokrwistych. Tutaj było jednak nieco inaczej, a dzięki temu także zdecydowanie lepiej.

— Właśnie widzę... Zaraz się okaże, że gdzieś tutaj jest jeszcze jubiler i właścicielka sali weselnej. To już byśmy mieli połowę rzeczy załatwionych — skomentował ze sporą dozą rozbawienia.

Rozmawiali tak sobie spokojnie, co zdecydowanie pomogło Cameronowi zapomnieć o tym, że w okolicy krążyła Florence. Nie rozumiał, jak to było możliwe, że ta kobieta trafiła w te same kręgi towarzyskie, co on. Ba, ta najbardziej nerwowa cząstka duszy Lupina żyła w ciągłym przeświadczeniu, że kiedyś dzień imprezy zbiegnie się w czasie z naprawdę skomplikowanym czasem w życiu Bulstrode i ta zrobi coś naprawdę szalonego.

Na przykład: czarownica zacznie tańczyć twista w sukience powyżej uda, a on to zobaczy na żywo i potem będzie musiał składać przysięgę wieczystą, żeby informacja ta nie opuściła terenu imprezy. Cameron przełknął głośno ślinę, wodząc wzrokiem za palcem, który Heather wycelowała w jakiegoś typa na miotle. Z daleka Lupin nawet nie zauważył, że był to Basilius, który - co za zdziwienie - również pracował w Szpitalu św. Munga.

— Widzisz? Mówiłem! Miotła rehabilitacyjna już czeka — mruknął z kwaśną miną, wykrzywiając szyję, co by lepiej widzieć. — Dobrze, że my jesteśmy tacy młodzi i odpowiedzialni, c'nie?

Policzki Camerona pokryły się czerwienią, gdy tuż obok nich przeszedł Bulstrode i zaczął się dowalać do jego narzeczonej za tekst o dziadersach. Nabrał powietrza w usta; w pierwszej chwili chciał przytrzymać Heather przy sobie, co by nie eskalować incydentu, jednak coś kazało mu bronić honoru swojej kobiety, więc w mig zerwał się z koca.

— ACH TAK?! — krzyknął za Atreusem w nagłym przypływie odwagi. — To w takim razie ja też lecę. Albo polecą razem z nią! Jak już musisz wiedzieć — staruchu. — To przez ponad pół roku grałem w głównym eee składzie jako ściający Wichrów z Carlisle!

Rozmawiam z Isaaciem. Obok są Dora i Teddy.

— Zazdrościsz? — powtórzył po Isaacu, marszcząc pytająco brwi. — Nie wiem, czy jest czego zazdrościć. To jest, tak obiektywnie. Pomaganie samo w sobie jest przyjemne, to prawda, ale jesteś też zdecydowanie bliżej tego wszystkiego. Widzisz, co działa, a co nie. Widzisz frustracje ludzi z zewnątrz, ale też tych w środku, kiedy źle się dzieje, a na dobrą sprawę nie można niczego zmienić.

Czy mógł zapobiec to, co wydarzyło się podczas Beltane? Czy gdyby wyjawił wszystko Bonesowi, to ten jednak zadbałby o to, aby festyn na Polanie Ognisk był lepiej obstawiony przez siły bezpieczeństwa? Czy gdyby poszedł w ślady Brenny i poświęcił Zakonowi więcej czasu, to udałoby im się zrekrutować więcej osób, co samo w sobie mogłoby im pomóc w starciu ze Śmierciożercami? Westchnął cicho, czując, jak w jego policzki uderzyło gorąco od podenerwowania niedawnymi wydarzeniami.

Podczas gdy Isaac chciał znaleźć się na jego miejscu, aby krzewić sprawiedliwość i pomoc innym ludziom, on sam nie raz nie dwa, zastanawiał się, czy nie żyło mu się lepiej, gdyby nie wiedział o starciach Ministerstwa Magii i Śmierciożerców aż tyle. Jak wyglądałoby jego życie, gdyby zwolennicy Czarnego Pana znani by mu byli jedynie z artykułów w Proroku Codziennych i na dobrą sprawę nie miałby żadnych powiązań z ludźmi, jakich dotknęły walki i porwania? Czyż nie byłoby prościej?

— A czasem mam wrażenie, że pomaganie, to obecnie przede wszystkim ryzykowanie za kogoś, nie wiedząc nawet, czy druga strona to doceni, czy raczej doprawi z kwitkiem, kiedy wykonasz swoją pracę — mruknął, wzdychając ciężko, pozwalając, aby przemówił przez niego cynizm.

Jeszcze trzy miesiące temu wydawało mu się, że atak na Beltane będzie punktem zapalnym, który sprawi, że konflikt ostatecznie się zaogni. Sądził, że osoby, które wówczas były na pierwszej linii frontu będą w stanie wpłynąć jakoś na Ministerstwo Magii i społeczeństwo. Dlatego też zgodził się wówczas na wywiad dla młodego Lockharta. Aby powiedzieć to, co musiało zostać w końcu wypowiedziane. Przyspieszyć nieuniknione i zderzyć ludzi z rzeczywistością, aby wzięli się do roboty. Czy faktycznie to coś dało?

— To dobre nauczycielki — stwierdził, mimowolnie przypominając sobie ćwiczenia z obiema kobietami. — Ger też całkiem nieźle radzi sobie z unikami. To znaczy, o ile akurat jest na odpowiednim gruncie. — Uśmiechnął się nieznacznie, aby zaraz sarknąć śmiechem, gdy przypomniał sobie ich niedawną walkę treningową.