Właściwie Heath też wypadło z głowy to, że ten bal był charytatywny. Skupiła się raczej na tym, żeby się pokazać, popić, później ewentualnie przetańczyć całą noc i wyśmienicie się bawić w towarzystwie swojego przyjaciela. Przemówienie gospodarzy przypomniało jej o tym, że powinna też zostawić tu trochę galeonów. W gazetach na pewno będą pisać o tym, kto ile wydał. Musiała się pokazać! To, że większość z licytowanych rzeczy była jej właściwie do niczego nie potrzebna, to inna sprawa.
- Takie podejście mi się podoba!- Sięgnęła po kolejny kieliszek z szampanem. Zupełnie nie przeszkadzało jej to, że wszyscy się na nich patrzą. Ważne, żeby spoglądali - nie liczył się powód dla którego to robili, tylko to, że byli w centrum zainteresowania. Zarzuciła sobie nogę na nogę, sukienka, którą wybrała na ten wieczór była dosyć krótka, więc Ci bardziej uważni obserwatorzy mogli zobaczyć jej udo, a może nawet trochę więcej niż udo? Zależy jak dobrze się przyglądali. - Znasz mnie przecież, alkoholu nie odmawiam, nigdy. - Nie powinien być to powód do dumy, jednak Heather najwyraźniej to imponowało.
- Mam nadzieję, że się nie spinasz. Widziałam twoje rodzeństwo, możemy im zniknąć z oczu, jeśli chcesz.- Nie chciała, żeby Cameron czuł się nieswojo. Może sama nie miała rodzeństwa, jednak podejrzewała, że w ich towarzystwie jest kimś zupełnie innym niż przy niej. Wiadomo, jak to jest - przy rodzinie trzeba udawać osobę choć trochę ułożoną.
Kiedy Lupin ujął jej dłoń i przyłożył ją do swoich ust odchyliła się do tyłu i przeczesała palcami rude włosy. - Co Ty byś beze mnie zrobił?- a raczej ja bez Ciebie, tego jednak nie wypowiedziała na głos. Naprawdę cieszyła się, że to właśnie on jej tutaj towarzyszy. Niewiele było osób, przy których mogła się czuć tak bardzo swobodnie. - Właśnie, Charlie, wiesz, Christie mi coś przelotnie wspominała, że się tu pojawią.- Powiedziała również nieco ciszej. - Może zmienili plany, ale nie sądzę, żeby Charlie przegapiłby okazję do zalania się w trupa za darmo.- Bardzo dobrze znała nastawienie przyjaciela do takich wydarzeń. - Zastanawiam się w ogóle, czy ktoś w te noc pracuje, z tego, co widzę jest tu pełno ludzi od nas z roboty.- Nie ma się w sumie co dziwić, pewnie Longbottom zaprosili wszystkich znajomych, żeby zapełnić te krzesła.
- Pomidory w sumie to całkiem dobry pomysł, może jeszcze jajkami?- Zastanawiała się, czym gorzej było by oberwać. - Pewnie mają ochronę, jakby ktoś czymś w nich rzucił, to miałby przesrane. Chętnie bym to sprawdziła, ale pracuję z Brenną i obawiam się, że mogłoby się to źle skończyć.- Może gdyby wypiła trochę więcej szampana nie miałaby takich oporów, jak na razie jednak była zbyt trzeźwa na takie akcje. Jeśli zaś znowu wracamy do szampana, to sięgnęła po kolejny kieliszek. Zamierzała się szybko wstawić i płynąć.
- Jakaś dziunia, licytuje ze mną, przebijać to?- Wood miała to do siebie, że lubiła wygrywać, nie czekając więc nawet na odpowiedź Camerona wyprostowała się na krześle, a później krzyknęła, może trochę zbyt głośno. - 100 galeonów! - Nie zamierzała bawić się w półśrodki, w końcu mogła szastać pieniędzmi.
- Ładnemu we wszystkim ładnie Cammi.- Posłała mu kolejny uśmiech tego wieczoru. - Właściwie, długie włosy to też nie jest głupi pomysł, mogłabym Cię za nie szarpać.- Próbowała go sobie w nich wyobrazić. - Chcesz te spinkę?- Zapytała jeszcze, tym razem poważnie, bo gdyby tylko powiedział, że chce, to by mu ją kupiła. - Nauczylibyśmy się czegoś nowego! Idealnie! - Dobrze, że to on miał być obiektem eksperymentów, a nie ona.

Bez względu na to, jak atrakcyjna wydawała się perspektywa buszowania na parkiecie wraz z innymi gośćmi tego wieczoru, wiedział, że nie może tak po prostu odejść. Nie wyglądałoby to zbyt elegancko, gdyby dosłownie chwilę po swoim wystąpieniu zszedł ze sceny i zaczął rozmawiać z mniej lub bardziej znanymi go gośćmi. Owszem, korciło go to, bo wiedział, że ma parę słów do zamienienie z pewnymi konkretnymi osobami, jednak doświadczenie wyniesione z wieloletniej tradycji tego typu wydarzeń przez Longbottomów nauczyło go, że nie zawsze można robić, co się chce. Zwłaszcza jeśli sygnowało się wieczór swoim imieniem i nazwiskiem.

Mężczyzna musiał więc uspokoić kołatające mu w piersi serce i doprowadzić się do względnego porządku. Pozwolił Brennie pławić się w atencji zapewnianej jej przez żądnych coraz to bardziej drogocennych fantów gości. Nie zawsze musiał być w centrum uwagi, a to, że dziewczyna musiała przez chwilę znosić to samo co on, sprawiała mu drobną satysfakcję. Wystarczająco dużą, aby się krzywo uśmiechnął, ale również też na tyle małą, że dalej czuł lekki niedosyt.

Sądząc po reakcji gości, wszystko szło zgodnie z planem. Organizując licytację, mieli świadomość, że nie każdy eksponat będzie się cieszył dużym uznaniem. Niektóre przedmioty przyciągały spojrzenie bardziej niż inne, jednak widać było, że zebrane tu osoby powoli zaczynały się rozkręcać. A może by im tak nieco pomóc?, pomyślał Erik, przemykając ukradkiem, dalej skryty wśród cienia, w stronę jednego z kelnerów, który obsługiwał gości nieopodal sceny. Widział, że paru pracowników wynajętych na tę noc zajmowało się rozdawaniem drinków z tyłu sali. Postanowił więc przekierować kilku z nich w okolice osób biorących aktywny udział w licytacji.

Nie wpływał w ten sposób bezpośrednio na wynik aukcji, ale było to raczej w dobrym guście, aby pokazać, że doceniają charakter i wolę walki określonych person. Po wydaniu odpowiednich instrukcji kelnerowi Erik dołączył do Brenny na środku sali, akurat, gdy ta zaczynała prezentować pierścionek, który wedle jej słów został przekazany przez ich matkę.

Zmarszczył lekko brwi, jednak nie pozwolił, aby to lekkie zdziwienie przezwyciężyło uśmiech, z którym musiał paradować tego wieczora. Z początku nie zrozumiał, czemu postanowiła przedstawić ten konkretny element biżuterii bez żadnego polotu. Czyżby nagle odjęło jej mowę? Zerknął z zaciekawieniem na wiktoriański wyrób. Dopiero gdy zauważył drogi kamień, którym był przyozdobiony, przypomniał sobie plany, o jakich jeszcze niedawno dyskutował z Dorą. Tak, ten element biżuterii miał przed sobą bardzo konkretne zadanie do spełnienia. Ha, jednak cwana bestia była z tej jego siostry.

TLDR: Erik wydał kelnerom dodatkowe instrukcje. Osoby biorące aktywny udział w licytacji mogą zauważyć, że zostały im zaoferowane dodatkowe kieliszki szampana. Oprócz tego, Erik wrócił na scenę i dzielnie towarzyszy Brennie, nieświadomy czekając aż ta go wrzuci pod autobus podczas finału licytacji <3

W sumie trudno było im się dziwić, że nie do końca załapali klimat imprezy zanim na nią trafili. Nie przy każdej zbiórce na biedne pieski i małe dzieci organizowano wielki bal, na którym wyprzedawano suknie i inne bibeloty podarowane przez jedne z najgłośniejszych nazwisk w towarzystwie. Cameron miał prawo czuć się nieco nieswojo, chociaż robił, co mógł, aby nadrabiać to charakterem, ciesząc się jednocześnie z towarzystwa Heather. Gdyby tylko jeszcze z tego ich duetu mogli przejść na ikoniczne już trio, to już w ogóle poczułby się spełniony i gotowy do harców przez resztę nocy.

— Za kołnierz to my raczej nie wylewamy — skomentował, odstawiając na tacę kelnera puste szkło i biorąc kolejny kieliszek. Cóż, szkoda, żeby się zmarnowało, prawda? Wprawdzie widział zaparkowanego na zewnątrz abraksana, jednak wątpił, czy akurat ten trunek przypadłby mu do gustu, gdy przyjdzie do usuwania niedopitków po gościach.

— Przez nich? Gdzie tam. Po prostu... nie są tak dzicy jak ja, czy ty. — Szelmowski uśmiech sprawił, że kąciki jego ust wystrzeliły ku górze. — Co najwyżej, dostanę burę na najbliższym obiedzie rodzinny, jak coś przeskrobię.

W razie, gdyby zaczął nieco przeginać podczas tego wypadu, a rodzeństwo postanowiło go wsypać, miał już w głowie przygotowany plan B. Matka przymknęłaby oko na jego wybryki, gdyby tylko postanowił zjeść trochę zielonego bez mięsa w najbliższe święta. Poza tym, czy było się o co martwić? Przecież był ich ulubionym dzieckiem. Dlatego tylko jemu z ich trójki nadano drugie imię. Chyba dlatego.

— Segregowałbym eliksiry w szpitalnym magazynie — odparł bez ogródek, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że gdyby nie dzień wolny, który postanowił spędzić z Heather, siedziałby teraz w szpitalu. — Ewentualnie czytał regulamin i zapoznawał się z kartoteką przyjętych na oddział pacjentów.

Spojrzał ze zrozumieniem na Rudą, gdy wspomniała o Christie. Wydało mu się to trochę dziwne, że nie czekali już na nich na miejscu. Chyba że planowali po prostu ominąć najmniej interesujący segment wieczoru i zjawić się dopiero wtedy, gdy na sale zostaną wniesione najlepsze alkohole. W sumie to był dosyć genialny pomysł. Aż żałował, że sam na taki nie wpadł parę godzin wcześniej.

— Przecież wygląda na taką słodką i niewinną. Na pewno by szybko wybaczyła — rzucił z niedowierzaniem. Ciężko było uwierzyć na słowo, że kobieta brylująca na scenie w towarzystwie brata, mogłaby jakkolwiek skrzywdzić jego psiapsiółkę za taki drobny psikus.

Powłóczył wzrokiem po sylwetce swojej towarzyszki, starając się wyrażać, chociaż minimalne zainteresowanie tym, co było akurat wystawiane na sprzedaż zaledwie parę metrów przed nim. Gdy wspomniała o tym, że ktoś próbuje ją przebić, machinalnie się odwrócił, aby przyjrzeć się konkurentce Heather i prawie mu oczy wyszły na wierzch, gdy zorientował się z kim ma do czynienia. Bulstrode.

— Ja jebię. To moja szefowa ze szpitala — mruknął, ale jeszcze zanim zdążył to zakomunikować, głos Heather ponownie rozbrzmiał na sali. Wrócił do normalnej pozycji, chociaż jego wzrok ponownie strzelił w kierunku Florence. — Chwilami się jej boję. Chyba niezbyt docenia mój temperament.
Na czas stażu trafił pod jej opiekę w szpitalu i miał wrażenie, że od początku wzięła sobie za punkt honoru to, aby go nieco utemperować. Nieco bardzo. Cameron otaksował ją długim spojrzeniem. W ogóle nie była do siebie podobna w sukience. Był tak przyzwyczajony do widoku kobiety w służbowej szacie, że jakikolwiek inny uniform wydawał mu się obcy i nie pasujący do niej.

— Teraz, jak tak gadasz, to chyba muszę to przemyśleć — powiedział, udając wielce obrażonego. Po chwili machnął ręką od niechcenia, jakby robił jej tym wielką łaskę. Nie musieli koniecznie podbijać stawki. Bądź co bądź, dalej mieli sukienkę do wygrania, a coś czuł, że starcie z Florence może nie być najłatwiejszą rzeczą na świecie. — Odpuśćmy sobie. Na pewno uda nam się uszczuplić twój portfel tego wieczora.

Perspektywa dłuższych włosów, sięgających mniej więcej do ramion, była kusząca ze względów estetycznych. Ot, taka moda wśród ich rówieśników, zwłaszcza tych wywodzących się z niemagicznej dzielnicy Londynu. Tylko ile czasu musiałby spędzić na tym, żeby doprowadzić takie kudły do porządku codziennie rano? Może nie był najpoważniejszą osobą pod słońcem, ale miał na tyle wyczucie czy też instynktu samozachowawczego, aby nie wpychać się na oddział z kudłami powywijanymi na wszystkie strony.

— Na naukę podobno nigdy nie jest za późno — rzucił sugestywnie, uważając, że tego typu tekstu sprawią, że ta noc stanie się chociaż trochę bardziej znośna. Może Heath była przyzwyczajona do obcowania z niemalże arystokracją, ale Lupin nie mógł tego powiedzieć o sobie. Owszem, znał parę osób, w dużej mierze przez rodzeństwo, jednak wątpił, aby co poniektóre czystokrwiste rody uznały za stosowne zaproszenie go gdziekolwiek tylko z uwagi na jego nazwisko. — Ale wiesz, co jeszcze mówią ludzie? — Nachylił się nad jej uchem nieco bardziej. — Że dużo przyjemniej jest przyswajać wiedzę w grupie.

Zagryzł dolną wargę, starając się nie wybuchnąć gromkim śmiechem. Ah, jak żałował, że nie było z nimi Charliego, on na pewno dużo bardziej doceniłby ten klasyczny już tekst. Wrócił wzrokiem do jednej z głównych gwiazd wieczoru, czyli Brenny Longbottom, starając się ocenić, co też miała jeszcze do pokazania swoim gościom w tej części wieczoru.