Nie wszystkie marzenia mogą się spełnić. Od dziecka Richard lubił sport, o czym także świadczył jego żywiołowy charakter. Cieszył się z każdej otrzymanej piłki, rękawic, a także miotły do latania. Najbardziej cieszyły go gadżety związane z Quidditchem. Jego marzenie zostania zawodnikiem popularnego sportu przekreśliły już pierwsze lekcje latania, gdzie miał problemy z utrzymaniem równowagi na miotle. Upadek nie przekreślił jego miłości do sportu i skoro nie mógł zostać zawodnikiem, pozostał wiernym fanem i kibicem.
Drugim marzeniem typowo zawodowym było zostanie aurorem. Kłóciło się to z planami ojca, który nie pochwalał tego pomysłu, jak i kariery sportowej. Co znaczyło, że ze swoimi marzeniami i pragnieniami, Richard nie mógł dzielić się z rodzicami, a jedynie z bratem bliźniakiem.
Z prezentów materialnych czy odzieżowych, cieszył się z czegokolwiek co dostał. Nawet z nudnej książki, aby za bardzo nie podpaść ojcu, który wystarczająco był dla niego surowy. Francis pod jednym względem nie robił różnicy między swoimi dziećmi i nie karał jedno z nich, jeżeli chodziło o dawanie na święta Yule prezentów.

Ostatecznie Richard został Aurorem wbrew woli ojca.

Gdy jest się dzieckiem i pochodzi z szanowanej, bogatej rodziny czystej krwi, to można poczuć się jak "Mały Książę". Renigald uważał się za takiego "księcia" twierdząc przy tym, że powinien mieć… konia. Prawdziwego, białego, czystokrwistego konia. Otrzymany pluszak, nie spełniał do końca jego zachcianki. Tłumaczenie, że w mieszkaniu nie mogą trzymać konia, nie skutkowało. Aż pewnego świątecznego dnia rodzice stwierdzili, że zabiorą Renigalda do stadniny, gdzie mógłby zobaczyć konia i odbyć na nim przejażdżkę. Był wtedy dzieckiem, małym złotowłosym chłopcem. Jak tylko zobaczył dużego, prawdziwego i pięknego konia, to się wystraszył. Bardziej przytulił do siebie pluszaka i schował się za suknią matki. Być może wtedy zrozumiał, że mimo rodzinnego bogactwa, nie może mieć dosłownie wszystkiego. I nie wszystkie stworzenia na obrazkach książek czy w postaci figurek, oddają ten sam wygląd w rzeczywistości. Nawet pod względem wielkości.
Na pocieszenie, tego jakże dla niego traumatycznego spotkania z koniem, Renigald dostał od rodziców Pufka, z którym szybko się zaprzyjaźnił.

Do koni nadal ma dystans. Nie odważył się jeszcze wsiąść na jakiegokolwiek.