Przestała zwracać uwagę na pojedynek, który toczył się gdzieś w tle, omieciony miękką mgiełką nieistotności; oczy większości zwrócone były ku arenie, ślepo podążając za sylwetkami – ona jednak wbijała wzrok w niego uporczywie, jakby chciała go przeszyć tymi igiełkami spojrzenia, wydobyć z niego wszystko i nic zarazem. Czując dłoń zaciskającą się na swojej talii, czując ten przeklęty dotyk, który palił i zadawał nieomal fizyczny ból, zmarszczyła brwi – wyglądając zupełnie jak dziecko, któremu matka odmówiła cukierka, a w całej swej farsie i krasie jednocześnie jak rozjuszona lwica, w której wszelka moralność została pogrzebana. Ta miłość była przeklęta, a ona, wciąż wpierając sobie, że nie czuje absolutnie nic, zatapiała się w niej coraz więcej, aż zaczęła wzbierać wody w płucach.

Widziała w głębi jego tęczówek wszystko, czego nie chciał wypowiedzieć. Wszak czyż nie najlepiej było uciekać przed diabłem?; wiedziała, że brzydził się rozgłosu, kamer, tego całego zamieszania związanego z rozpoznawalnością; a jednak potrzeba bycia przy niej, była silniejsza niż jakiekolwiek pragnienie bycia anonimowym. Bo przecież mógł topić się w kłamstwach, było to jednak nieodwołalne – sława ciągnęła się za Lorettą jak guma do żucia – już przywykła, że jego obecność ją otula. Wiedziała, że nie mógł się od niej uwolnić i jednocześnie posiadła świadomość, że za każdym razem, jak odchodził, wracał do niej ze zdwojoną siłą.

To był właśnie urok ich przeklętej relacji.

Bardzo dyskusyjną, a jednocześnie autoteliczną kwestią było jego ciągłe uciekanie – widziała, że miotał się w sobie, szukając wolności, której nie mógł nigdzie osiągnąć; a ona była jednym z faktorów, które tę wolność ukracały. Nie gryzło to jednak jej sumienia, bo egocentryczna w swojej krasie, uwielbiała, gdy wracał do niej na kolanach, każdorazowo zabiegając o jej uwagę. Ich relacja była toksyczna; mętna i gęsta, zupełnie nie taka, jaka relacja tego gatunku powinna być – nie uskrzydlała, a przybijała do ziemi, odbierając ostatnie tchnienie, które zalęgało w spętanych bolączką płucach.

Zaćpany zawsze wysyłał jej sowy. Listy, w których wyznawał jej niekończącą się miłość, potrzebę bycia przy niej – często także zjawiał się przed jej drzwiami, na których był w stanie czekać do bladego poranka, tylko aby ją ujrzeć, wychodzącą z mieszkania, omiecioną tymi perfumami o zapachu bergamotki, patrzącą na niego czule z pogardą. Pijanego często nogi go wiodły do niej i gdy zdarzyło się, iż go wpuściła do środka, otulał ramionami jej nogi, oświadczając się po raz kolejny.

I kolejny. I kolejny.

– Bertie, ta z krzywym nosem, jakby ktoś jej przyłożył cegłą w dzieciństwie; Octavia, ta, która miała zeza rozbieżnego; Linda, ta, której papieros by się zmieścił między jedynkami – wyliczyła, czerwieniąc się subtelnie ze złości; fakt, iż pamiętała je wszystkie, nie świadczył bynajmniej na jej korzyść.  – Jesteś pewien, że mnie kochasz? Jakim cudem, skoro masz taki gust do kobiet? – spytała, marszcząc brwi.

– Mary Jane? – zabrzmiała, w skupieniu ogniskując spojrzenie w jego oczach. Myślała tak przez moment, trwając w zadumie, jakby wertowała kartki umysłu, chcąc znaleźć tę właściwą. – To ta wysoka? Ta, która mówiła na mnie Loletta, bo nie potrafiła wymawiać „r”? – Zamrugała kilkukrotnie, przywołując wspomnienie istoty tak absurdalnej jak Mary Jane; jakie miała wobec niej szanse?; przecież w starciu z Lolettą odpadała w przedbiegach. – Nie, ja pytam na poważnie. Co ty widziałeś w takiej Mary Jane?

Reagowała nerwowo na każde wspomnienie jego zdrożnych wojaży i romansów. Chciała go przecież w gruncie rzeczy dla siebie; aby żadna kobieta nie była dla niego równowarta, co ona; aby pragnął jej i z ten swój popierdolony sposób kochał ją; nawet aby oświadczył się jej po raz siódmy, gdy wypije sowitą dawkę alkoholu; aby była dla niego jedyna i najistotniejsza. To do niego przychodziła zalana łzami, to on wówczas gładził ją po włosach czule – zupełnie jakby nie był sobą; zupełnie, jakby pod całunem jej obecności miękł. Nie był wówczas tym butnym pijakiem, co w prozie codzienności. Dla niej zawsze był inny; dla niej zawsze był.

Uniosła dłoń niepewnie, przenosząc na jego policzek, sunąc po nim przez te wszystkie dłużące się sekundy, w których tonęła w bezkresie jego oczu.

– Beze mnie byś zginął – powtórzyła jak przeklętą kantyczkę.

Ton jego głosu był niezmienny, ona jednak już dawno spadła z emocjonalnego urwiska; gniew, moszczący się gdzieś na dnie roziskrzonych, skąpanych w czerni oczu, był na swój sposób urokliwy. Zmarszczone brwi, pąs złości oblewający policzki woalką, ustąpiły po chwili zaczepnemu uśmiechowi, gdy zaciskał palce mocniej na jej talii. Pozwoliła się przyciągnąć mocniej – teraz nie istniały Bertie czy Linda, jedynie ich nieodzowne, rozbite tysiącami iskier połączenie dusz. Loretta lubiła w końcu myśleć, że są sobie na wszelki możliwy sposób przeznaczeni. Jego uczucia były w końcu okowami.

I już po chwili, złość rozgorzała w niej na powrót. Nienawidziła, gdy pozostawał w tej swojej stoickiej, zblazowanej krasie; jakby żadne słowa nie dotykały strun jego emocji; jakby był obojętny wobec enigmatycznego tego wszystkiego. Irytacja zapłonęła sowicie, rozgrzewając zarumienione policzki, świerzbiąc palce – chciała zadać mu niewysłowiony ból i było tak zawsze, gdy jego wnętrze nie reagowało. A przecież powinno! Była gotowa sięgnąć po jeszcze bardziej kwaśne słowa, tylko po to, aby go dotknąć u cna.

– Bo byłam pewna, że nie przyjdziesz – wydukała wreszcie gorzko, odwracając wzrok od jego osoby tak daleko, jak tylko się dało. Westchnęła przy tym ciężko, czując, jak jego palce wbijają się w jej kibić jeszcze mocniej. Wiedziała, że sygnalizował w ten sposób swój teren; w Alexandrze było coś podejrzanie atawistycznego.

Gdy miała wysyczeć kolejne słowa, gdy już te kłębiły się w przełyku, aby zacząć lawirować na języku, gdy już sobie pomyślała, jak to ona mu dosoli, pojawiła się ona.

– Cześć, Diana – rzekła pogodnym tonem.

Diana Mulciber.

Coś niewysłowienie ciężkiego spadło z jej klatki piersiowej, gdy mogła zwrócić uwagę na inną osobę, aniżeli Alexa. Już zaciskała w końcu swoje małe piąstki, już była gotowa wysyczeć mu wszystko, co o nim myśli, jak brzydkie były Bertie i Linda, jak pierwotnym zachowaniem się cechuje… Spojrzenie jednak miękko zsunęło się na blondwłosą ćpunkę, znaną jakże szwagierkę Alexandra. Nie żeby Loretta jej nie lubiła! Była w końcu jedyną na tyle przetrąconą osobą, że wybrała się z nią do Ameryki, gdzie były blade i nierozpoznawalne, gdzie mogły pić whisky sour bezkarnie, bez gapiów wlepionych w ich sylwetki.

Zawdzięczała Dianie o wiele więcej, niż by chciała.

Wyplątała się prędko z otulającego ją ramienia; stanęła zamiast tego obok dwójki, wbijając wzrok w arenę. Istotnie, pojawiła się tutaj jako gwiazda wieczoru, a nie zerknęła dotychczas nawet na losy potyczki. Wierzyła przecież głęboko w Louvaina, gotowa była go pocieszyć, gdy ten dzban Philip triumfował. Parsknęła śmiechem na propozycję Alexandra, posyłając mu wyzywające spojrzenie.

– Och, nie mogę na niego patrzeć – wydusiła w końcu. – Gdzie ja miałam oczy, na bogów? Daję wam błogosławieństwo w sprawie tego plucia – spuentowała, wiedząc, iż ta dwójka jest do tego absolutnie zdolna, biorąc na siebie ciężar ewentualnej flegmy w oku Notta. W jego umyśle w końcu zawierało się tylko dęcie wiatru, wpadającego jednym uchem, a drugim wypadającego.

Loretta Lestrange lubiła skandale – to niewątpliwie miało potencjał nim się stać.

Spojrzała na Rabastana bardzo morderczym wzrokiem. Nie przepadała za dziećmi, wiadomo, że te z rodziny traktowała nieco inaczej, bo były ich nadzieją, lepszym jutrem, przyszłością. To by było na tyle. - Myślisz, że w przedszkolu można rzucać imperiusa? - Powiedziała cicho, tak, aby ten żart dotarł tylko do uszu przyjaciela. Nie wyobrażała sobie, jak inaczej można by zapanować nad zgrają rozwrzeszczanych bachorów.

Zapewne by się z nim pokłóciła o to, jak surowo oceniał swój żywot. W oczach Belli był zawsze pocieszny, przyjacielski i nigdy nie odmawiał pomocy. Może trochę gnił w swojej jaskini, ale jej to wcale nie przeszkadzało.

- Wiesz co, niby zaangażowani, ale nic się tam nie dzieje. - Powiedziała obserwując pojedynek. - Spodziewałam się większych fajerwerków, jak widać, jak zawsze się przeliczyłam. - Ziewnęła przy tym teatralnie, aby pokazać przyjacielowi, co tak naprawdę o tym myśli.

- Brakuje mi krwi, to zdecydowanie dodało by nieco teatralności. - Lubiła oglądać przemoc, taką najbardziej przyziemną, a tutaj nic specjalnego się nie działo. Żaden z nich nie dał się porządnie uszkodzić, a szkoda, jeszcze większa szkoda, że nie spotkało to tego, całego Notta.

- Ty to masz wyobraźnie, na taki pojedynek chętniej bym poszła! - Zachwycił ją pomysł Rabastana. Walka w przestworzach brzmiała na taką, która byłaby naprawdę interesująca.

- Przynajmniej szybko poszło, ciekawe, czy Lou planuje po tym jakieś świętowanie, chociaż, czy ma co świętować? - Rzuciła pytanie w eter, bo właściwie nie wiedziała kto wygrał. Czy nie powinni walczyć do skutku, aż któryś zwycięży? Może spotkają się drugi raz, chociaż wątpiła, aby kolejne takie wydarzenie cieszyło się, aż takim zainteresowaniem.

To akurat było trochę dziwne, że z Atreusem zgodzili się bez żadnej sprzeczki czy nawet minimalnej przepychanki słownej. Wiadomo, że pomagali sobie w potrzebie ale jednak to robienie sobie pod górkę było pewnego rodzaju tradycją - Tosiek... Jakby Bulstrode nie był fachowcem to by nie robił tego co robi po dziś dzień. A po drugie nie zostałby sekundantem Lou gdyby też nie jego umiejętności - wtórował po raz kolejny przyjacielowi. Czy mógł zrobić coś inaczej, niż powiedzieć prawdę? Raczej nie, a i kłamać zbytnio nie wypadało w tym momencie.

- Opijał pewne zwycięstwo Atre... Pewne zwycięstwo - uśmiechnął się, tłumacząc mu z pewnością w głosie - A zresztą to Twój wybór. Doceniam. Szanuję... Ale lepsze takie teksty, niż inne w gazecie, nie? - zapytał, zaciągając się papierosem. Oczywiście chodziło mu o ich małą sprzeczkę tudzież nieporozumienie z końcówki maja. Stanley nie chciał jednak mówić o tym na głos, ponieważ obiecał, że będzie trzymał dziób na kłódkę w tym temacie.

Borgin Starszy z Młodszym rozkoszowali się papieroskiem, sięgając co jakiś czas po łyczka z piersiówki Anthony'ego. Biedny był ich Ślizgoński kompan, który postanowił tkwić w trzeźwości podczas tego wydarzenia ale taka była rola ascety - obrońcy uciśnionych. Ktoś jednak musiał pełnić taką rolę czyż nie?

- Tosiek...? Wszystko w porządku? - zapytał, spoglądając na kuzyna, który chyba nie czuł się zbyt dobrze. Co jest? Fajka i trochę wódki zaczęło Cię ścinać z nóżek? Brak formy? zastanawiał się nad tym przez chwilę, a później odrzucił peta gdzieś na bok, gasząc go butem - No i się porobiło kurwa mać - przyznał, widząc jak kuzyn kręci się na boki i próbuje utrzymać się barierki - Atreus weź no mi tu pomóż... Bo zaraz nam się na arenie pojawi trzeci zawodnik... - dodał, łapiąc Tośka pod ramię aby ten przypadkiem nie zarył tym swoim pięknym pyszczkiem w podłogę, wszak byłaby to ogromna szkoda i rysa na porcelanie.

- Dawaj go tutaj spróbujemy usadzić z boku i będziemy zerkać co jakiś czas czy nic mu się nie dzieje - zaproponował, ciągnąć go na bok. Stanley nie wiedział jeszcze, że będą walczyć z Anthonym przez cały czas trwania pojedynku, ponieważ ten nie chciał wcale z nimi współpracować. W ten właśnie sposób, Atreus został po raz drugi sekundantem w tym dniu. Po raz pierwszy dla Louvaina, a po raz drugi dla Staszka w tej równie nierównej walce.

W końcu udało im się go jakoś usadzić i Borgin był gotowy zerknąć w kierunku pojedynku ale dostrzegł kątem oka, że ten zaczyna lecieć - Łap go bo leci - rzucił szybko i wystawił ręce aby go asekurować. Czy Ty możesz z nami współpracować? Oparł Iana o krzesełko, upewniając się, że tym razem na pewno siedzi stabilnie, a następnie przetarł twarz - Ehh... Dzięki Atreus. Ty to jednak jesteś dobrym przyjacielem - przyznał, szturchając go żółwikiem w bark - W końcu możemy zerknąć na... - zamilkł na moment widząc, że już jest w zasadzie po wszystkim - Pojedynek? - zapytał z nieukrywanym zaskoczeniem, sięgając po papierosa - Już po wszystkim? Lou wygrał? - spojrzał w stronę Bulstrode'a jakby ten był wyrocznią w tym momencie. No to żeśmy mu pokibicowali... Szkoda strzępić ryja...

Po opuszczeniu areny z podniesioną głową zupełnie jakby to on wygrał ten pojedynek został zaczepiony przez swojego sekundanta, do którego się uśmiechnął z zadowoleniem. Zdecydowanie było miło usłyszeć taką pochwałę. Zakończenie pojedynku oznaczało również, że mógł wypić kolejny kieliszek szampana. Od rzucania tych wszystkich zaklęć i wykonywania uników trochę zaschło mu w gardle. Wypity kieliszek szampana będzie swoistym uhonorowaniem tego, że nie przegrał tego pojedynku i to nawet jeśli nie zdołał go wygrać. Okazał się minimalnie lepszy od Louvaina, który zdołał przełamał jego obronę podczas ostatniej rundy.

— Dziękuję, Eriku. Bardzo wyrównana. — Docenił słowa swojego towarzysza. — Z pewnością liczył na swoją wygraną, podobnie jak ja liczyłem na to, że opuszczę arenę jako zwycięzca. Remis nie wydaje się niczym złym w perspektywie urządzenia widowiska dla wszystkich osób na widowni. — Potrafił wczuć się w swojego rywala, który od tego pojedynku oczekiwał tego samego, co on. Nierozstrzygnięcie tego pojedynku tworzyło pewien impas, jednak dla niego ten konflikt dobiegł końca... z tego względu, że podniósł rzuconą mu rękawicę wyłącznie dla swojego dobrego imienia i nie zamierzał tracić więcej czasu na toczenie pojedynków w jakiejkolwiek intencji powiązanej z Lorettą. Louvain będzie musiał żyć z niesatysfakcjonującym go wynikiem tego pojedynku. Podobnie jak on. Z dala od wszystkich widzów da upust swojemu niezadowoleniu z ostatecznego wyniku.

— W związku z tym, że ten pojedynek został nagłośniony przez prasę, powinienem się wypowiedzieć o nim na łamach prasy... więc tak, planuję. — Zapewnił Erika. Spodziewał się próby kontaktu ze strony mediów, choć jeśli on nie nastąpi to zamierzał wydać stosowne sprostowanie. Po chwili podszedł do nich Bellamy, do którego również się uśmiechnął. Odebrał też od niego swoją pelerynę, od razu ją zakładając.

— Nie mogło być inaczej, to nie była barowa bójka. — Zwrócił się do swojego przyjaciela, nie przestając się uśmiechać. — Jeśli tego spróbuje to zostanie spacyfikowany. — Wypowiadając te słowa, spojrzał z ukosa na Erika. Podczas Beltane Louvain pokazał, że jest zdolny do tego. Rzucił się na niego z pięściami. Nic więc dziwnego, że podszedł do tego znacznie poważniej i nie obrócił tego w żart.

— Dobrze się bawiłeś? — Zmienił temat, nie chcąc rozmawiać o tym czarodzieju, z którym dopiero co skończył się pojedynkować.

Jego siostra Loretta miała widocznie sporo adoratorów. Ledwo się pojawiła, a już została otoczona przez męskie grono. O tyle było dobrze, że udało mu się z nią przywitać. Nie oddalał się zbytnio, aby mieć ją na oku, na wszelki wypadek, gdyby miało coś pójść nie tak. O ile wiedział, że Loretta poradzi sobie z facetami, tak jednak jako starszy brat, Laurence wolał być w pobliżu. Większość członków rodziny skupiona była na rozmowach i plotkowaniu. On z kolei pilnował syna i obserwował pojedynek. Po to tutaj przyszedł, aby wesprzeć Louvaina. Znał goi wiedział, że mimo starania się, co mogło pójść nie tak.

Podczas obserwacji, został poczęstowany kieliszkiem wina, przy okazji Lestrange poprosił o sok dla swojego syna. A kiedy otrzymał, pomógł Louisowi przytrzymać szklankę. Dzieciak żywiołowy, mimo iż bywa samodzielny, to jednak ojcowska pomoc była mu jeszcze potrzebna. Wtem Laurence usłyszał wynik pojedynku – Remis. Przeniósł wzrok na arenę pierw sprawdzając, czy jego brat jest cały. A dopiero później na tego drugiego. Niestety, Nott też się trzymał na nogach. Mężczyzna westchnął z niejaką ulgą. Nie była wygrana, ale też nie była przegrana. Remis sprawił, że nie ma wygranego ani przegranego.
Mały Louis nie chciał już pić soczku i spojrzał na arenę, widząc że się panowie rozchodzą.