Zajęty podziwianiem córki i syna, znajdujących się właśnie na scenie i szykujących na pierwszą wspólną randkę - za jakie grzechy, na Merlina! - na początku nie zorientował się, że w Dziurawym Kotle miało wydarzyć się coś więcej. Znajdującemu się tych kilka stolików dalej Atreusowi, nie poświęcił bowiem dotąd wystarczająco dużej ilości uwagi. Tak samo zresztą, jak i towarzyszącej mu Malfoyównie. Zajęty przetrawianiem tej jakże cudownej katastrofy, we wszystkim zorientował się dopiero w tej chwili, kiedy Atreus znalazł się bezpośrednio pod sceną. Ze swojego stolika, Mulciberowie mieli na to wszystko naprawdę dobry widok. Praktycznie z pierwszego rzędu! Praktycznie pierwsza klasa.

Nietrudno było połączyć ze sobą wszystkie kropki. Tylko co teraz?

Spojrzał na Ricka. Czy brat również połapał się w tej sytuacji? Rozumiał, że działo się właśnie coś, co mogło w konsekwencji doprowadzić do komplikacji? Nie mógł się z pewnymi kwestiami zdradzić przy Lorien, ale...

- Chyba coś jest nie w porządku. - wreszcie zdecydował się odezwać, przenosząc spojrzenie z brata na żonę, a z żony już na Atreusa i scenę. Czy to był ten moment, kiedy powinien odegrać zmartwionego ojca, trochę zaniepokojonego tym, co właśnie działo się tuż obok sceny? Gdyby tylko podjęcie decyzji było łatwe. Okazało się proste... - Spróbuje się czegoś dowiedzieć, wybaczcie na moment.

Przeprosił ich obydwoje, decydując się ostatecznie zaryzykować i podejść do sceny. O tym, że to właśnie on jest ojcem Wiewióreczki, wiedzieli wszyscy, którzy zarejestrowali jego mały pokaz ojcowskiej dumy. Powinien więc być w wystarczającym stopniu wiarygodny? Miejmy nadzieje!

- Przepraszam. - odezwał się, zatrzymując zaraz za Atreusem i pracownikiem ochrony. Mówił na tyle głośno, że jego pojawienia się nie można było przeoczyć. Nie zarejestrować. No cóż. Przynajmniej się na coś przyda, robiąc nieco zamieszania. - Przepraszam, ale jestem ojcem dziewczyny. - te słowa skierował bardziej do ochroniarza niż Atreusa. Ten drugi musiał go przynajmniej kojarzyć. Byli daleką, ale jednak rodziną. - Czy dzieje się coś, co... - nie dokończył, zamiast tego posłał jednak wymowne spojrzenie w kierunku sceny, które powinno powiedzieć wystarczająco dużo. Pozwolić im zrozumieć, co Robert właśnie starał się przekazać. - Proszę zrozumieć, jestem jej ojcem. To niesforna dziewczyna, ale nie chciałbym, żeby wpakowała się w jakieś problemy. Zresztą, Atreusie, proszę... to przecież Twoja kuzynka. - skupił się przez moment właśnie na aurorze. Nawet jeśli dla niego bardziej liczyła się kariera, to może ten cymbał, jego własny syn, przez te kilka sekund zdąży stąd po prostu nawiać.

To co działo się na scenie, przechodziło ludzkie pojęcia. Nie tylko prowadząca przekroczyła swoje kompetencje, ale ujrzenie Stanleya, biorącego udział w tym wydarzeniu było takim samym zaskoczeniem, co Sophie. O ile po dziewczynie by się mogli tego spodziewać, to nie po Borginie.

Nie był to koniec niespodzianek. Rozglądając się, Richard w końcu dostrzegł Charlesa w towarzystwie nieznanej mu dziewczyny. To nie przykuło jednak jego większej uwagi, kiedy poczuł upierdliwy wzrok na sobie a w umyśle, jakby naruszenie bariery? Zmarszczył brwi, odszukując wzrokiem intruza. Jako oklumenta, miał ochronę umysłu cały czas włączoną. Nie spodziewał się, że ktokolwiek podejmie próby przebicia się przez jego ochronę umysłu. Tym podejrzanym stał się Bulstrode. Kto by pomyślał. Aura Richarda była mieszanką barw brązowej z żółtą z niewielką domieszką czarnej. W obecnej sytuacji był opanowany, spokojny ale i zaskoczony jak inny zaistniałą sytuacją. To by najpewniej zobaczył aurowidz, gdyby przebił się przez jego barierę ochronną umysłu.
"Co kombinujesz?" – pomyślał. Zauważając po chwili, że Atreus wstał i skierował się pod scenę.

Wymiana spojrzeń braci, gdzie Richard nie ukrywał po sobie, że wie jak źle i paskudnie zrobiła się sytuacja. Rozumiał zaistniały problem, kiedy dostrzegł również u Atreusa odznakę aurorską. Stanley o nim opowiadał. Taki z niego przyjaciel?

- Nie jest.
Potwierdził krótko, zgodnie z prawdą Robertowi i gdyby nie okoliczności, dodałby może coś więcej. Nie było na to na razie czasu.

Przepuścił brata, skoro chciał samodzielnie spróbować czegoś się dowiedzieć, przeciągnąć sprawę, zagadać. Dać więcej czasu do działania, a dokładniej, zwiania Stanleyowi. Nie zamierzał go zatrzymywać. Przecież wiedział co robi. Na wszelki wypadek, Richard pozostawał w gotowości, aby w razie konieczności interweniować. Mieć nadzieję, że nie będzie to konieczne.

Podczas gdy Robert postanowił porozmawiać z Atreusem, Richard przeniósł spojrzenie w stronę sceny, gdzie prowadząca nagle zakończyła całe wydarzenie, a w raz z tym zarejestrował zniknięcie bratanka i bratanicy ze sceny. Teleportowali się. Opuścił wzrok w kierunku brata, aby zarejestrować jego reakcję, po czym na Lorien a następnie w kierunku Charlesa. Niespodziewana zagrywka, w której trzeba było udawać zaskoczenie.

Osoby, które przyszły tylko oglądać wydarzenie, po jego zakończeniu zaczęli się rozchodzić. Niewielu zostawało. Z kolei pojawili się inni auroezy z Ministerstwa. "Cholera… " – pomyślał, widząc ich jak podeszli pod scenę. Nie ruszał się ze swojego miejsca. Obserwował przebieg zdarzenia, słuchając wymiany zdań. Oparł dłonie o biodra i czekał na rozwój sytuacji.

Odetchnąłby z ulgą, gdyby tylko mógł sobie pozwolić na okazanie reakcji. Zniknięcie Stanleya było mu zdecydowanie bardziej na rękę niż jego aresztowanie i sprowadzenie przed oblicze Wizengamotu. A następnie odesłanie prosto do przytulnej celi w Azkabanie. Oczywiście teleportowanie się razem z Sophie było w tym przypadku nieco kłopotliwe, ale to kwestia, nad którą będzie musiał pochylić się nieco później. Teraz trzeba było jeszcze przez chwilę pociągnąć całą tę szopkę. I przy okazji spróbować też wycofać się stąd w taki sposób, który nie sprowadzi mu na głowę niepotrzebnych problemów.

- Poszukiwany? - powtórzył? W takim momencie rodzic, który dba o swoje dziecko nie powinien się wycofać, prawda? Dlatego też Robert zamierzał brnąć w to dalej. Dopytywać. Wprowadzać zamęt. Utrudniać aurorom wymianę informacji. Być tym ojcem, którego służby najchętniej wyprowadziłyby na zewnątrz Dziurawego Kotła. A przy okazji kazały zgłosić się po konkretne informacje najwcześniej po upływie 48 godzin, kiedy już uda się ustalić szczegóły całego tego zajścia. - Proszę mnie nie ignorować! Za co Stanley Borgin jest poszukiwany? Dokąd zabrał moją córkę?!

Oczywiście doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że swoim zachowaniem w niczym nie pomaga. Aczkolwiek dokładnie taki był jego cel, kiedy zdecydował się ruszyć w kierunku Atreusa. Chciał wprowadzić trochę chaosu. Zamieszania. A jeśli przy okazji Bulstrode chlapnąłby coś na temat powodu poszukiwań i tak dalej - to zawsze mogło się w przyszłości przydać. Tego rodzaju informacje były na wagę złota. Zwłaszcza, kiedy wpadały w ręce zupełnie niespodziewanie. Przypadkiem.

- Moja córka to lekkomyślna dziewczyna, o niczym mnie wcześniej nie informowała. Gdybym wiedział, nie zgodziłbym się na jej udział w tej farsie. - odpowiedział, nawet nie musząc się silić na to, aby okazać wiążącą się z tym irytacje. Choć jeszcze kilka minut temu głośno oklaskiwał swoją córkę, gratulował jej zwycięstwa, to teraz wcale nie krył się z tym, jak sprawy miały się w rzeczywistości. - Zostałem o wszystkim poinformowany przez panią Fairfax. A przy okazji poproszony o nakreślenie kilku słów na temat Sophie.

Obserwował. Otoczenie, oraz scenę, przy której Robert rozmawiał z Aurorami. W tym z Atreusem. Nie zamierzał opuszczać jeszcze tego miejsca, póki nie będzie wiadomo co i jak. Trzeba było grać, innego wyjścia nie mieli.
Zarejestrował, że dwóch aurorów udało się na zaplecze. Najpewniej przeszukać miejsce i przepytać tutejszych organizatorów i właściciela miejsca.

Jak za ostatnim razem odczuł "atak" umysłowy na swoją barierę oklumencji, tak teraz tego pilnował bardziej. Lecz intuicja nakazała mu spojrzeć w kierunku syna. Przejął się tym co miało miejsce na scenie? Przynajmniej wyglądało to naturalnie. Zaryzykował zdjęcie ochrony, aby wpuścić pytania syna do swojego umysłu.

"- To co widziałeś. Teleportowali się ze sceny. Robert próbuje się dowiedzieć więcej. Randkowy spektakl dobiegł końca, więc możesz wracać do domu. My zostaniemy, aby dowiedzieć się co z Sophie. Jak będziemy coś więcej wiedzieć, przekaże ci szczegóły w domu."
Odpowiedział synowi korzystając z umiejętności fali. Szczerze, Charles w tej chwili jedyne co mógł zrobić, to wrócić do domu. Nikt w tej chwili w zaistniałej sytuacji za wiele nie zrobi, nie pomoże. I choć Richard znał prawdę, nie chciał na razie nic więcej przekazywać synowi. Pomimo pewności, że Sophie nic nie jest i że Stanley o nią zadba, to jedna trzeba było odegrać swoją rolę, zaniepokojonego w pewnym stopniu zniknięciem bliskiego członka rodziny. Z powagą obserwował przebieg rozmowy i zachowanie każdego aurora. Być może też próbował wyczuć moment, czy będzie musiał interweniować, czy nie.

A skoro nikogo w tym budynku nie zatrzymywano i uczestnicy widowiska mogli opuszczać lokal, również Charles mógł to uczynić. Tak myślał Richard, sądząc że syn go posłucha. Czy może postąpi inaczej?