Kończy taniec z Brenną, podbił do nich Atreus, więc Vincent usuwa się z parkietu JEŚLI ATREUS OCZYWIŚCIE NIE ODWALI CZEGOŚ przez swoją odwagę hihi

Na słowa Brenny jedynie się uśmiechnął. Mógł go zmanipulować, mógł mu odmówić, ale nie potrafił mu kłamać, wiedział też, że jego własny ojciec, któremu zależało na tym ślubie po prostu pragnął zobaczyć go z żoną i to go trochę w tym wszystkim denerwowało. Poczuł, że nie potrzebnie mówił jej o tym, bo ona miała całkowicie inną rodzinę niż on sam. Pod tym względem różnili się oboje. Wiedział, że żaden argument nie przekona Edwarda do zmiany zdania, nawet jak wysunie kaliber pod postacią jego córki.

– To nie tak działa, nic go nie przekona – dodał nie rozwijając swoich wątpliwości, myśli, żalu. Nie był typem, który opowiadał z łatwością o sobie, co Brenna doskonale wiedziała. Sama też niewiele o sobie mówiła, ale zdecydowanie jej rodzice byli łagodną wersją jeśli chodziło o tematy ślubne, przynajmniej on miał takie wrażenie.

Zaśmiał się na jej słowa i pokręcił głową. Poczuł ulgę, gdy wyjaśniła mu na czym polegał efekt lusterka. Jego paranoja dokładała do tego jakieś niestworzone rzeczy. Brenna była tylko przyjaciółką, a fakt wtedy właśnie myślał o jej uwielbieniu do przepychu i tego, że się postarała.

– A szkoda, przeczytałbym twoją biografię – wyszczerzył się, a gdy muzyka zaczęła cichnąć sam się przed nią skłonił. – To był zaszczyt, panno Longbottom – odparł równie teatralnie, co ona. Wyprostował się i rozejrzał po miejscu, a wtedy dopadł do nich Atreus. Vincent uniósł brwi w zdumieniu i parsknął pod nosem.

– No Paskudo, mam nadzieję, że masz dobre buty, bo chyba w takim tempie nie zdążysz nawet usiąść. – spojrzał na świetliki w włosach Bulstroda. – Ładnie się świecisz – na ustach Vincenta zamajaczył złośliwy, delikatnie cyniczny uśmiech. – Zamówię ci coś do picia, tak pamiętam, bez alkoholu, moja droga – odparł wpatrując się w Longbottm, a  ton był jak zwykle w takich sytuacjach delikatnie przesłodzony. Puścił do niej oko i usunął się w tył jeśli Atreus nie odjebał maniany.

Avelina cicho się zaśmiała. Ta rozmowa była dziwna i dlaczego nadal rozmawiali o stringach? Czy ktokolwiek w ogóle je nosi? To brzmi trochę jak masochizm, nie? Nie powiedziała tego na głos, a jedynie wróciła do rozważań w swojej głowie. Tam było przyjemnie, bezpiecznie, cicho i mniej zawstydzająco. Nikt nie rozmawiał o stringach, ani innych podobnych rzeczy. Nie zmieniało to faktu, że po drinka sięgnęła, upiła i w sumie niewiele poczuła. Milczała, a jej wzrok powędrował w kierunku miśka, którego wskazał Atreus. Uniosła brew ku górze i patrzyła tam z niedowierzaniem.

– Nie wiedzieliście, że Brenna chciała zachować leśny realizm? – skłamała czując dziwny ucisk w żołądku. Powiedziała to takim tonem jakby wiedziała o tym od początku, a przecież nie wiedziała. Nie wiedziała jak Brenna planuje kierować tą potańcówką. Jej policzki zapłonęły rumieńcem, więc wróciła do picia drinka. Było to dziwne, nie w jej stylu, ale miała nadzieję, że nikt nie zwróci na to uwagi. Co jeśli ktoś zada jej o to pytanie?

– O właśnie, tańczenie jest idealnym pomysłem – dodała, gdy Atreus zniknął.

AVELINO, DO JASNEJ CIASNEJ OPANUJ SIĘ! Lubisz tańczyć, ale nie w takich tłumach. Tu jest dla ciebie za dużo ludzi. Paxton nie wiedziała, co w nią wstąpiło. Sama nigdy nie wyrywała się na parkiet, nigdy nikomu nie mówiła, że lubi tańczyć, bo lubi, ale nie na imprezach. W domu, gdy nikt nie patrzy, z miotłą, albo motem wychodzi to jej świetnie, a na imprezach jeśli się dobrze nie upoi to nigdy nie ma takie odwagi, aby wyjść na parkiet, więc dlaczego skłamała, że tańczenie to dobry pomysł? Żeby zakryć zawstydzenie wypiła całego drinka w kilka łyków. Ostatnio alkohol wchodził w nią o wiele lepiej niż kilka miesięcy temu.

Kątem oka patrzyła za Alastorem, gdy ten oddalał się w kierunku kobiety z koszykiem, ale gdy dotarli do baru – na moment straciła go z oczu. Atreus poprosił o te drinki i był to moment, w którym Victoria mogła się odrobinę rozejrzeć.

– Mało ci kiszenia ogórków? A co byś chciał teraz kisić, marchew? – odpowiedziała Atreusowi, oczywiście śmiertelnie poważnie, mimo tego, że wcale na serio nie mówiła. – Ale jak potrzebujesz wymiany partnerów w pracy, to wiesz gdzie jest moje biurko – tuż obok biurka Caina Bletchleya. Nie miała nic przeciwko wspólnej sprawie, natomiast na pewno nie mogła go włączyć w to, nad czym obecnie pracowała. Alastor zdążył do nich wrócić i Lestrange zerknęła na to, co trzymał w dłoniach. Odporny na ogień…? Cóż, ona była nań całkowicie odporna, ale widząc te spinki… – Ale to są spinki do koszul, a nie do włosów – to czemu mają się od nich jarać włosy? Zresztą… zajarały mu się, że tak uważał? Kontrolnie nawet zerknęła na głowę Alastora, ale nie działo się tam nic podejrzanego… W tym momencie własną spinkę wsunęła we włosy, odgarniając je trochę na bok z jednej strony – i to była spinka do włosów! I bardzo pasowała do czerni, którą emanowała.

Na słowa Atreusa rozejrzała się we wskazanym kierunku, a widząc latającego Erika i jakiegoś niedźwiedzia… nawet nie mrugnęła. Czy było to coś zadziwiającego? Trochę. Czy była zaskoczona? Ani odrobinę. Znała Brennę o kilkanaście lat za dużo, by mogło to zrobić na niej jakieś większe wrażenie. Nikt nie wrzeszczał, znaczy nikomu się krzywda nie działa…

– Ja nie wiedziałam – odpowiedziała Avelinie, nie podejrzewając ani o jotę, że kobieta zupełnie nie to chciała powiedzieć. I chciała właśnie wciągnąć w Paxtą w jakąś niezobowiązującą rozmowę, ale wtedy… Wtedy poczuła się dziwnie.

Nie miała podstaw podejrzewać, że w tych drinkach znajdzie się coś, co nie powinno tam być. To była impreza organizowana przez Brennę, kobietę, którą znała całe życie. Barman co prawda ostrzegał przed specjalnymi efektami, ale czy to było takie nadzwyczajne? Niespecjalnie. Tak długo, jak nikt nie dolewał jej amortencji do napoju, albo trucizny, to była w stanie to zaakceptować, bo za amortencję mogłaby się już nie powstrzymać. Na pewno jednak nie spodziewała się, że po upiciu pierwszego łyka, poczuje jakąś dziwną ochotę na śpiew. Lubiła tańczyć, ale śpiewać…? Była raczej tą osobą, która nie odzywała się specjalnie dużo w obcym towarzystwie, choć wcale nie trzeba było ciągnąć jej za język. Ale żeby śpiewać? Tę pierwszą ochotę zbyła, ponownie przykładając kieliszek do pociągniętych czerwienią ust, by wypić nieco więcej. Jej myśli nieopatrznie zakręciły się w miejscu oddalonym od tej stodoły, wokół osoby drogiej jej sercu; to był krótki impuls, instrumenty zakończyły poprzednią piosenkę i powoli przygrywały, przygotowując się do kolejnej, a Lestrange poczuła to dziwne uderzenie serca. I poczucie, że musi, bo inaczej się udusi… Odłożyła kieliszek na bar, nie patrząc na barmana, ledwie rzuciła ciemne spojrzenie na Atreusa, Avelinę i Alastora.

– Zaraz wrócę – rzuciła, a jej głos brzmiał odrobinę inaczej, bardziej miękko, śpiewniej? Trudno powiedzieć, bo kobieta nie dała więcej czasu, by móc się nad tym zastanowić. I po prostu przeszła przez salę, wchodząc wprost na scenę, pewnie do tego momentu raczej niezbyt zauważona.

Jeśli ktokolwiek miał właśnie zacząć śpiewać – nie zdążył, bo Victoria po drodze wydobyła różdżkę z kieszeni materiałowych spodni, by wzmocnić swój głos za pomocą magii, i uprzedziła (potencjalnego) śpiewaka. Nie wiedziała skąd w niej ta odwaga, chęć do śpiewania i to jeszcze tego. Mugolska piosenka… ale znała ją; słyszała ją wiele razy w czasach, gdy jeszcze pracowała w Czarodziejskim Pogotowiu Ratunkowym i miała dość częste spotkania z mugolami w ich domach. Znała tekst. I uważała tę piosenkę za piękną. W oryginale śpiewał ja mężczyzna, ale… czy to cokolwiek przeszkadzało?

– Wise men say, only fools rush in – zaintonowała pierwsze słowa, dając się ponieść już do końca, chyba że ktoś próbował ją z tej sceny wygonić. – But I can't help falling in love with you.

Ale… chyba nikt nie próbował? Gdyby miała chwilę czasu na refleksję, to właśnie zastanawiałaby się od kiedy ma taki dobry głos do śpiewu. Na szczęście – tej chwili teraz nie miała żadnej.

— Ja już bym puścił pawia — odpowiedział szczerze Erikowi i opierając się nonszalancko o ladę baru, czekając na zamówienie, które złożył. Postanowił, cukrzyca czy nie, trzymać się z dala od drinków.

W głowie błysnęło mu futro, puder przyszłości opadający na nos, ale dopiero gdy postąpił krok do tyłu, zgodnie z instrukcją Samuela, zrozumiał, że to nie ostrzeżenie przed jakimś jegomościem, któremu wyleją na etolę z lisa jakiś lepki, słodki trunek, a przed transformacją przystojnego blondyna w niedźwiedzia brunatnego. Skuteczne, musiał przyznać, widząc, jak kurczowo trzyma się jego łapy Erik. Morpheus zasłonił dłonią usta, śmiejąc się w głos i marszcząc przy tym nos w charakterystyczny sposób. Niedźwiadek nie znajdował się na jego bingo tego wieczora, ale transformacja w zwierzę już tak, więc odhaczone.

Jeszcze jeden, poprosił szybko barmana, dając Erikowi drinka. Przy okazji wsunął dłoń w futro niedźwiedzia, aby podrapać pod krwiożerczym pyskiem, jak gdyby nigdy nic. Zachwycił się miękkością, chociaż dziwna tłustość zwierzęcego łoju, podobnego do lanoliny, trochę go obrzydzała, więc zaraz wytarł rękę w materiałową chusteczkę z kieszeni, próbując robić to ukradkiem.

— ZA PANA MŁODEGO! ZA PERSEUSA! NA ODWAGĘ! — uniósł w górę swój kieliszek z winem, który dostał i uśmiechnął się do swojego doktora. Następnego dnia i Perseus i kilku gości stąd, w tym organizatorzy, stawią się na przyjęciu, świeży i rześcy, jakby dzień wcześniej nie nastąpił. Nawet Morpheus, który raczej przychodził tylko na ceremonię i wychodził po złożeniu życzeń Młodej Parze, planował zostać dłużej. Wypił kilka łyków wina i wziął drinki dla dziewcząt.

— Wracasz czy zostajesz? Idę zanieść drinki — zapytał Neila, przysuwając się do niego i szepcząc mu do ucha pytanie, aby nie przekrzykiwać muzyki. Cokolwiek wybrał młodszy, Morpheus na odchodne posłał wszystkim buziaka i zgrabnie lawirując pośród zebranych, wrócił do Dory i Trelawney.

— Wasze drinki. Effimery, uczynisz mi ten zaszczyt i zatańczysz ze mną pierwszy taniec tego wieczoru? — zapytał młodszą wieszczkę, wyciągając w jej stronę rękę. Piosenka Elvisa miała pościelowy rytm, który jego płuca ze spokojem utrzymają, na dodatek to tylko walc, jego kroki mógłby odtwarzać we śnie.

Wzrok rozproszył się po obecnych, a Effimery odruchowo przygładziła śliski materiał sukienki; spojrzeniem wiodła za Morpheusem, który niknął wśród ciżby – po chwili jednak ten zogniskowała na Menodorze, przywdziewając na wargi urokliwy, rozbrajająco szczery uśmiech. Miała w sobie coś z dzikości nieposkromionej i leśnego brzasku; pewne nuty płochliwej leśnej nimfy, jak i szarżującego na spotkaniach, w słodyczy pewnego siebie dziewczęcia. W jej myślach, wszystko to było skrupulatnie wyważone; każdy drobny gest, jawił się membraną naturalności.

Obróciła w dłoniach lusterko, które wylosowała; gdy spojrzała w nie, na szklistej tafli pojawił się Billy, a ona, świadoma tego widoku i zlękniona niejako, że ktokolwiek zobaczy aberracje jej kruchego serca, odwróciła je tyłem do siebie.

Dopiero po chwili uniosła brwi na pytanie Dory, tak jakby przebudziła się z sennego letargu, z którego ujściem była jedynie bolesna rzeczywistość.

– Co ładnego…? – spytała nieprzytomna, po chwili jednak rozbłysła perłami uśmiechu. – Ach tak! Lusterko. Jest prawdopodobnie zepsute, bo pokazuje mi kogoś, kogo już nie ma w moim życiu… Dora, dlaczego ja mam taki pociąg do zbirów? Spójrz na mnie – rzekła, wzruszając ramionami. – Czy ja ci wyglądam na amatorkę… jak to się mówi wśród mugoli… blacharę? Otóż nie! – dodała po chwili, ściskając dłoń przyjaciółki.

Gdy Morpheus powrócił z drinkami, wychyliła solidne dwa łyki procentowej cieczy – ot, dla kurażu.

Uniosła wysoko brwi na propozycję mężczyzny, spozierając wzrokiem sponad szklanki, której kształt miękko otulała dłońmi. Zamrugała kilkukrotnie, jakby chciała zapytać nieśmiało: ja?

– Z przyjemnością – zreflektowała się i odstawiwszy kryształowe naczynie na stół, ujęła go za dłoń.

Nigdy nie była uczona tańca; nie należała do tych arystokratycznych panien, które oddychały przepychem, a ich złote pantofelki wzbijały w przestrzeń migotliwy kurz. Podstawy walca znała jednak, więc chuderlawą dłoń oparła na jego ramieniu i pozwoliła się prowadzić.

– Taniec jest o tyle miły, że możemy porozmawiać bardzo konspiracyjnie – zachichotała.