W tańcu można było się zapomnieć. Spleść się z muzyką, uśmiechnąć do partnera, mówić do niego, albo nie odzywać się wcale, gdy nie było żadnych wspólnych tematów. Ale z Anthonym je miała, był zresztą politykiem, doskonałym mówcą i zawsze wiedział, co powiedzieć.

Zgadywanki? Victoria uśmiechnęła się do Shafiqa pięknie, a uśmiech ten dosięgnął jej oczu, był więc całkiem szczery, a gdy mężczyzna obrócił nią mocniej, to aż się roześmiała w głos. Starała się też skupić na opowiastkach, jakie jej sprezentował. Która z nich była tą prawdziwą? Bunt żywiołów w samej siedzibie Ministerstwa i romans pana Bumfuzzle’a? A może wyścigi na latających dywanach i pogubione dokumenty? Czy może mordoklejki i piernikowe meble oblane… Miejmy nadzieję, że lukrem. Obrót, obrót, obrót, mogło się zakręcić w głowie, ale pomiędzy obroty wplecione były te pauzy, kiedy ciało kołysało się na boki w odpowiednim rytmie. Każda z historii brzmiała na możliwą i absurdalą, ale jeśli Victoria miała wytypować jedną…

Ale wtedy się na moment zatrzymali, bo jej partner wydobył różdżkę (jemu przyszło to o wiele łatwiej, niż jej w tej sukience, więc to była najlepsza z możliwych decyzji).

– Nigdy bym się z tego nie śmiała. Jestem pewna, że teraz cię posłucha – odparła spokojnie, nim jeszcze Anthony machnął różdżką iii… oto oszołomiona kapibara zamieniła się w siedzącego na parkiecie Atreusa. – Widzisz? – ponownie się uśmiechnęła i wyciągnęła do niego ręce, gotowa do dokończenia tego tańca.

– Skoro muszę zgadywać, to stawiałabym na numer dwa. Na latające dywany i pogubione dokumenty. Trafiłam? – to wydawało jej się być najbardziej prawdopodobną wersją. Kątem oka patrzyła, jak Sauriel podchodzi do Atreusa, pomaga mu wstać, a chwilę później Bulstrode jak po sznurku mignął po kolejnego drinka, co Victoria skwitowała tylko uniesieniem jednej brwi i aż wychyliła się zza ramienia Anthony’ego, obserwując go dalej. Bo jak wściekły teraz ruszył z kopyta do innej tańczącej pary, do Christophera, gdzie zamienił kilka słów, a potem mu wjebał. Tak po prostu.

– Ooo… Atreus się chyba prosi. Najpierw na Lammas, teraz tutaj. Chyba już mu poszło w czub od tych drinków – skwitowała i pokręciła z niedowierzaniem głową. – W takim tempie to projekt: kłoda zaliczy na grubo przed północą – znaczy, że nastąpi odcięcie od ilości alkoholu i będzie miał po zabawie. – Ałłaa, musiało boleć – aż się skrzywiła, współczując teraz biednemu Christopherowi.

Kiedy Atreus złapał go za szmaty, on złapał za ramiona Atreusa i pomógł podnieść się niedoszłej kapibarze, czy też owłosionej śwince. Uśmiechał się paskudnie, z zadowoleniem, widząc, jak to jego kolega wspaniale się trzyma i jak mogą się wymienić tymi uprzejmościami. I tak, w zasadzie to Sauriel sądził, że Atreus był animagiem, nawet jeśli to było idiotyczne, bo jakoś nie przyszło mu do głowy, że przecież to był drink. Dlatego też nie myślał o tym, że trzeba mu pomagać. Nawet jakby pomyślał... to pewnie i tak by tego nie zrobił od razu. Za dobra zabawa.

- Ni chuja nie wiem, co to są rzepki. - Odparł głosem prawie takim, jakby mówili o czymś niezwykle zmysłowym i nadającym się do wrzucenia tego w jakąś tanią gazetkę porno, którą sprzedają w kiosku pod ladą, bo nad ladą się wstydzą. I z tamtejszych zdjęć miał powstać niemalże film w głowie nabywcy. Rzepki to chyba były takie owoce. Albo warzywa. Rzepak? Rzepla? Rzeżączka?  No nie znał się na tym. - Twoim kutasem mogę obrywać. - Powiedział odpowiednio KONSPIRACYJNIE CICHO (podkreślam te słowa), żeby tylko Atreus go usłyszał, szczerząc do niego przez moment swoje kły i trzymając łapska na jego ramieniu. Klepnął go jeszcze w bark i obejrzał się za nim z uśmieszkiem pod nosem, patrząc, jak ten odchodzi do baru. Poszedły za nim, ale Bella go bardziej interesowała w tym momencie. Był człowiekiem słowa! Obiecał damie taniec, która sama go zresztą zaprosiła.

- Temu już nic nie pomoże, ale niezła próba. - Rzucił, wracając do niej i wyciągając zapraszająco dłoń do tańca. - Aż mi wstyd, że musiałaś czekać. - Podprowadził Bellatrix na parkiet, ustawił się z nią i gładko włączył do tańczących par, dopasowując do muzyki, jaka właśnie leciała. Mógł na muzykę zamarudzić, dawno nie był na żadnych salonach, żeby przsposabiać się do walca i innych temu typu podobnych, ale taniec to taniec - lubił go tak czy siak, mogło lecieć niemal wszystko. On muzykę czuł całym sobą, a prowadzenie partnerki nie stanowiło żadnego problemu.

Obrócił głowę, kiedy usłyszał zamieszanie - znów Atreus. Z kimś, kogo nie kojarzył do końca, a przynajmniej nie jego facjatę. Byłby gotów niby się w to włączyć, pomóc, skrzywił się paskudnie z niezadowolenia, ale właściwie zanim dobrze zdążył temat przemielić w swojej głowie to strażnik włości sam się tym zajął. Albo ochroniarz imprezy - bez znaczenia. Gdyby byli poza salonami to na tego strażnika też by się z łapami rzucił. Tutaj jednak szkoda robić zamieszania. Szkoda na siebie zwracać większej uwagi, niż to potrzebne.

- No popatrz, a my jesteśmy dzisiaj bardzo grzeczni. - Uśmiechnął się do Belli szarmancko. Poddał się muzyce, sunąc między czarnymi i czerwonymi sukniami i garniturami. Mało odrywał wzrok od Belli, bo czemu by miał, skoro dobrze się z nią bawił, a Victoria chwilowo tańczyła z tym celebrytą? Nawet mimo to dojrzał Eryka przytulonego do ściany, ale zaraz oderwał od niego spojrzenie. Zaraz... za chwilę. Albo wcale.

Piękny i elegancki - Perseus był bez skaz na tym weselu. Szczególnie podczas ceremonii, kiedy nawet jego oczy bardziej błyszczały i kiedy był bardziej wypełniony życiem. Teraz wróciło to, co miał w spojrzeniu zawsze - ten nieprzemijający smutek, który chciał zbudować swoje własne królestwo na gruzach jego mocnych stron. Zostawiał tylko słabości. Czy tak się dało żyć? Jakoś na pewno - żył w końcu Perseus Black. Obijał się od ściany i starał jakoś wmówić sobie, że w tym wszystkim będzie równo stał. Albo już nawet nie próbował niczego sobie wmawiać i przyjmował zabijające myślenie o przyszłości ułatwienia. Nie miało to teraz znaczenia - teraz było wesele, czas na pocieszenie, rozluźnienie po ceremonii, która na pewno była stresująca. Trzeba wypaść idealnie, nie można się nie uśmiechnąć, nie można krzywo spojrzeć, ani pomylić formułki. Trzeba równo uciąć tort i nie zrobić żadnego złego kroku prowadząc w tańcu, chociaż noga boli. Tak, Perseus był piękny. Vespera miała chyba dużo szczęścia, że dostała za męża człowieka o tak wielkim sercu, który walczył z tymi słabościami, żeby pozostać jej wiernym?

- Nic straconego, zapraszam na naukę do New Forest. - Może nie powinien tego proponować. Zdecydowanie nie powinien, tak sobie o tym pomyślał dopiero, jak to powiedział. Pewnie jednak mimo pomyślenia tego i tak by zaproponował, więc... ach, co za absurd. Faktycznie tak uważał - jeździectwa mógł się nauczyć każdy, niektórzy lepiej a inni gorzej. Wokół było tyle bodźców, a przy tym byli w towarzystwie Rodolphusa, że nie zwrócił teraz nawet uwagi na to, że Perseus nie mówi tak spokojnie, jak zawsze. Zwrócił o tyle, że wszystko było racjonalizowane tym, że niewielu zachowałoby spokój przy tak wielkiej imprezie, do której pewnie zmusiła Perseusa rodzina. Może nacisk był też od strony Rookwoodów. Pokazówka siły. Nie dziwiło go, że Edward tutaj przyszedł, pewnie po to, żeby pokrzywić się i pokręcić głową, pokrytykować. A może miał jakieś interesy do którejś z rodzin..? - Ja bardzo chętnie. Widziałem, że zatrudniłeś cyrkowca do alkoholu? Skąd ta decyzja? - Rozumiał, że zatrudnił ich do zabawienia gości, ale niekoniecznie spodziewał się, że będą tutaj również jako kelnerzy.

Ostatnie, czego się spodziewał, to tego, że jakieś krzyki dotrą do nich z parkietu. Obrócił się zaskoczony i to, co zobaczył sprawiło, że w zasadzie automatycznie podparł się ramienia Rodolphusa, bo prawie się nogi pod nim ugięły. Pobladł nieco widząc Atreusa, który był wyprowadzany razem z Rosierem przez kogoś na zewnątrz. Zaraz Rodolphusa puścił i spojrzał na niego nieco przepraszająco za tę spoufałość, której nawet nie chciał osiągać. Poluzował nieco krawat pod swoją szyją.

- Proszę, Perseusie, tylko zaprowadź mnie do drinków, które zaraz mi nie zmienią koloru włosów, albo tego typu rzeczy... - Nie znosił tego na przyjęciach, chciało mu się płakać, jak trafiał na tego typu dowcipy. Nie wpasowywały się nijak do jego potrzeby kontrolowania swojej przestrzeni i idealnego wypadania przed ludźmi wokół. - Ogród był jednak bardzo przytulnym miejscem. - Zwrócił się tu do Rodolpusa i odetchnął. - Chyba powinienem sprawdzić, czy z Atreusem wszystko w porządku. - Odetchnął ciężko. Nie wyglądało, żeby coś złego się stało... ale nadal.