Celine mogła nie zauważyć, że Urlett dotarła do niej z pewnym opóźnieniem. A ledwo pojawiła się obok, już musiała podążyć do kolejnego punktu, jakim była Camille.

Temat zastawiania biżuterii oczywistym sposobem przesunął spojrzenie Urlett na Aryamana. Nie znała się na tym tak bardzo, ale cudaczna obroża kłuła po oczach swoją wartością. Tak jak Celine wspomniała — okropne paskudztwo. Czarownica pokiwała głową na potwierdzenie słów koleżanki.

Uważnie wsłuchała się w słowa Camille. Zabawne, bo sama nie miała przy sobie niemal żadnej gotówki. Nie planowała brać udziału w grach, a gdyby do tego doszło, jej prosta biżuteria nie zapewniłaby długiej rozgrywki.

Ale co to, do towarzystwa przybyła kolejna osoba. Słysząc męski głos, Urlett odruchowo rzuciła krótkim spojrzeniem na dłoń Atreusa, by wybadać jego status matrymonialny.

— Urlett Reykjavík z rodu Nordgersim, mi również niezmiernie miło poznać. — Posłała mu swój niespokojny uśmiech i poczęstowała staroświeckim dygnięciem. Ktoś inny zacząłby się stresować, że zaraz zapomni tych wszystkich imion. W przypadku Urlett było na odwrót. Zapamiętywała wszystkie, nawet te, które jej absolutnie nie interesowały. Przekleństwo niemieszanych genów.

Aura Marcusa stanowiła mieszaninę kilku różnych barw, wśród których w szczególności rzucały się w oczy brąz, zieleń, czerwień i szarości. Dwa pierwsze kolory wyraźnie przeważały. Czerwień i szarość natomiast stanowiły raczej dodatek - ten dodatek, który zdawał się najbardziej zwracać na siebie uwagę.

Spojrzenie Matthiasa padło na wkraczającą do tego pomieszczenia Celine wraz z towarzyszącą blondynce kobietą. Posługiwanie się językiem francuskim w towarzystwie złożonym w dużej mierze Anglików i w mniejszym obcokrajowców było mu dobrze znanym zabiegiem. Mając w zasięgu wzroku swoje dwie kuzynki, miał doskonały wgląd w to jak bardzo obie kobiety są od siebie odmienne charakterem i zachowaniem. Jeśli chodzi o Urlett to już zostali sobie przedstawieni.

— Ja również jestem tego ciekaw. Camille jak na razie trzyma mnie w niewiedzy. — W tym momencie zwrócił się do Celine, jak tylko ona do nich dołączyła. — Następnym razem dopisze nam szczęście. — Stwierdził z przekonaniem w głosie. Odnotował w pamięci aby stworzyć odpowiednią okazję i pogratulować swojej ciotce i pani Mulciber. Osiągnie to jeszcze tego wieczoru. Zmieniająca się mimika twarzy Camille i mocniejsze zaciśnięcie przez nią palców na blacie stolika nie uszło jego uwadze. Blondynka miała jakieś problemy z frustracją i powiązaną z nią zazdrością. On natomiast miał problem z przegrywaniem, jak każdy nałogowy hazardzista.

— Tak jak ja... tego wieczoru mam zamiar zagrać w pokera. Podobno kto nie ma szczęścia w kartach, ma je w miłości. — Podzielił się z obiema kobietami swoimi planami na resztę tego wieczoru. Przytaczając to przysłowie będące swoistym wyrazem pocieszenia, porozumiewawczo mrugnął do Camille. Niewykluczone, że blondynka zacznie doszukiwać się w jego słowach zawoalowanej złośliwości.

— Matthias Delacour. Miło mi. — Przedstawił się Viorice i Atreusowi. Na jego wargach zagościł uśmiech. Powinien nawiązywać nowe znajomości, a ten wieczorek stwarzał ku temu doskonałą okazję.

— Zastawiony przedmiot zawsze można odzyskać. W szczególności, jeśli jest cenny. — Przez moment pomyślał o zastawionym przez siebie zegarku, który będzie musiał odzyskać. — Możliwe, że nie. — Stwierdził odnośnie przypadkowości w zabraniu takiej obroży.

— Pies mojej matki miał podobną obrożę. Obroża przeznaczona dla człowieka nie jest ozdobą do noszenia w towarzystwie... nawet pomimo bycia wysadzoną kamieniami. — Wypowiadając te słowa samemu zniżył głos do szeptu, dokładając w ten sposób wszelkich starań aby nikt spoza ich grona nie usłyszał tego komentarza. Po nim należało spodziewać się swobody obyczajowej i dlatego podchodził do istnienia tego rodzaju ozdoby i jej zastosowania nad wyraz tolerancyjnie. Ponadto to, czy ktoś miał tak nietypowe upodobania i czy je realizował nie było jego sprawą.

— Ja też nic nie wiem... za wyjątkiem tego, że nie będziemy rozczarowani. — Jako ulubieniec Agnès powinien wiedzieć cokolwiek, jednak jego ciotka lubiła zaskakiwać i nawet mu nie zdradziła czego będzie dotyczyć ta niespodzianka.

— Wybaczcie mi na moment, wrócę do was ze swoją towarzyszką wieczoru. — Postanowił na moment opuścić towarzystwo po to aby skierować swoje kroki w stronę Sophie stojącej w towarzystwie swoich rodziców i nieznanego mu z imienia mężczyzny.

— Pani Mulciber, gratuluję wygranej. Panie Mulciber. — W pierwszej kolejności zwrócił się do rodziców swojej towarzyszki.

— Sophie, zechcesz dołączyć do mnie? Czekają nas przy tamtym stoliku. — Zwrócił się do rudowłosej, wyciągając ku niej dłoń. Uśmiechnął się do rudowłosej z subtelną zachętą. Od wymiany do zakończenia rozgrywki minęło parę minut, tak jak samo jak parę chwil upłynęło mu na niezobowiązującej rozmowie. Nie zapomniał o niej, o czym świadczyło, że znów do niej podszedł. Decyzja należała do niej. Możliwe, że chciała zaszaleć. — Nie powinniśmy przegapić niespodzianki.