Najbardziej problematyczni dla Voldemorta byli czystokrwiści czarodzieje nie popierający jego ideologii. Grupę potencjalnego wsparcia na starcie miał okrojoną, a każdy z "poprawnym" nazwiskiem, który bratał się z Mugolami był solą w oku. No bo co tu z takim zrobić? Lepiej od razu nie likwidować, bo co jeśli się "nawróci"? Poprztyka się trochę jego życie w lewo i w prawo, a nuż się naprostuje. Wyrok śmierci był ostatecznością. Tylko dla tych, co nieodwracalnie zbezcześcili świętość krwi mieszając ją z Mugolską. Giovani tego jeszcze się nie dopuścił, ale i tak otwierał scyzoryk w kieszeni każdego rasisty swoimi wystąpieniami i publikacjami. Drażnił nie tylko sympatią do Mugoli, ale i uznawaniem jakichkolwiek praw skrzatom, centaurom, czy innym wynaturzeniom.

Urquart wiedział, że był cały czas na celowniku i niewiele dzieliło go od przekroczenia granicy zielonego światła. Ale śmiało parł na przód. Śmierciożercy nie byli jeszcze na tyle odważni, by zaatakować kogoś tak rozpoznawalnego i (na ogół) lubianego przez społeczeństwo. Za dużo rozgłosu.

Giovanni sortował właśnie korespondencję, gdy otrzymał kolejny list. Przeczytał, odpisał. Bardzo dobrze, że przed spotkaniem ma udać się na obiad do rodziców, inaczej spędziłby godziny zastanawiając się, dlaczego Danielle chciała się spotkać. Nie podała żadnego najmniejszego słowa wyjaśnienia, a nie byli też jakimiś psiapsi, żeby się umawiać na przypadkowe pogawędki.

Po posiłku Giovanni wskoczył do kominka rodziców i w ułamek sekundy znalazł się w Trzech Miotłach. Otrzepał popiół z ramion i rozejrzał się, czy kobieta już tu była. Nawet nie orientował się, jaki czas był, ale też i nie umówili się na konkretną godzinę. Ale chyba był pierwszy. Skinął głową do barmana i zamówił dwie herbaty, po czym zasiadł przy jednym z bardziej zacisznych stolików.

Filiżanki doleciały do Urquarta, gdy Danielle zjawiła się w polu widzenia. Giovanni powstał. By lepiej było go dostrzec, ale przede wszystkim, bo tak postępował dżentelmen.

— Absolutnie nie, przybyłaś idealnie wraz z herbatą — odpowiedział z uśmiechem. Odczekał aż czarownica wyleje z siebie przeprosiny, po czym usiedli.

Dzień ten był dla Giovanniego spokojny. Nie miał wiele pracy, dopiero co zrelaksował się na obiedzie, tak więc mógł teraz zużyć zmagazynowaną energię w dorównywaniu tempa koleżance.

— Dobry wieczór. Ty również. Mi również bardzo miło. Nie, nie przejmuj się godziną, czasem tak bywa. A zajęty wcale nie byłem. Ot, taki tam obiad z rodzicami.

Mężczyzna podsunął czarownicy jedną z filiżanek. Mieszanka ziołowa pachniała zachęcająco. Herbata nie była często zamawianym trunkiem w Trzech Miotłach, ale jak na brytyjski lokal przystało, wywar z zielonych liści znajdował się w menu.

Gio uważnie obserwował Danielle w kontekście tego, o czym też chciałaby z nim porozmawiać. Nie zdarzało się to pierwszy raz, że ktoś prosił go o radę lub widział w nim swojego powiernika. Urquart był człowiekiem honoru i zaufania. Nienaganne maniery szły w parze ze szczerym uśmiechem oraz nieustannym wsparciem.

— Dotarłem zaledwie kilka minut temu — odpowiedział. Herbata była jeszcze zbyt gorąca, by ją wypić, tak więc stuknął lekko filiżankę różdżką dla obniżenia temperatury.

Również obserwował kątem oka otoczenie. Rozpoznawalnym ciężko było się ukryć w tak zatłoczonym miejscu, ale rzadko kiedy ktoś zaczepiał Gio na mieście. Na całe szczęście. Miejsce, które wybrał, zapewniało im pewną swobodę w rozmowie, lecz każdy ruch mógł zostać dostrzeżony.

— Wszystko w porządku?

Nie był pewien, czy Danielle targana była emocjami związanymi z przybyciem na spotkanie, czy może związane to było z treścią ich przyszłej rozmowy. Wolał po prostu zadać neutralne pytanie, nie sugerując od razu meritum spotkania, w razie gdyby nie chciała się zabierać do tego od razu.

Giovnni był fanatykiem pomagania. W takich sytuacjach często najpierw się zgadzał, potem myślał. W tym wypadku nie było wiele do myślenia, skoro miał idealne rozwiązanie pod ręką.

— Nie martw się. Moi rodzice wiedzą o moim pensjonacie, ale nie znają jego lokalizacji. To prawdziwy azyl. Nie zapraszam tam nikogo, kto nie potrzebuje, by się tam znaleźć — zapewnił ciepło.

Skinął tylko głową, gdy Danielle po raz kolejny zwróciła uwagę na publiczność miejsca, w którym się znajdowali. Sam pilnował tonu swojego głosu. Mówił dość cicho, jednocześnie przybierając niewzruszony ton, tak by otoczenie myślało, że rozmawiają o pogodzie lub wymieniają się historiami dnia minionego. Brak powodów do podsłuchiwania, brak iskier dla plotek.

— Oh, do końca życia to zdecydowanie zbyt dużo. To niewiele obciążająca mnie przysługa, więc naprawdę, nie przejmuj się — rzucił wracając do swojej herbaty. — Nie, Pepper znakomicie wykonał swoje obowiązki — roześmiał się lekko. — Co do wiadomości to nie przepraszaj, była spisana bardzo odpowiedzialnie.

Rozmowy o pieniądzach zawsze i wszędzie były nie na miejscu. Zajmując się szeroko pojętą działalnością dobroczynną, Giovanni wypracował pewne strategie radzenia sobie z tym. Czasem wystarczyło przełożyć rozmowę na nieokreślony termin i problem znikał. Ale czarodziej wiedział, że niektórym później chodzi to po głowie jako drażniący temat, którego nie potrafią sami poruszyć. Z tym również potrafił sobie poradzić.

— To zdecydowanie nie czas, by o tym rozmawiać, Danielle. Gdy twoja koleżanka będzie bezpieczna, tak zupełnie bezpieczna, wtedy możemy wrócić do tematu ewentualnego odwdzięczenia się.

— Jeszcze nie spotkałem się z określeniem "hobbystyczne odwdzięczanie się" — roześmiał się na propozycję. Oczywiście Danielle będzie dążyć do odpłacenia się za czyny Giovanniego i ten był tego absolutnie świadomy. Ale zdecydowanie nie potrzebowali o tym myśleć teraz.

Upił ostatni łyk herbatki (jeśli tego jeszcze nie zrobił)

— Tak, jak najbardziej możemy tam iść, a nawet powinniśmy, skoro sytuacja jest na tyle poważna.

Pokoje w pensjonacie były zawsze gotowe na przyjęcie potrzebujących. Giovanni wstał.

— Rozumiem. Ale zapewne szybko ulegnie mojemu urokowi i da się namówić, prawda? — odpowiedział przyjaźnie. Zapiął guziki płaszcza.

— Dzisiejsza pogoda sprzyja spacerowi, nie uważasz? — rzucił gotowy do wyjścia. Bardzo ekscytował się na spotkanie z koleżanką Danielle, nawet jeśli okoliczności nie były zbyt przyjazne.