2 marca 1972
Aleja Horyzontalna, Kasyno
Lycoris Black i Leviathan Prewett

Kasyno, choć porą wieczorową, nie obfitowało w mnogość ludzi; głównie ze względu na środek tygodnia, w którym duszność ludzka urągała, niknąc niczym w mglistej przestrzeni. Deszczowa, kwietniowa pogoda obfitowała w marazm i wielorakość emocji, gdy niewinne krople rozbijały się o londyński bruk; w gruncie rzeczy, pora sennie bezsenna dopiero zastawała pod podszyciem gwiazd obecnych zaklętych w grach najróżniejszego rodzaju – część z nich z pewnością szukała adrenaliny, bardziej aniżeli zysku pieniężnego. Duszny dym papierosowy, który unosił się po przestrzeni, barwił sinym westchnięciem eter, przywdziewając w srebro, milkliwość i to, co robił najlepiej – rozlewając się nikotynowym posmakiem w ustach większości spośród obecnych.

Przenikliwość jej umysłu nie pozostawiała zbytku złudzeń – bezpardonowo rozgramiała resztę graczy umiejscowionych przy brudnozielonym stole, grających w pokera. Unoszony do warg co rusz papieros, podkreślało żarzące się, ogniste oczko umiejscawiające się gdzieś w dusznej atmosferze gry. Głęboki wdech puentował kolejną wygraną grę – poker królewski, puentę dla wygrywanych rozgrywek.

Nigdy nie ujmowała angażu, z którym toczyła grę w ramach jasnowidzenia – dar był wyjątkowo dobitny, jednak każdorazowo nie posuwała się doń, jedynie aby uświetnić swoje umiejętności; zresztą, sukcesy smakowały najlepiej, gdy obywały się bez oszustw pod tym kątem. Naturalnie, blefowała i robiła to z niemałą przyjemnością – jej upór prowadził ją ku szczytowi wygrywanych rozgrywek – nie było to jednak w żadnej mierze zaskarbione jasnowidztwem.

Rzuciła po raz kolejny karty na stół – kareta. Jej usta nie zadrżały w żadnej mierze w wyrazie niemego triumfu; przenikliwe spojrzenie umiejscowiło się gdzieś w przestrzeni.

– Czuję na sobie twój wzrok – rzekła, podnosząc się od stołu.

Odwróciwszy się, ulokowała spojrzenie bezpośrednio w obliczu Leviathana. I choć odbierała jego wzrok na sobie wyjątkowo dotkliwie, tak na pewno nie mogła powiązać go z konkretną postacią. Uniosła brwi wysoko, zdecydowanie zaskoczona jego obecnością. Wiedziała, iż wiązała go nić przyjaźni zarówno z Elliottem, jak i z Perseusem – nigdy jednak nie posiadała tej okazji, aby zawiązać z nim nić rozmowy na dłużej, niż ulotne sekundy.

Papieros leniwie unoszony do ust, wydobywając się siwym dymem z płuc, osiadał na przestrzeni mknącą powierzenie akwarelą; srebrem uchodzącym z żarzącego się oczka, z którego kapał popiół, rozbijając się o brudnozielony stół do pokera. Zmrużone bacznie oczy, uchodzący z piwnych tęczówek wyraz mętności i jej stoicko spokojny obraz - jakby wcale nie ogrywała bandy mężczyzn w sporcie, w którym przecież lubili przodować. Karty nie były jej ulubioną formą hazardu; a jednak chłodny wzrok taksował każde oblicze, szukając objaw blefu. Wyczuwała gęste fluidy emocji rozbijające się z trzaskiem o powietrze, gdy wygrywała bezpardonowo po raz kolejny; ujmowało to naturalnie ich godności - jakże mogłoby nie. Była kobietą, w dodatku liczącą sobie trzydzieści mroźnych zim, widywana często na połach kasyna stanowiła dla stałych bywalców wyzwanie, któremu ciężko było się oprzeć. A ją zaczynało nudzić wygrywanie, pławienie się w triumfie i pieniądze - szukała w życiu adrenaliny, czegoś, co ją zaskoczy, a garść mężczyzn nie była zdolna, aby wykrzesać z niej choćby umowną odrobinę życia.

Podniosła się więc miękko z krzesła, bezsłownie żegnając współgraczy lekkim, acz urokliwym jak na nią, odgarnięciem włosów za ramię. Stanowiła w końcu klasę samą w sobie, a jej wysoka, koscista sylwetka, wyzbyta z kobiecych wdzięków zawierających się w chodzie, podkreślała wielokroć niebotyczne skupienie, które znaczyło jej policzki lekkim, acz nienachalnym rumieńcem. Bywała tutaj nader często, szukając zastrzyku adrenaliny; teraz ta krążyła w żyłach, acz nie miało to trwać długo - zbyt banalni w obejściu mężczyźni, niedorównujący jej biegłością umysłu i strategii, nie stanowili długiej pożywki dla głodnej wrażeń Lycoris.

Umieściła więc twarde spojrzenie w obliczu Leviathana. Coś niespokojnie zakuło ją w sercu, tak żądnym atrakcji i zaskoczeń, których doznawała na przestrzeni życia coraz mniej. Bo cóż, że młodość otwierała przed nią gładki pas startowy doznań, skoro żadne z nich nie karmiły wygłodniałej bestii zamkniętej w klatce płuc?; uniosła wysoko brwi na jego słowa.

- Granie nieczysto dawno mi się znudziło. Jaka zabawa w tym? Wygrywanie jest nudne; a jeszcze nie znalazł się ktoś, kto zdołałby mnie rozgromić - zmrużyła bacznie oczy, wykrzywiając barwione karminem wargi w nieładny, acz urokliwy uśmiech. - Może ty spróbujesz? Nie gram o satysfakcję, pieniędzy też mi nie brakuje. Zaskocz mnie - dodała po chwili, punktując dwa wymogi, które pierwsze zawitały na przejrzystej ścianie umysłu.

Zamilkła na moment, wzrok układając w jego mętnych tęczówkach; przez chwilę smakowała słów, które kłębiły się w gardle, aby po chwili wypłynąć w przestrzeń.

- No chyba że się boisz - dodała zaczepnie.

Istotnie, od dawien dreszcz emocji nie przemknął po jej plecach na palcach, znacząc linię kręgosłupa gęsią skórką; od dawien ekscytacja nie przedreptała rumieńcem po jej twarzy; od dawien nie poczuła tego charakterystycznego ścisku gdzieś na dnie żołądka, gdy sprawy zaskakiwały ją swym obrotem. Lubiła twierdzić, iż widziała już absolutnie wszystko, a żaden spośród szkopułów wszechrzeczy nie był w stanie ujrzeć jej oczu otwartych szeroko i oddechu przyspieszonego, w rytmie z biciem zaklętego w marazm serca. Prawdopodobnie dlatego uniosła wysoko brwi, zupełnie jakby widziała go po raz pierwszy – choć niejednokrotnie mijała się z nim na korytarzach hogwardzkich, pośród gęsto rozwieszonych kandelabrów i atmosfery, w której unosił się miałki pył czasu. Nagle spojrzała jednak na niego inaczej, niż ze standardowym sobie znudzeniem; nagle wydawała się być niebanalnie zainteresowana.

– Jedynie martwe ptaki – odparła enigmą na jego pytanie, naciągając na ramiona marynarkę, która uwydatniała jej barki bardziej, aniżeli świadczyła wychudła fizjonomia. Dekolt, odrobinę zbyt duży, aby został na bankiecie uznany za stosowny i przykładny, ukazywał wydatnie ten mostek, w którego sam środek skinął.

Ruszyła za nim bezsłownie, lawirując między zebraną ciżbą czarodziejów o twarzach poruszonych jak te wykrzywione maski weneckie. Wartościowała okazy emocji rozgrywające się na ich scenach; po każdym była w stanie wywnioskować, jakie karty dzierżył w dłoni, gdyż istotnie tą osławioną pokerową twarzą mało kto był w stanie się poszczycić. Po chwili jednak, spojrzenie utkwiła w jego plecach; przerastał ją jedynie o mikre centymetry, gdyż niewysokie obcasy, których stukot zwiastował jej ciężką w obyciu obecność, pozwalały jej mierzyć dumne metr osiemdziesiąt kostuchy o zapadłych policzkach i oczach wielkich, acz mętnych.

Usiadła przy stole powleczonym brudnozielonym suknem, wzrok na moment zatrzymując w oczętach błyskającego kryształem żyrandola. Przyjąwszy szklankę wypełnioną whisky, nieomal natychmiastowo uniosła ją do warg, chcąc poczuć cokolwiek; nawet, jeśli miałby to być cierpki smak rozlewający się po ustach.

Jakkolwiek bardzo by to wypierała – poczuła coś na kształt ekscytacji; zwłaszcza, gdy Leviathan zaproponował zakład; a zakłady przecież okrutnie lubiła. Wreszcie poczuła ten dreszcz emocji, żaden jednak z całunów nie odbił się na jej obliczu, zaklętym nieomal jak zawsze w mglistą otchłań bez wyrazu.

– Wchodzę – odparła miękko. – Tylko nie płacz potem – dodała po chwili namysłu, biorąc karty w dłoń.

Zatopiła w skupieniu wzrok w figurach tańczących na kartach, uwydatnionych w umyśle przez sowite procenty krążące w żyłach bezpardonowo.