Heather i Cameron, 25.04.1972

Ostatnie dni kwietnia nawet Cameronowi upływały pod znakiem względem dobrego nastroju. Wprawdzie dalej nosił na ramionach ciężar wydarzeń ostatnich tygodni, jednak każdy kolejny dzień sprawiał, że czuł, że coraz lepiej w tej nieco innej rzeczywistości. Nie obracał się tak często przez ramię, chociaż dalej z tyłu głowy kręciła mu się myśl, że mogą znajdować się pod czyjąś obserwacją. Jeśli tak było, to równie dobrze można było spytać, kogo konkretnego, gdyż poza samymi Śmierciożercami wchodziły jeszcze w grę oficjalne służby bezpieczeństwa, a nawet rodzina ich przyjaciela.

Chyba dlatego z niejaką ulgą przyjął dosyć enigmatyczne zaproszenie Heather. Zawsze potrafiła odciągnąć jego uwagę od negatywnych myśli i przekierować ją na nowe, dużo bardziej przyjemne tory. Co więcej, zgadali się w bardzo dobry dzień, bo chłopak akurat nie pracował. Udało mu się nawet ostatnio zażyć eliksiry na bezsenność, więc był nawet całkiem wypoczęty i gotowy do różnego rodzaju psot. Chociaż sytuacja na zewnątrz nie zapowiadała nagłego załamania pogody, Lupin stwierdził, że lepiej zapobiegać niż potem żałować.

Takim o to sposobem na skrzyżowaniu znalazł się w poprzecieranych od intensywnego użytku dżinsach i grubym szarym golfie. Wokół szyi miał zaś owinięty szarobury szalik, który miał na celu chronić jego wrażliwe gardło. Jeszcze tylko tego mu brakowało, żeby skończyć w łóżku z zestawem mikstur tuż przed Beltane. Nie wybaczyłby sobie, gdyby odpuścił sobie tę imprezę. Uśmiechnął się szeroko na widok przyjaciółki i porwał ją w ramiona, podnosząc do góry na kilka centymetrów, kończąc powitanie delikatnym całusem na policzku.

— Siemasz. Widzę, że ktoś tu poczuł zew lata — skomentował, taksując wzrokiem białą koszulę, która znakomicie podkreślała sylwetkę Wood, kontrastując poniekąd z burzą rudych włosów. Na wzmiankę o Florence machnął ręką. — Chyba chwilowo straciła mną zainteresowanie. Mamy lekki burdel na oddziale, więc teraz męczą ją pacjenci. Ale hej, mam dzisiaj wolne, więc możemy szaleć i wyrzucić tę kobietę z głowy!

Już miał zaproponować, aby przeszli się do parku lub poszukali wrażeń pomiędzy uliczkami mugolskiej części Londynu, gdy ni stąd ni zowąd zwrócił na nich uwagę jakiś facet z tłumu. Cameron otworzył usta, chcąc momentalnie zaprzeczyć, jednak dla pewności rozejrzał się dookoła, szukając tej całej Madison. Stosunkowo szybko (jak na niego), zorientował się jednak, że tajemniczej dziewczyny mężczyzna upatruje w... Heather.

— Ty to masz łeb — mruknął do ucha Rudej, ściskając lekko jej dłoń. — Wkręcić nas z miejsca na wesele, akurat w moje wolne... Mogłaś wspomnieć o tym w liście, ubrałbym jakieś lepsze ciuchy.

Przestąpił z nogi na nogę. Przeniósł wzrok na swą towarzyszkę, mierzwiąc sobie dłonią włosy.

— Czemu tak się patrzysz? Uśmiechnij się do nich — spytał przyciszonym głosem. — Taka okazja nie trafia się zbyt często. Kto wie, może są dziani? Albo dziani i znani? — Zrobił krok w kierunku grupy weselnych gości. — Wczuj się w swoją wewnętrzną Madison i jedziemy z tym koksem! — Zwrócił się w kierunku mężczyzny, starając się powstrzymać drganie głosu. — S-sorry za spóźnienie. Już zaraz wchodzimy.

Może wyszło to trochę z dupy, może ich wywalą w momencie, gdy nikt ich nie rozpozna, ale może zdążą przynajmniej poczęstować się ciastkiem z bufetu lub zgarnąć flaszkę, jak nikt nie będzie patrzył? Jakby nie patrzeć, to była spora oszczędność i w razie czego mogliby się skitrać w okolicy Tamizy z winkiem. No po prostu żyć, nie umierać!

Przewrócił wymownie oczami.

— Bo u ciebie jest non stop chillera utopia, tak? — parsknął śmiechem. — Gdyby u nas w robocie był ciągle spokój, nie mielibyśmy zatrudnienia. Ty byś nie miała kogo ścigać, a ja kogo leczyć. Może nie wyglądam na materialistę, ale Heather ja... Lubię pieniądze. Lubię mieć zatrudnienie i lubię sobie kupować rzeczy. I tobie też. Nawet jeśli to tylko kebab z ostrym sosem.

Trochę się zawiódł, że niespodzianka w formie zaproszenia na wesele okazała się po prostu bardzo fortunnym zbiegiem okoliczności. Wiedział, że kiedy trzeba było, Ruda potrafiła faktycznie ruszyć głową i dokonać prawdziwych cudów, ale... Cóż. Najwidoczniej to nie był jeden z tych wyjątkowych dni. Nie miał zamiaru jednak pozwolić, aby ta informacja zepsuła mu zabawę. Bądź co bądź, nie mogli zmarnować takiej okazji.

— Dobrze, nazwijmy to łutem szczęścia — stwierdził, woląc pójść na ugodę z przeznaczeniem. — To taka rekompensata od losu za ostatnie stresy. — Otaksował jej ubiór uważnym spojrzeniem, nie widząc w spodniach niczego złego. Wbił wzrok w swoje nogawki. — No i co w związku z tym? Ja też noszę spodnie. — Zmarszczył brwi, po czym objął Rudą w talii. — Nie martw się, jak się przyczepią, to powiemy, że to taka moda.

Czym się tutaj przejmować? I tak będzie lśnić równie mocno, co panna młoda, o ile nie bardziej. Poza tym, gdy miała przy sobie Camerona, który mógł w najmniej odpowiednim momencie zacząć się jąkać, ciężko było uwierzyć w to, że akurat spodnie Heather będą powodem największego zgorszenia na tej imprezie.

— Brajanusz? — zaproponował bez większego namysłu młody Lupin. — Brzmi jakoś tak swojsko. No i jest ciężkie do wymówienia, więc mniejsza szansa, że nas zapamiętają.

Ostatnie zdanie dodał przyciszonym tonem, nie chcąc, aby jego sprytny plan rozszedł się po reszcie gości. Jeśli będą wiedzieli, kiedy ugryźć się w język, to mogą tutaj spędzić naprawdę zajebiste popołudnie, a może nawet i wieczór, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. Wiadomo, jak wesele to alkohol, a jak alkohol, to ludzie będą go pili. A skoro będą go pili, to w pewnym momencie twarze zaczną im się zlewać, imiona mieszać i zaraz będą ich mylić z rodzeństwem panny młodej lub dawno zmarłymi rodzicami ciotki Heleny.

Co prawda to prawda, odnalezienie wśród tej gromady ludzi wybranki pana młodego nie było wielkim wyzwaniem. Bądź co bądź, jako jedyna nosiła białą jak śnieg suknie, więc siłą rzeczy wyróżniała się w tłumie. Mimo to chłopak zauważył, że po kątach kręciło się parę kobiet, które ewidentnie chciały skraść dla siebie trochę uwagi. Ich suknie były jedynie o kilka tonów ciemniejsze od sukni ślubnej panny młodej. Zazdrosna kuzynka lub siostra? Ex pana młodego? Fałszywa przyjaciółka, wciąż mająca nadzieję, że odbije faceta?

— Pewnie ten najbardziej zniecierpliwiony — rzucił żartobliwie. — Tylko jednego faceta tutaj czeka noc poślubna. Powinien się jako tako wyróżniać. Wiesz, promieniować energią... ślubną... weselną... czy coś w tym stylu.

Pokręcił głową rozbawiony swoim komentarzem, starając się nie zgubić pośród innych gości, poszukujących swoich miejsc. Pozwolił Heather poprowadzić się w odpowiednim kierunku, uśmiechając się pogodnie do ich sąsiadów przy stoliku. Wystarczyło szybkie skrzyżowanie spojrzeń z dziewczyną i zrozumieli się właściwie bez słów, sięgając w tym samym momencie po kieliszki. Mimo wszystko wybałuszył jednak oczy, gdy Ruda postanowiła wygłosić toast. Cóż, przynajmniej był on krótki i treściwy.

— U-udanego p-p-pżycia małżeńskiego! — dorzucił, podnosząc się lekko z krzesła i unosząc alkohol w górę, aby ten chwilę później wylądował w jego gardle. Ponownie spoczął, gładząc się po policzku, wypuszczając cicho powietrze ust.— Może to i dobrze, że przyszliśmy. Nie wiadomo, kiedy mój brat postanowi wreszcie się oświadczyć, a muszę nabrać doświadczenia. Pewnie spodobałaby mu się przemo...

Zamrugał, gdyż kiedy goście już na dobre rozeszli się do swoich stolików, mieli już całkiem dobry pogląd na główną salę. I nie ulegało wątpliwości, kto był panem młodym. Zszokowany nachylił się do przodu. Cameron otworzył usta i chwycił Heather za rękę, przenosząc wzrok z pana młodego na nią i z powrotem. Ten facet nie był przystojny, czy atrakcyjny. On był po prostu absolutnie, nieziemsko piękny. Nie z tego świata. Co więcej, zdawał się wręcz emanować przyciągającą energią na odległość, ściągając na siebie oczy postronnych. Nawet garnitur miał idealnie dopasowany. Jane wyraźnie znalazła kogoś, kto był jej równy.

— Widzisz to samo, co ja? — spytał. — Cholera, nieźle trafiła. Wygląda nawet lepiej od tego Longbottoma, którego próbowali wystawić na sprzedaż. I jeszcze ten uśmiech. Nie sądziłem, że to można wyglądać tak naturalnie i tak nieziemsko. — Zmarszczył czoło, kontynuując nieco ciszej. — Ty, wygląda w sumie jak jakiś model albo aktor, co nie? Kojarzysz go skądś? Może serio się znacie.

Lupin poczuł się nad wyraz zadowolony, gdy Heather zaakceptowała jego linię obrony. Była młodą, piękną dziewczyną, więc zainteresowanie najnowszymi trendami modowymi spokojnie mogło leżeć w jej naturze. Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie kwestionował tej wymówki. Co najwyżej, jakaś stara wiedźma mruknie coś do męża lub córki o tym, jak to się zachowuje młodzież w tych czasach.

— Ja bym był — wymruczał z rozbrajającą wręcz szczerością, wykrzywiając głowę, co by lepiej widzieć twarz partnerki. — No... Jest na to szansa. Może ona czekała na tego jednego jedynego, a on oszczędzał się dla swojej Pani? — Zagryzł dolną wargę, a oczy same mu się roześmiały, gdy próbował pogrzebać w żołądku donośne parsknięcie śmiechem. Zamiast tego zacisnął wargi, uśmiechając się szeroko. — Jeśli są ze sobą od kilku lat, to mogę sobie tylko wyobrazić jego frustrację. To wesele to ostatni przystanek przed metą.

Zacmokał, kręcąc smutno głową. W sumie teoria Heather również była calkiem prawdopodobna. Z tych wszystkich emocji kłębiących się w głowach państwa młodych, kwestia nocy poślubnej mogła odejść w zapomnienie, zastąpiona przez ciągłe nerwy o to, czy na pewno wszystko zostało zapłacone, czy orkiestra dotrze na czas, wodzirej się nie upije, a wujek Johnny nie zacznie zaczepiać młodych kuzynek, rzucając przy tym na prawo i lewo rubasznymi żarciki.

— W ostatniej knajpie, w jakiej byliśmy też nie — odparował, mając na myśli pewną Bardzo Drogą Restaurację w magicznej dzielnicy Londynu. Spojrzał na rozłożone na stole półmiski, nakładając sobie kilka pieczonych ziemniaków i spory kawał mięsa w sosie. — Tutaj przynajmniej patrzę i widzę, co jem, nie to, co tam. Niby dali rybę z frytkami, ale człowiek sam nie wie, czy ta ryba to na pewno ryba, a nie tryton z importu.

Na dźwięk zdziwienia w słowach Rudej, pokiwał potakująco głową, jakby to była najbardziej trywialna informacja na świecie. Cedric nie potrafił podjąć konkretnej decyzji, jednak wszyscy w rodzinie wiedzieli, że powoli zbiera się na odwagę, aby zadać to jedno brzemienne w skutkach pytanie. Biorąc jednak pod uwagę, że dogadywał się ze swoją partnerką całkiem niezłe, Cameron nawet nie dopuszczał do siebie myśli, że mogłoby się to skończyć czymkolwiek innym niż hucznym weselem. I odetchnięciem z ulgą.

— Mhmm. Zabiera się do tego, jak psidwak do jeża, ale jest na dobrej drodze do celu. Przynajmniej z tego, co mi wiadomo — rzucił do Heather, a kolejne pytanie nieco zbiło go z tropu. Wbił na nią na moment wzrok, strzelając oczami to na lewo, to na prawo. — Wejście na nowy etap w życiu? Solidyfi... Ugrunto... Hmm... No takie pokazanie, że mu faktycznie zależy i chce z nią spędzić resztę życia? Poza tym Cedric jest bardziej... tradycyjny. Cecylka pewnie też skończy przed ołtarzem.

O sobie wolał nie mówić, bo w sumie, co mógł powiedzieć? Układ, w jakim żył z Heather i Charliem bardzo mu odpowiadał, jednak raczej mało kto poza ich trójką nazwałby go odpowiedzialnym życiowo. Nawet kowen, chociaż był dosyć progresywny, jeśli chodziło o poglądy społeczne, raczej by nie namaścił ich związku przed Matką. Czy potrzebowali jednak potwierdzenia od bóstwa, czy społeczeństwa, że mogą żyć razem?

Raczej nie. Poza tym teraz formalizacja ich relacji była chyba najmniejszym z ich problemów, biorąc pod uwagę sytuację Charlesa-Juliana. Oby niedługo ruszyło się to do przodu. Cameron upił nieco szampana i prawie się zakrztusił na komentarz przyjaciółki. Bezpośredniość hipogryfa kopiącego cię po jajach, pomyślał poniekąd z dumą, że doszła do tak światłych wniosków.

— Może ma przyjazne usposobienie. Podobno kobiety, które pragną stabilizacji i „ciepła domowego ogniska” bardzo to kręci — rzucił przyciszonym tonem. Dziecko było jednak równie dobrą wymówką, zwłaszcza jeśli ktoś w rodzinie był religijny i szczerze wierzył, że ślub w takiej sytuacji to wymóg. — No co? Dobrze wygląda. Odnalazłby się tam. Ja mam do niego pójść potem z życzeniami, czy ty wolisz dostąpić tego zaszczytu?

Wyszczerzył zęby w uśmiechu. Na całe szczęście nie wiedział, że Ruda sama z chęcią upolowałaby ten smaczny kąsek, więc chwilowo nie odczuwał zbytniej zazdrości. A poza tym nie miał większych oporów przed tym, aby podejść akurat do panny młodej.

Wzdrygnął się na samą myśl o scenariuszu, który roztaczała przed nim Heather. Tkwienie w związku z kimś, kto mógł kompletnie do ciebie nie pasować w tak ważnej sferze życia, byłoby okropne. Jeszcze pół biedy, jeśli w trakcie relacji para orientuje się, że to chyba jednak nie jest to, ale na etapie, gdy ślub wchodzi w grę... To już musiało być nieco przerażające. Dla obu stron. Każde z nich musiało mieć swoje nadzieje względem tego, jak to potem będzie, a wszystko zależało od tego, czy nie tylko ich charaktery są zgodne, ale również ich ciała. Cameron ścisnął lekko rękę Wood.

— Dlatego mówię, że na jego miejscu byłbym zniecierpliwiony. To musi być jakaś taka dziwna mieszanka oczekiwania, fascynacji i przerażenia, co nie? — tłumaczył ochoczo rudowłosej przyjaciółce. — Skoro już się tyle naczekał, to pewnie przetrwanie tych kilku ostatnich godzin musi być frustrujące. — Nachylił się do jej ucha, aby po chwili dodać ciszej: — Ewentualnie stracił nadzieję do tego stopnia, że już chce mieć to za sobą i przeżyć resztę życia... Przeżyć resztę życia.

Dbanie o to, aby samo przyjęcie przeminęło bez zarzutu, zdecydowanie było sporym wyzwaniem dla młodych, zwłaszcza tych, którzy nie mogli sobie pozwolić na zatrudnienie kogoś, kto zorganizowałby to wszystko za nich i zająłby się cateringiem, przygotowaniem sali, czy nawet zatrudnieniem zespołu z prawdziwego zdarzenia. Dodać do tego jeszcze ewentualne zobowiązania względem lokalnego kowenu dla co bardziej religijnych ludzi, a nagle się okazywało, że samo wesele, jak i ślub było przeznaczone dla wszystkich tylko nie dla głównych zainteresowanych. Chyba że oni czerpią z tego radość, dorzucił w myślach Cameron.

Tacy ludzie w końcu też istnieli. Niektórzy lubili mieć wszystko ułożone według własnego zamysłu i czuć satysfakcję z tego, że dany projekt udało im się doprowadzić do końca tylko przy użyciu własnych umiejętności i samozaparcia. A organizacja wesela to nie było wiele co. Jeśli to ich satysfakcjonowało, to koniec końców powinni być zadowoleni z efektów. Na razie Lupin nie miał się do czego przyczepić, chociaż może wynikało to z tego, że był to dopiero początek imprezy.

— Nie oświadczę się przecież za niego, co nie? — Przewrócił teatralnie oczami, aby po chwili parsknąć gromkim śmiechem. To z koeli sprowadziło na niego wzrok kilku gości z pobliskiego stoiska. Automatycznie spoważniał, chociaż uśmiech koniec końców wypłynął na jego twarz. — Za dużo czasu w pracy. Poza tym chyba chce, żeby wszystko było „idealnie”, ale nie do końca wie, co powinien przez to rozumieć. — Wzruszył ramionami. — Jak tak dalej pójdzie, to jego partnerka oświadczy mu się jako pierwsza. Przed jakąś ważną operacją, żeby nie mógł odpowiedzieć wymijająco.

Do niedawna sądził, że Cedric faktycznie postawi w końcu na swoim, wyciągnie pierścionek i popchnie swój związek do przodu. Teraz? Zaczynał mieć lekkie wątpliwości, chociaż miał nadzieję, że przez to niezdecydowanie nie zepsuje tej relacji. Kto wie, może to Cecylka i Cameron będą tymi, którzy w końcu zmuszą brata do powzięcia faktycznych działań? W końcu rodzeństwo powinno sobie pomagać. Nawet jeśli najmłodszy Lupin znacznie różnił się od nich charakterem i stylem bycia.

— Nasz los jest przesądzony — mruknął figlarnie, całując Heather w czoło, jakby była małym dzieckiem. — Chyba że wymyślą ślub dla trzech osób. Wtedy będziemy musieli się rozejrzeć za dobrą salą. O albo jakimś parkiem. Tak, żeby było na świeżym powietrzu, ale dalej w mieście.

Starał się odsuwać od siebie myśli, że ich relacja mogłaby się kiedyś rozpaść. Tak samo, jak odpychał od siebie wątpliwości związane z tym, czy w obecnych czasach może być w ogóle pewny, że cała ich trójka przeżyje dłuższy czas. Chwilami wyglądało to tak, jakby problemy same ich znajdowały, nawet jeśli starali się trzymać od nich jak najdalej.

— Oczywiście — potwierdził, biorąc ją pod rękę i prowadząc na spotkanie z Ciasteczkiem... To jest panem młodym. Gdy już się do niego dopchali, Cameron złożył najszczersze gratulacje, obsypując go komplementami na temat sali, małżonki, jak i „rangi społecznej” tego wiekopomnego wydarzenia.

Och, wydaje mi się, że bardzo chce, pomyślał. W gruncie rzeczy Dandelion świetnie wpasowywała się w klimat lwiej większości rodziny Lupinów. Pracowita, o dobrym sercu. Jeśli Cameron dobrze kojarzył, to miała jakieś powiązania z Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów, ale za żadne skarby nie był w stanie sobie przypomnieć, o jaki wydział dokładnie chodziło. W każdym razie dzięki temu poniekąd dopełniała się z Cedrikiem. Jedno walczyło, a drugie leczyło. Ciekawe o kim mu to mogło przypominać...

— No nie gadaj, mówisz, że zapomniałabyś moment oświadczyn? — rzucił z ironią. — Każdy jest inny, jeśli chce mieć wszystko dopięte na ostatni guzik, to jego sprawa, chociaż faktycznie... Mógłby się pospieszyć. — Na jego twarzy zagościła kwaśna mina. — Jeszcze wybuchnie z tego jakiś rodzinny dramat.

Uśmiechnął się półgębkiem. Cóż, ktoś musiałby wziąć sprawy w swoje ręce, o ile jego brat okazałby się za wolny w tych kwestiach. Osobiście chłopak sądził, że Cecylia byłaby lepszą kandydatką, gdyż po prostu lepiej by się dogadała z Bagshot, ale w sumie może urokliwy stażysta również zdałby egzamin i przekonałby ją, że Cedric opóźnia wszystko z miłości i po prostu potrzebuje przysłowiowego kopa od losu, aby pociągnąć sprawę dalej? Kto wie, kto wie.

— No taa. To byłoby po prostu potwierdzenie tego, co już wiemy, co nie? — rzucił ze znaczącym uśmiechem.

Zależało im na sobie nawzajem, byli sobie bliżsi niż co poniektóre rodziny. Każde z nich wiedziało, że pozostała dwójka była w stanie przenieść góry, aby tylko pomóc sobie nawzajem. Ciężko o bardziej wartościowy związek. Możliwe, że dalej jechali na oparach nastoletniej relacji, bliskości i euforii, jakiej doświadczyli w szkolnych murach, jednak teraz byli dorośli. Przynajmniej według litery prawa. Czy to cokolwiek zmieniało? Nie dla Camerona. W jego oczach niełatwo by było zniszczyć to, co ich łączyło.

Pokręcił lekko głową. Pomysł z salą i parkiem łączył się w jego głowie stricte z organizacją wesela, a nie imprezy z prawdziwego zdarzenia, gdzie muzyka grałaby do rana, po kątach ludzie podawaliby sobie szemrane substancje, a alkohol lałby się całym litrami. Gdyby faktycznie mogli zawrzeć oficjalny związek, to mógł sobie wyobrazić, że parę osób nieźle trajkotałoby im nad głową, że powinni pomyśleć nad jakimś tradycyjnym elementem, skoro ich trójka była sama w sobie tak... nowoczesna i wyprzedzająca trendy społeczne. A eleganckie przyjęcie na sali czy na wsi zdecydowanie się w to wpisywało.

— Jeśli szukamy czegoś pospolitego, to Dziurawy Kocioł albo Trzy Miotły, to bardziej nasze klimaty. Kto wie, może nawet po znajomości dostalibyśmy jakąś zniżkę? — sarknął cicho, odpychając swoje myśli odnośnie do jednej z ostatnich wizyt w lokalu na Pokątnej. Skrzywił się minimalnie na wspomnienie bólu, jakiego wtedy doznał, jednak uśmiech momentalnie powrócił na jego twarz, gdy ruszyli do Pana Młodego.

Wymiana zdań z główną gwiazdą wieczoru przebiegła gładko. Na szczęście nie zadawano im zbyt wielu pytań i jedynie grzecznie przyjęto życzenia. To dobrze; nie musieli wymyślać na poczekaniu jakiejś dodatkowej historyjki, czy nawiązywać do wymyślonej biografii. Lupin był tak zaaferowany rozmową z Rudą, że zaczynał powoli zapominać ich początkowe ustalenia. Eh, co tu dużo mówić... Nie potrafił być jednocześnie czarujący i inteligentny. Mógł bardzo szybko przechodzić z jednego trybu do drugiego, jednak funkcjonowanie w obu jednocześnie? Niemożliwe.

— T-tańczyć? — zająknął się, z początku zbity z tropu. Wbił wzrok w parkiet, jakby nie ufał jego stabilności, po czym stopniowo unosił wzrok, aż ten zderzył się z pełnymi nadziei oczami Rudej. — J-jak tak dalej pójdzie, t-to nie będę musiał p-płacić za lekcje tańca. W-wystarczy kilka wyjść z Tobą. N-najpierw a-aukcja, t-teraz t-to.

Wzruszył sztywno ramionami, jednak koniec końców się przemógł i poprowadził dziewczynę na bok parkietu, żeby nie wchodzili w paradę innym gościom. Jego umysł momentalnie zafiksował się na jednym, bardzo ważnym zadaniu: nie podeptać Heather. Miała wprawdzie spodnie, co wiele ułatwiało, bo materiał sukienki nie latał na wszystkie strony, ale nie trudno było sobie wyobrazić, aby Cameron w swej niezdarności odwalił jakąś manianę.

— N-no to... Jak się bawisz? — spytał, kładąc dłoń na talii dziewczyny po jednym z obrotów podczas tańca. Uśmiechnął się nerwowo.