las w okolicach Londynu

Miał to być całkiem zwyczajny dzień. Jeden z wielu podobnych do siebie. Zachęcony wiosenną pogodą postanowił wyrwać się z warsztatu, w końcu i jemu należało się coś od życia. Miał ochotę złapać oddech i zaczerpnąć świeżego powietrza, na moment uciec z Londynu.

Postanowił się teleportować do lasu, który znajdował się niedaleko Londynu. Był tu częstym gościem, nikt naprawdę nie zdaje sobie sprawy ile skarbów można znaleźć w lesie. Ludzie wyrzucali tutaj naprawdę dziwne rzeczy. Nie wiedział dlaczego wybierali akurat las i zaśmiecali przy tym środowisko, ale korzystał z tej okoliczności.

Dzień był naprawdę całkiem przyjemny. Promienie słońca przebijały się przez gałęzie drzew, nie było to takie trudne, bo liście dopiero się zaczęły na nich pojawiać. Smauel szedł głębiej, sam właściwie nie wiedział czego szuka, jednak coś mu mówiło, żeby szedł dalej.

Sięgnął po mały, okrągły kamień, który znalazł się pod jego stopami. Był tak idealnie okrągły, że nie mógł się powstrzymać od sięgnięcia pod niego. Szedł dalej, podśpiewując sobie pod nosem i podrzucając ten kamyk w ręce. Zdecydowanie humor mu dopisywał.

Nagle coś przykuło jego uwagę. - W mordę Merlina, ależ skarb.- Ucieszył się ogromnie, gdy zobaczył posąg. W końcu nie zdarza się to zbyt często. Czyżby to był jego szczęśliwy dzień? Na pewno znajdzie się ktoś, kto zechce kupić taką rzeźbę. Była naprawdę realistycznie zrobiona, chyba nigdy w swoim życiu nie widział czegoś podobnego. Podszedł bliżej, aby przyjrzeć się jej z bliska.

Miał wrażenie, że ona się na niego patrzy. Jakby jej wzrok go przeszywał, poczuł się trochę nieswojo. Podrapał się po głowie i przeczesał palcami swoje jasne włosy. - Co to jest.- Powiedział do siebie, miał bowiem wrażenie, że jednak nie jest to zwykła rzeźba. Miał przy sobie scyzoryk. Postanowił wyciągnąć go z kieszeni, przejechał ostrzem po posągu, jakby chciał z niego zdrapać pierwszą warstwę. Pojawiła się krew, na szczęście wybrał kawałek dłoni, a nie zaczął grzebać scyzorykiem w mniej odpowiednim miejscu. - O chuj chodzi.- Nadal gadał do siebie, nie do końca wiedział właściwie o co w tym wszystkim chodzi.

Odsunął się na kilka kroków, wziął do ręki różdżkę, może magia miała z tym wszystkim coś wspólnego? Machnął nią i burknął pod nosem zaklęcie.

Wtedy usłyszał krzyk. Odskoczył na moment, jednak posąg znowu był w miejscu. - JA PIERDOOOOLE- Krzyknął głośno. Czy miał już omamy? Czy te pierwsze promienie słońca za bardzo mu przygrzały, o co w tym wszystkim chodziło. Wiedział jednak jedno, że tak łatwo nie odpuści. Cofnął się o kilka kroków i rozbiegł, kopnął w posąg, jednak nic się nie wydarzyło poza tym, że zcząła go boleć stopa. - Kurwa jego mać. Wtedy usłyszał jednak jakiś ruch, odwrócił się na pięcie i albo mu się wydawało, albo widział kobietę. - Nic nie robię, tylko tu stoję!- Krzyknął w eter, chociaż właściwie nie wiedział dlaczego się tłumaczy.

To jednak nie były omamy. Faktycznie ktoś wybiegł z lasu. Pewnie skłonił tę kobietę do tego jego krzyk. Samuel był prostym chłopakiem, wolał od razu się skonfrontować, czy coś. W końcu przynajmniej lepiej wiedzieć, kto siedzi w krzakach. Tak, to mogłaby go tutaj obserwować, sama wyciągnąć jakieś wnioski.

Nie da się ukryć, że ta sytuacja nie wyglądała dobrze. Stał sobie tutaj, z różdżką w ręku przed posągiem, który chwilę wcześniej kiedy rzucił w jego stronę zaklęcie zaczął biec przed siebie i krzyczeć, trwało to jednak zbyt krótko, żeby mógł zareagować. Wolał nawet nie myśleć, co mogła sobie wyobrażać tak kobieta, która wyskoczyła z krzaków. Bardzo źle to wyglądało. Dlaczego on zawsze musiał się w coś wpakowac? Czy raz w życiu wszystko nie mogłoby pójść po jego myśli? Nigdy nie odpuszczał, kiedy coś zwracało jego uwagę, nie byłby sobą gdyby nie dotknął tej rzeźby. Sprowadziło to na niego kłopoty.

Uniósł dwie ręce do góry w pokojowym geście. Chciał przekonać do siebie kobietę, która szła w jego kierunku. Niestety chyba to nic nie dało. Zaklęcie pomknęło w jego stronę, szybko machnął po raz kolejny różdżką, nie mógł dać się przecież zaatakować, kto wiedział kim była i czego od niego chciała. Protego - powiedział pod nosem.

Wyczarował naprawdę wspaniałą tarczę, dzięki której zaklęcie w niego nie trafiło. Gwizdnął pod nosem zachwycony swoim genialnym tworem. On to jednak potrafił, jak mu zależało. Wtedy usłyszał swoje nazwisko, kobieta go rozpoznała, dobrze, może nie będzie chciała więcej w niego rzucać czarami.

Zmrużył oczy, aby zobaczyć kim właściwie jest ta niewiasta, co to wyszła z lasu. Znał twarz, ale za cholerę nie mógł sobie przypomnieć do kogo należała. Nie miał pamięci do imion. - No cześć.- Pomachał nawet jej na przywitanie. - Wiem, że się znamy, ale za cholerę nie mogę sobie przypomnieć jak się nazywasz. - Posłał jej promienny uśmiech, pokazując przy tym niemal wszystkie zęby.

- Co tu się dzieje?- Odwrócił się na pięcie. - Ach to...- No, nie wyglądało to dobrze. - Szedłem sobie na spacer, wiesz jak jest, piękna pogoda, ptaszki śpiewają, słoneczko świeci...- Zaczął swoją opowieść od samego początku. - I nagle patrzę, kurde, posąg, w samym środku lasu, no nieźle. Wiesz, takie rzeczy nie zdarzają się często. Pomyślałem sobie, że może to być ciakawy okaz, zobacz jak jest pięknie zrobiony, oczy ma tak przerażone, jakby faktycznie była żywa.- Zachęcił Brennę do tego, żeby podeszła bliżej. - No to stwierdziłem, że obejrzę ją dokładniej. Dotknąłem jej ręki scyzorykiem, chciałem zdrapać pierwszą warstwę kamienia, a pojawiła się krew, NIE CHCIAŁEM ZROBIĆ NIKOMU KRZWYDY- Zaczął się usprawiedliwiać, skąd mógł wiedzieć, że posągi też mogą krwawić?

- Wtedy uderzyłem w nią zaklęciem rozpraszajcym i jak moją siostrę kocham, ona się ruszyła, krzyczała, ale znowu zamieniła się w kamień. Wiem, że nie brzmi to najlepiej, ale musisz mi uwierzyć.- Patrzył uważnie na kobietę ciekawy jak zareaguje na jego opowieść.

Carrow zaś wydawał się niczym nie przejmowac. Schował różdżkę, nie sądził bowiem, że kobieta postanowi go znowu zaatakować skoro zaczął jej wszystko wyjaśniać. Nie do końca go obchodziło to, że czasy były niespokojne, wojna trwała i tak dalej. Kto móglby chcieć go zabić? No nikt, przecież był nikim.

0 Brygada Uderzeniowa...- Powtórzył po niej i gwizdnął z podziwem. Jakie trzeba mieć szczęście, żeby trafić w lesie na BUMowca? Ogromne. Coraz bardziej docierało do niego, że ta cała sytuacja jest naprawdę słaba. Stał przed jakimś posągiem, który to krzyczał, kiedy próbował do odczarować. Kobieta zastała go tutaj przed nim. Sam uznałby, że to jego wina. No, jak nic. Ten obrazek dokładnie tak wyglądał. Ciekawe, czy uda mu się jakoś z tego wykaraskać. Kurwa Carrow, nawet do lasu nie możesz wyjść, żeby czegoś nie odjebac. Pomyślał sobie.

- Piękna odznaka, a jak błyszczy w tym słońcu...- Powiedział jeszcze, bo co mu pozostawało? Definitywnie stojąca przed nim kobieta była przedstawicielką służb, musiał wziąć to na klatę. Bał się, chociaż przecież nie zrobił nic złego, ale słyszał o wiele osób, które wpędzono do Azkabanu za niewinność. Nie chciał być kolejną z nich, przecież był młody, całe życie przed nim, musiał jeszcze znaleźć El Dorado, a nie siedzieć w pierdlu.

- Jasne, obejrzyj sobie dokładnie moją różdżkę, nie mam nic do ukrycia.- Próbował sobie przypomnieć, jakie zaklęcia rzucał ostatnio, czy nie było tam nic nielegalnego, co mogłoby wyjść przy tym małym przesłuchaniu. Wydawało mu się, że nie rozrabiał ostatnio, więc nie powinien się niczego bać. Podszedł do kobiety i wręczył jej swoją różdżkę, skoro nie wierzyła mu na słowo - co było zrozumiałe, to niech sobie sprawdzi jakie są fakty.

- Grono podejrzanych...- Podrapał się po głowie. Zdecydowanie nie było to coś, w czym chciał uczestniczyć i im szybciej go z tego wykluczą tym lepiej. Liczył na to, że sprzeda ten posąg i zarobi kupę szmalu, a został podejrzanym o zamianę kogoś w kamień. Świetna robota Carrow, możesz być z siebie dumny.

- Czy to mnie wykluczy z tej listy podejrzanych?- Zastanawiał się, czy ma się czym martwić. Nie chciało mu się jeszcze do tego wszystkiego szlajać po ministerstwie i zeznawać, nie miał czasu na takie pierdolety.

Samuel był prostym człowiekiem. Nie szukał problemów, tam gdzie ich nie było. Może świadczyło to też o jego łatwowierności, pewnie niektórzy mogli to tak odebrać. On uważał po prostu, że bez sensu jest szukać dziury w całym.

Dlatego też nie miał nic przeciwko temu, żeby Longbottom zbadała jego różdżkę, szczególnie, że nie miał nic do ukrycia i zależało mu na tym, żeby nie być łączonym z tym posągiem. Pojawił się tutaj zupełnie przypadkowo, tak jak i brygadzistka. Miał świadomość, że ktoś z boku mógł traktować jego obecność tutaj dwuznacznie, więc chciał, żeby tu i teraz wszystko zostało wyjaśnione.

Niepotrzebne mu było dodatkowe zamieszanie. Jakby nie miał wystarczająco swoich problemów, jeszcze brygadziści zaczęli by grzebać w jego przeszłości i dotarli do jakichś poszlak, które mogłyby wyciągnąć jakieś stare sprawy, gdzie nie do końca legalnie przewoził różne towary. Zdecydowanie wolałaby tego uniknąć.

Obserwował uważnie Brennę, gdy wzięła do ręki jego różdżkę. Nie czuł się przy tym jakoś niepewnie - w końcu wiedział, że nie zrobił nic złego, pozostawało tylko, aby kobieta również upewniła się w tym, że Carrow mówi prawdę.

- Jestem czysty jak łza, nieprawdaż?- Odparł z uśmiechem na twarzy, kiedy powiedziała, że to wystarczy. Wolał się jednak upewnić, że nic na niego nie znalazła. Nie miał aż tak czystego sumienia, żeby być tego pewnym.

Carrow stał z boku, pozwolił, aby kobieta teraz, jak on chwilę temu przyjrzała się bardziej tej rzeźbie, nie żeby sądził, że znajdzie coś więcej niż on.

Stał kilka kroków za Brenną, przyglądał się jej oględzinom, zauważył, że wyciągnęła różdżkę. Machnęła nią raz - coś jednak nie poszło po jej myśli, wtedy powtórzyła zaklęcie, które spowodowało dokładnie to samo, co to jego. Posąg zmienił się w kobietę, która krzyczała i biegła przed siebie, trwało to jednak bardzo krótko i znowu zamieniała się w kamień. - Pojebana akcja. - Mruknął pod nosem.

- Nie znam się na czarnej magii, jeśli mam być szczery.- Rzekł spoglądając na Longbottom. - No, ale tak wygląda, jakby ktoś specjalnie zrobił jej krzywdę i zostawił ją w lesie.- Ciekawe, kim właściwie była kobieta i czym tak zdenerwowała osobę, która ją zaczarowała. Pojawiały się kolejne pytania, jednak Sam nie był odpowiednią osobą, aby znaleźć na nie odpowiedzi.

- Nie było tutaj nikogo, pojawiłem się ja, później Ty, no oczywiście poza tą damą, co przed nami stoi.- Zastanawiał się właściwie ile czasu już tutaj tkwi. Musiało to być naprawdę nieprzyjemne uczucie znaleźć się w takiej pułapce bez wyjścia, ciekawe, czy ktoś jej szukał, rodzina, bliscy, ktokolwiek.

- Jeśli chcesz ją stąd zabrać, możemy spróbować, wiesz, że jestem specjalistą od transportu, tak to pewnie będziesz musiała kwitnąć w tym lesie dopóki nie pojawi się wsparcie.- Potrafił być też miły, kiedy miał na to ochotę.

- Kiedy na chwilę ją odczarowaliśmy, to tak właściwie, jakby ciągle biegła. Nadal ucieka, chyba nie wie, że jest zaklęta w kamień.- Dodał od siebie. Zastanawiało go to, czy faktycznie kobieta odzyskuje przytomność i świadomość tylko w momencie, w którym zostaje trafiona zaklęciem rozpraszającym, czy gdy jest w kamiennej formie to również wie, co dzieje się wokół niej. Zdecydowanie bardziej fortunne byłoby to, gdyby nie zdawała sobie z tego sprawy, przecież tak to mogłaby zwariować. Każdy by zwariował, gdyby był zakmnięty w czymś takim i wiedział, że nie może nic z tym zrobić.

Longbottom nie stała w miejscu. Widać było, że pali się jej do pracy, bo co chwilę szukała czegoś w okolicy. Sam chociażby chciał, to nie miał pojęcia, w jaki sposób mógłby jej pomóc - wybrał więc najbaezpieczenijszą opcję po prostu nie przeszkadzać, wychodziło mu to całkiem dobrze.

- Jasne, macie tam u siebie pewnie jakichś specjalistów od takich cudów.- Chciał się zapytać, czy często spotyka kobiety zamienione w kamień, ale ugryzł się w język. Nie ma co bez powodu denerwować pani brygadzistki.

Kobieta znowu zaczeła odprawiać jakieś czary, dzięki którym na polanie pojawiły się ślady. Sam był pod wrażeniem, sam nie znał takich zaklęć - w końcu nie były mu one do niczego potrzebne. Przyglądał się więc uważnie Brennie, imponował mu sposób w jaki pracowała.

- Jeśli nie zrobił tego tutaj, to w jaki sposób ją tu przyniósł?- Rzeźba nie była lekka, nie tak łatwo też jego zdaniem było się z nią poruszać, bo zwracała na siebie uwagę. Może więc jakaś transmutacja? Tylko, jeśli Brenna sugerowała, że nie działa na nią żadna magia poza jakąś specjalną, to chyba i transmutacja też się nie sprawdzała.

Zauważył, że kobieta na moment przymknęła oczy. Nie do końca wiedział, czym to było spodziewane. Musiała zaczerpnąć oddech? Próbowała znaleźć jakieś rozwiązanie? Usłyszał też, co tam sobie mrukneła. - To trochę jak ja, poszedłem na spacer i jak zawsze musiałem się wpierdolić w jakieś gówno.- Odparł do niej z uśmiechem. - Wejść, przepraszam za słowo...- Nie wypadało chyba klnąć w towarzystwie brygadzistki, musiał się bardziej pilnować.

- Jak sobie Pani życzy, próbujemy!- Powiedział jeszcze grzecznie i znalazł się tuż przy rzeźbie. -Zapraszam pania na wycieczkę- Powiedział jeszcze do posągu i złapał go za dłoń. Skupił się, a po chwili pojawił się w miejscu, o którym mówiła Longbottom, tyle, że sam. - Miałaś rację, nie działa.- Nieco się rozczarował, myślał bowiem, że się do czegoś przyda, a wyszło, jak zawsze.