Był to bardzo intensywny czas. Norka przygotowywała się do Beltane, jej stoisko musiało być idealne. Od rana do nocy piekła, dzisiaj zresztą była na polanie, gdzie przygotowywała swoje stoisko, było to dosyć pracochłonne. W między czasie przygotowywała eliksiry dla przyjaciół, którzy tego potrzebowali, brała udział w wyprawach po jakieś magiczne zioła, które miały ratować niewinnych. Dlaczego doba miała tylko 24 godziny? Zaczynało jej brakować czasu, a musiała przecież jeszcze gdzieś w tym wszystkim wychować Mabel na dobrego człowieka. Nie było to takie proste. Przez Salema także Erik ją nawiedził, zaczął wypytywać o sprawy z przeszłości, a że to wszystko ostatnio zaczęło do niej wracać, to podzieliła się z nim swoją historią. Czy było jej lżej? Może trochę. Wiedziała jednak, że jest to dopiero początek i będzie musiała zacząć mówić o tajemnicy większej ilości osób, zresztą ojcu Mabel chyba przede wszystkim wypadałoby powiedzieć, że te osiem lat temu zostawił po sobie trochę więcej, niż mogło się wydawać na pierwszy rzut oka. To wszystko ją przytłaczało, jednak nie miała za dużo czasu na to, żeby rozmyślać o tych sprawach - na całe szczęście, wtedy to by ją dopiero zjadły wyrzuty sumienia.

Nie mogła usiąść, gdyby to zrobiła miałaby wrażenie, że marnuje bardzo cenne minuty, które mogłaby wykorzystać na dokończenie pakowania wszystkiego, co miała zabrać na Beltane. Najchętniej zabrałby ze sobą całą cukiernię - jednak nie do końca było to możliwe. Usłyszała głos Salema, westchnęła ciężko, zastanawiała się, co się wydarzyło tym razem, jakby już nie miała wystarczająco problemów. Usiadła jednak, skoro tego chciał jej życiowy towarzysz. - Zacznij od złej wiadomości, może ta dziwna ciekawostka później mi to zrekompensuje. - Kocur się do niej zbliżył, oparł o jej udo, on również wymagał nieco czułości. Miała wrażenie, że ostatnio nie jest w stanie mu jej dać. Delikatnie więc zaczęła go smyrać za uszkiem, żeby tez miał coś z życia.

Figg wpatrywała się w kota. Gotowa usłyszeć, co ma jej do powiedzenia. Wiedziała, że mogą to być różne wieści, w końcu Salem był dosyć ważnym osobnikiem w jej życiu i ingerował w nie, chociaż nikt go o to nie prosił. Nawet w te sprawy, które nie powinny go obchodzić, chociażby odnalezienie ojca Mabel. To on podjudził Brennę, żeby zainteresowała się tematem, a Norka zdawała sobie z tego sprawę, nie wyciągnęła jeszcze wobec niego żadnych konsekwencji i pewnie tego nie zrobi, choć trochę ją to zabolało, że się w to wmieszał.

- Lżejszą lepiej zostawić na potem, w sensie, nie wiem, zawsze wolę zacząć od tych gorszych. - Było ich ostatnio dosyć sporo, więc pewnie nic ją już nie powinno zdziwić.

- Rozmawiałeś z Saurielem, widziałam że się trochę nie polubiliście. - Chodziło jej tutaj o reakcję kota na Sauriela, gdy siedzieli razem z Fergusem i dyskutowali. Miała się dopytać Salema o co chodziło, jednak jeszcze tego nie zrobiła - nie miała czasu.

Dostrzegła reakcję kota, która ją zdziwiła. Zesztywniał, a przecież zaczęła go smyrać za uszkiem, coś było nie tak.

- Sauriel zawsze taki był, nie wszyscy go akceptują, ale mogę Cię zapewnić, że naprawdę jest w porządku. - Norka znała go już długo, naprawdę mu ufała, no i nie miał nic przeciwko temu, żeby grywać w klubokawiarni, co tylko przyciągnęło nowych klientów. Idealnie się składało.

Gdy wypowiedział kolejne słowa otworzyła usta ze zdziwienia i zmrużyła oczy, spoglądała na kota, nie do końca wiedząc, co ma powiedzieć. - Powiedział to Tobie? - Chyba powinien jej, a nie Salemowi, Salem był tu tylko dodatkiem. Figg się trochę zirytowała, szkoda jej było, że straciła pracownika, ale zważając na to, że się też lubili trochę była zdziwiona. Odszedł bez słowa, dlaczego? Coś musiało być nie tak. - Jacy znowu, jak on? Salem, czemu Ty mi życie układasz, wiesz przecież, że był ogromną atrakcją i wiele osób przychodziło tutaj dla niego, czy maczałeś w tym swoje łapy? - Miała wrażenie, że tak.