Kończył się pierwszy semestr. Rozszerzone zajęcia z Zaklęć i Uroków obfitowały w ćwiczenia przed zdawaniem na ocenę. Giovanni, jako jeden z lepszych uczniów, starał się dobrze wykorzystać ten czas, by po lekcjach skupić się na innych przedmiotach. Niestety stres był jego największym wrogiem. Wciąż miał drobne starcia z jednym z zaklęć, aż w końcu tak się zamachnął, że różdżka wybuchła mu w twarz. Nie doznał żadnych fizycznych obrażeń, magiczny przyrząd również był cały i zdrów. Sam Giovanni zbladł jednak, a serce przyspieszyło mu potężnie. Nauczyciel widząc to zlitował się nad uczniem. Zajęcia kończyły się i tak za pięć minut, mógł go zwolnić, by chłopak doszedł do siebie.

— Panie Urquart, proszę wziąć kolegę do siebie i odpocząć przed obiadem.

Giovani wyszedł wraz z Philipem. Dudniło mu w uszach i obawiał się najgorszego.

Bo tak się składa, że skłamałam i stres nie był największym wrogiem Urquarta. Był nim on sam. A odkrył to dopiero kilka lat temu. Do tej pory nauczył się, że duże emocje — w tym nadmierny stres — może zamknąć go w czeluści własnego umysłu, a na jego miejsce posłać niezwykle nieprzewidywalny byt.

Tak też stało się teraz. Chociaż przez chwilę szedł z kolegą spokojnym tempem w stronę Wielkiej Sali, Gio nagle zatrzymał się i oparł dłonie na kolanach.

Gdy się wyprostował, był już innym człowiekiem.

— Hej, to jest łazienka dziewczyn, co nie? — spytał wskazując na pobliskie drzwi. Wszelkie objawy rozchwiania emocjonalnego zniknęły w ułamku sekundy. Z szarlatańskim uśmiechem, Urquart uchylił drzwi i zajrzał do środka.

— Chyba nikogo nie ma. Chodź szybko, nim zacznie się przerwa i ktoś tu przyjdzie.

Urquart wskoczył do łazienki i najpierw rozejrzał się. Ładniej tu niż w męskiej. Wskoczył do jednej z kabin i taktycznie przykucnął na desce.

Trzech chłopców i płaczliwy duch dziewczyny. Nie przypominała ona żadnego znanego mu ducha. Zaczynało mu się robić naprawdę jej żal, nawet jeśli nie wydawała się być miła. Możliwe, że za życia również taka była. Po swojej śmierci ludzie raczej się nie zmieniają. Dobrym przykładem mógł być sam Binns, który nawet po swojej śmierci nie przeszedł na zasłużoną emeryturę. Nawet z pomocą Dyrektora i jakiegoś egzorcysty.

Odnotował słowa Tima, uznając je za wystarczające. Faktycznie krzyki tego ducha skupiały uwagę na tym pomieszczeniu, w którym nie uświadczą obecności żywych dziewczyn. Wybrali nieodpowiednią łazienkę. Ze wszystkich łazienek dziewczyn musieli trafić na tę jedyną nawiedzaną przez wiecznie niezadowolonego ducha.

— Dostaliśmy nieobowiązkowe wypracowanie od profesora Binnsa, w którym musimy sporządzić krótką biografię jednego z duchów. Może chcesz nam pomóc w wypełnieniu tego zadania i opowiedzieć w kilku zdaniach o sobie? — Do wytłumaczenia ich obecności w łazience dziewcząt posłużył się zręcznym kłamstwem, miłym tonem głosu i ciepłym uśmiechem. Liczył, że Jęcząca Marta nie zwróciła uwagi na to, jak wspominał o podglądaniu dziewczyn i nie zacznie się bardziej unosić złością. Zrobił to po to, aby wybrnąć z tej sytuacji. Binns nigdy nie zadałby im takiego wypracowania, preferując katowanie wszystkich roczników powstaniami goblinów i wojnami z olbrzymami. Najciekawszym momentem był ten, kiedy profesor wnikał przez ścianę sali lekcyjnej. Natomiast najbardziej oczekiwanym, kiedy ta katorga dobiegała końca.

Philip traktował wykłady z historii magii jako okazję do ucięcia sobie drzemki w środku dnia albo do napisania tudzież odpisania jakiegoś wypracowania. Jedynym minusem tej całej sytuacji było to, że musiał poprosić Giovanniego o notatki. Taki prymus, jak on zawsze sporządzał skrupulatne notatki z ględzenia Binnsa. Nieraz ratował mu tym życie, ułatwiając mu szarą egzystencję ucznia.

Początek tyrady ze strony Jęczące Marty sprawił, że otworzył usta chcąc przedstawić jej swój sposób na to, aby być lubianym. Jednak powstrzymał się od tego, zamykając ostatecznie usta. Mimika jego twarzy ulegała zmianie z każdym słowem echa martwej uczennicy: począwszy od zmarszczenia brwi, przez przywoływanie na wargi grymasu wskazującego na dezaprobatę i to, że usilnie stara się ugryźć w język. Wsunął dłonie do kieszeni czarnych spodni. Uszy zaczynały mu więdnąć od tego zawodzenia i w końcu może nie wytrzymać, przez co zachowa się jak dupek.

— To tym bardziej powinna opowiedzieć swoją historię — Zasugerował spoglądając na swoich kolegów i ducha uczennicy. Nie odczuwał tyle podekscytowania, co Jonathan. Ta historia była mu znana z drugiej ręki. Wiedzieli o tym tyle, ile im powiedziano. Prawdę mówiąc, to że śmierć uczennicy miała miejsce w murach tego zamku, że przed laty grasował tutaj potwór z Komnaty Tajemnic, siłą rzeczy burzyło obraz Hogwartu jako bezpiecznego dla nich miejsca.

— Ja również nie. Myślicie że to jedyny potwór, który żył gdzieś w tym zamku? Ma on z tysiąc lat i mogę założyć się o beczkę piwa kremowego, że żyje tutaj jakiś smok — Zawtórował Timowi, spoglądając na niego, to na Jona. Poruszył niezwykle istotną kwestię, którą powinni rozważyć. Nawet w dewizie Hogwartu było zawarte to, żeby nie drażnić śpiącego smoka. Ten smok musiał gdzieś tutaj być. Po prostu musiał.

— Widocznie robi to na tyle skutecznie, że ma całą łazienkę tylko dla siebie — Przyznał. Postrzegał większość duchów za względnie miłe. Poza Krwawym Baronem oraz poltergeistem Irytkiem. Nagły krzyk Marty odbił się echem po łazience, wręcz pobrzmiewając dłużej niż by chciał. Oblanie ich wodą to przesada. Owszem, wyschną niebawem, ale na to się nie pisał.

Marta przyjrzala sie im podejrzliwie.

— Jedynym w swoim rodzaju? Ja? — Zakrecila jedna z kitek wokol palca. — A moze cos powiem... Jestem Marta, Marta Warren... Lubie czytac ksiazki i... zostalam przydzielona do Ravenclaw...

Opowiesc zaczela sie obiecujaco, ale duch urwal i zaczal glosno szlochac.