Cameron pociągnął ją za rękę, aby podniosła się z trawy na nogi, trzymał za rękę, jeszcze sekundę temu czuła ciepło jego dłoni, jednak coś poszło nie tak. Poczuła, że jej się wymyka. - Kurwa. - Mruknęła pod nosem. Pomyślała jednak, że może to i lepiej, w końcu byli blisko lasu, tam będzie bezpieczniejszy, z dala od tego całego zamieszania.

Wood wiedziała, że nie może stąd odejść. Obiecała Brennie swoje wsparcie, trzymała w ręku różdżkę, gotowa do ataku. Zwróciła uwagę na pięć snopów świateł, wydawały się być czymś nienaturalnym, przerażającym, ale nie były w stanie jej wystraszyć. Widziała ostatnio osiem trupów, w jednej sadzawce, czymże więc były przy tym jakieś światła?

Kiedy zmierzała przez uciekający tłum dostrzegła znajomą twarz, może jeszcze nie, aż tak znajomą, jak wcześniejsza, jednak Charles Rookwood to był ktoś, na kogo zawsze mogła liczyć. Złapała go za rękę, nie chciała, żeby tłum niczym fala zabrał go ze sobą. - Julien, Merlinie, dobrze, że na Ciebie trafiłam. - Powiedziała do niego i pociągnęła go dalej ze sobą w kierunku snopó świateł - jednego z nich, który znajdował się najbliżej. Wydawało jej się, że to one mogą powodować zamieszanie, że to z nimi trzeba coś zrobić. - Wyjebało trochę to. - Pokazała głową Charliemu o co jej chodzi, wtedy też dostrzegła w tłumie znajomą sylwetkę. Nie dało się go nie zauważyć. - Tam jest Erik! Brat Brenny. - Charlie to wiedział, w końcu razem mieszkali. Może i Brennie ufała najbardziej na świecie, jako swojej partnerce, jednak jej brat wydawał się być równie dobrą alternatywą. Podbiegli do niego z Rookwoodem. - Jesteśmy! - Powiedziała jeszcze do Longbottoma.

Zauważyła, że ziemia pod ich stopami zaczęła pękać, machnęła różdżką w stronę kamienia, który znajdował się najbliżej nich. - Expulso! - Mruknęła pod nosem - chciała rozwalić kamień. Zaklęcie miało być siłą ciśnienia, która zniszczy kamień od środka i rozwali go na małe części.

Wszystko działo się tak szybko! Zbyt dobrze bawił się z Geraldine i stracił czujność. Gdy już udało mu się upewnić, że przyjaciółka bezpiecznie trafi do domu, zajął się resztą. Najrozsądniej byłoby uciec. Na miejscu znajdowali się brygadziści i inni członkowie Zakonu, znacznie bardziej wprawieni w rozwiązywaniu takich problemów. Ale nie potrafił uciec. Dostrzegł Danielle, ale na szczęście Moody był przy niej. Nie musiał się już o nią bać. Nie przerywał rozglądania się. Co tu się działo? Ludzie na szczęście opuszczali polanę. Deportowali się, dosiadali mioteł lub uciekali w las. Wtedy zauważył Amandę. Była sama i nie wyglądała najlepiej. Podbiegł do niej oferując swoje ramię.

— Panno Lestrange, jak się pani czuje? Czy przybyła pani w towarzystwie? — spytał troskliwie.

Nie widział wprawdzie jej rodziców, ale festyn był duży, może właśnie rozpaczliwie wyglądali córki. Sam również nie przestawał się rozglądać. Za potrzebującymi, za przyjaciółmi, za innymi członkami Zakonu... za wrogami. Dobrze wiedzieli, że na Beltane może dojść do czegoś strasznego, a jednak tak dobrze się bawił, że zupełnie stracił czujność.

Robiło się bardzo niebezpiecznie, ale mogło być jeszcze gorzej. Nie puszczając Amandy, rzucił Bombardę na najbliższy kamień.

Z każdym uderzeniem bębna uświadamiała sobie, że ich najgorsze obawy ziściły się - zaczęło się to, co tak naiwnie miała nadzieję, że było tylko groźbami rzucanymi na wiatr. Rzuciła się biegiem w stronę Erika, jednak kiedy to zrobiła, było już za późno. Tłum spanikowanych uciekających czarodziejów ruszył w jej kierunku, bez większego problemu tratując ją. Jej opór był bezcelowy - zdążyła tylko osłonić głowę, nim upadła na ziemię. Bohaterska śmierć, która nastąpiła jeszcze przed tym, jak stanęła oko w oko z prawdziwym zagrożeniem. Szybki koniec jej przygody z pomaganiem w słusznej sprawie... gdyby nie Moody, bohater dnia.

- Alastor! - odezwała się z głosem pełnym ulgi. - Tak, wszystko okej. - odpowiedziała szybko. Jeżeli nawet miała jakieś uszkodzenia ciała, starała się nie zwracać na nie uwagi w tej chwili. Jedną ręką objęła go w pasie, starając się zmniejszyć ryzyko rozdzielenia ich, drugą z kolei wyciągęła różdżkę. Kiedy zrozumiała, że kroki stawiane przez Moody'ego są ostrożne i unikają bezpośredniego stawania na świetlnych liniach - zrobiła dokładnie to samo.
Pozwoliła Alkowi prowadzić się - w międzyczasie rozglądała się, starając dostrzec orientacyjną ilość wrogów oraz dokładne położenie oraz właściwości źródeł światła. Kiedy dostrzegła znajomego kuzynki rzucającego ofensywny czar w stronę jednego z kamieni, machnęła różdżką w jego stronę.
- Protego! - krzyknęła. Na wszelki wypadek.