Marcowy dzień malował się kwitnącymi, świeżymi baziami i wychylającymi się z zasp śnieżnych główkami przebiśniegów; mróz wzierał do kości, informując wszem i wobec, iż zima jeszcze nie ściągnęła swojego welonu z londyńskiego bruku. Słońce wciąż chyliło się ku zachodowi wcześnie, obmywając błękit nieba czernią poprzetykanej gwiazdami nocy. Coś w niej drgnęło, gdy przyglądała się z zagraconego gabinetu wróżbiarskiego przez okno, obserwując, jak czarodzieje śpieszą Pokątną – każdy z nich obierając za cel różny faktor; wszyscy jednak posiadali wspólny mianownik – ważną sprawę do załatwienia; a może nawet i tę mniej autoteliczną i lukratywną? Pierwsze krople deszczu obiły się o szklistą powierzchnię okna niespodziewanie, zwiastując solidną ulewę; wata cukrowa zbudowana z chmur przemieszczała się burawą barwą po nieboskłonie, zupełnie jakby chciała przysłonić widok Perseidów.

Uniosła ponownie ku wargom filiżankę wypełnioną odrobinę za słodką herbatą; musiała nieopatrznie uczynić to dwukrotnie, gdyż lepka ciecz zamierała w krtani, mówiąc o solidnej dozie cukru, która została umieszczona w mikrej pojemności. Zachybotała cieczą, obmywając ścianki naczynia, nim po raz kolejny jego krawędź skierowała ku pełni różanych warg. Dzień był niespokojny od poranka – Alastor jak zwykle opuścił mieszkanie zmierzając ku pracy o wczesnej porze; ona zaś tego dnia miała paru klientów – głównie zainteresowanych wróżbami na najbliższą przyszłość. Nie wiedziała nawet, iż to przecież ona warunkowała ich wybory życiowe.

Usiadła w skórzanym, obdartym fotelu; ułożyła łokcie na blacie stołu, na którym gościły także karty tarota i szklana kula, aby po chwili na splecionych palcach oprzeć podbródek. Pasma rozwichrzonych, gęstych loków, które w świetle zachodzącego słońca mieniły się złociście, opadły na policzki, nim ostatecznie założyła niepokorne kosmyki za ucho.

Może gdyby była odrobinę zbyt ostrożna; odrobinę mniej igrała z losem – zamknęłaby drzwi na zamek. Zwłaszcza, że w obecnych czasach ogólnego niepokoju i grozy, różne rzeczy były w stanie się zdarzyć. Ona jednak, prędzej o świadomości podlotki, aniżeli pełnokrwistej kobiety, nie rozważała w ten sposób rzeczywistości.

Wtem usłyszała pukanie, za którym zadźwięczał nacisk na klamkę i wsunięcie się do środka niespodziewanego gościa. Wzięła głęboki oddech i policzyła w umyśle do trzech; choć nie była biegła w czarach ofensywnych, chwyciła różdżkę i poczęła powoli wysuwać się z zacienionego gabinetu.

Nie spodziewała się tu zobaczyć akurat jego.

– Billy! – zawołała, opuszczając prędko różdżkę. Podeszła doń zdecydowanie za blisko, a jej dłonie powędrowały na jego policzki, ujmując delikatnie. – Nic ci nie jest? Co się dzieje? – zabrzmiała falą pytań, spojrzenie umykające z morskich ocząt umieszczając gdzieś w głębi jego tęczówek.

Marazm dnia codziennego niejednokrotnie dotykał ją zwolna, uświadamiając o nieuchronności przemijania, na ścianach umysłu pozostawały jaśniejsze plamy po obrazach, które niegdyś doń przylegały; nie mogła skarżyć się na nudę i banalność życia – to jednak czasami przyjmowało formę wtórną, swoimi faktorami dotykając spraw przeszłych, jak i przyszłych, które widziała w szklanej kuli pod postacią znaków i symboli. Lepka, słodka herbata – definitywnie przez nieuwagę posłodzona dwukrotnie – osiadała na kubkach smakowych, przechodząc swą słodyczą przez krtań aż do żołądka. Jedno, samotne westchnięcie opuściło jej wargi na palcach, gdy wbijała wzrok w mętną ciecz – zawartość naczynia, którego ścianki niepewnie obmywała.

Uśmiech, będący sztandarową flagą jej buńczucznej, acz bezkreśnie przyjaznej osobowości, wstąpił na wargi, przejmując tron po miękkim grymasie, który przetoczył się przez oblicze po kolejnym łyku herbaty. Zachybotała zawartością filiżanki raz jeszcze, aby w puencie odstawić ją na zagracony blat. Niewielkie, dosyć biedne mieszkanie nie stanowiło dla niej kłamu; tak długo, jak miała gdzie bytować, mościć swoją niszę i pracować – nie narzekała absolutnie na nic.

Jej kuzyn w końcu wykazał się dobrą wolą, przyjmując pod swoje skrzydła osierocone dziewczę, jeszcze niepewne świata i podwiązek znaczących drogę podboju. Jej niepokalana niewinność zamykała się w miękkiej, kowalnej osobowości, w której za wartość autoteliczną uchodziła ochrona najbliższych i lojalność sprawie. Prawdopodobnie dlatego widok Billy’ego tak dogłębnie ją poruszył, a jej percepcyjnie biegła osobowość dostrzegła, iż coś w jego zachowaniu jest nie tak.

Zlustrowała go od góry do dołu, marszcząc brwi, gdy zdjęła dłonie z jego policzków – nagłego paroksyzmu bliskości. Przez jej oblicze przemknęła lawina uczuć, niezbadanych emocji, jednak ostateczna uniosła wysoko brwi, mówiąc całą sobą – bujać to my, nie nas.

– Alastora nie ma w domu – rzekła, licząc, iż ta informacja poluzuje jego język od kłamstw. Skrzyżowała ręce na piersi, wagę przenosząc z nogi na nogę, nim przymknęła na moment oczy i westchnęła.

– Dlaczego mnie okłamujesz? Naprawdę myślisz, że ja – akcent postawiła na słowie „ja” – tego nie widzę? – zabrzmiała retoryką, odrobinę poirytowana takowym stanem rzeczy.

– Nie zmieniaj tematu. Co się stało? – nacisnęła raz jeszcze, wzruszając niepewnie ramionami.

Chwyciła go za nadgarstek i zaprowadziła do swojego wróżbiarskiego atelier – niemniej zagraconego, co całość mieszkania. Głośne trzaśnięcie drzwi potrząsnęło jego ryzami, a z uchylonego okna przemknął kwietniowy wiatr, podrywając ku górze przejrzystą firankę. Zajęła miejsce w miejscami obdartym ze skóry fotelu, skinięciem dłoni zapraszając Williama na drugie siedzisko.

Na kanwie przemyśleń zarysowało się wyjątkowo dobitne kłamstwo, sączące się z ust Williama, kalające tę przeklętą czystość przestrzeni – nie znosiła obłudy i ukrywania trywialnej prawdy, prawdopodobnie dlatego uśmiech spłynął z jej warg miękko, pozostawiając po sobie raptem cień obecności, malujący się w jeszcze niepewnie wyginających się kącikach ust. Patrzyła na niego, nieprzejednana i skupiona, zupełnie jakby rozgryzienie jego tajemniczej osobliwości przychodziło jej z niejakim trudem; wzięła głęboki wdech, o wiele zbyt ostentacyjny, nim brwi ugięły się w niewinnym geście zmartwienia. Bo tym przecież była – sumą zmartwień i gorliwych przeżyć i tak długo, jak Billy ukrywał przed nią stan faktyczny, faktory te pogłębiały się do żywego; ponadto, nie potrafiła zmyślnie udawać – nie mogła udać, że wierzy mu w absurd utkanej historii.

Zamiast tego zamknęła w szklanej butelce całokształt swoich uczuć.

Uniosła brwi wysoko na jego słowa; och, nie chciał jej martwić? – nawet ona wyczuwała dyrdymały zawierające się w tym sorcie, nieprawdę przykrytą miękką pierzyną troski, skazą, rozognioną raną na nieboskłonie wszechświata, tętniącą brzmieniem umierania. Kolejne westchnięcia opuściło jej usta, kalając akwarelą tę przeklętą przestrzeń.

– Czy oczekując szczerości, naprawdę wymagam tak wiele? – rzekła łamiącym się głosem. – Naprawdę, Billy – dodała, a jej oczy z niewiadomych przyczyn zaszły szklistą mgłą.

Rozsiadła się w fotelu naprzeciwko mężczyzny, przez ulotne momenty kontemplując stan obecnej rzeczy. Wahała się przez moment, jednak już po upływie spopielonych sekund, poderwała się gwałtownie i podeszła do mężczyzny. Zachodząc go od tyłu, ułożyła dłonie na jego barkach i zaznaczyła czubek głowy lekkim, nieomal niewyczuwalnym pocałunkiem.

– Ale z ciebie głupek! – rzekła wysłuchawszy jego opowieści.

Zsunęła dłonie z jego ramion i zamiast zamykać się w szklistej bańce kurtuazji, ponownie zajęła miejsce naprzeciwko, opadając miękko na oparcie fotela. Patrzyła nań przez moment skupionym wejrzeniem, dopiero po ulotnych momentach powzięła próbę jakiejkolwiek odpowiedzi nie owijającej się wokół wyklinania jego głupoty.

– Zadowolona? – Uniosła wysoko brwi. – Za-do-wo-lo-na?! – powtórzyła powoli. – Co ty najlepszego wyprawiasz! Czy naprawdę chcesz, aby zeskrobywali cię w kostki brukowej SZCZOTECZKAMI DO ZĘBÓW? – dodała słowami wypełnionymi złością, ale też niebanalną troską.

Wprost proporcjonalnie do jego irytacji, rosła również jej, rozrastając się między meandrami umysłu, w sferach, do których na ogół nie miała dostępu. Wiedziała, iż Billy nie był właściwą personą do lokowania wszelkich emocji, w pewien sposób jednak ciągnęło ją mętnie do tej nuty niebezpieczeństwa, które niosła za sobą znajomość z nim; a przecież Effimery nigdy nie była nęcona przez niebezpieczeństwo. Ach, ależ szalenie w niej coś drgnęło, zupełnie, jakby sobą nie była. Musiała przyznać przed samą sobą, że poza żywym zmartwieniem, które odcisnęło się piętnem na wątłym umyśle, coś niebywale ekscytującego zrodziło się pod pergaminem powiek, które przymknęła na moment, porządkując utkane w niebyt myśli.

Była w końcu wrażliwa w całym swoim jestestwie; mimo wszystko tętniła żywo chęcią obdarowania miłością absolutną większość osób, wokół których orbitowała – zaczynając od Alastora, na przeklętym Fletcherze kończąc. Prawdopodobnie dlatego czyste przejęcie odmalowało się na jej obliczu, gdy ponownie otwierała oczy, ogniskując uporczywe iskry błyskające w błękicie gdzieś w spojrzeniu Billy’ego.

Percepcyjnie biegła, wyłapanie kłamstwa przychodziło jej stoicko naturalnie i choć nie posiadała daru jasnowidzenia, zamiast tego dostrzegając aury, jego  uderzyła ją z pełnią mocy, wbijając się igiełkami w umysł mimowolnie. Przejęcie ponownie rozlokowało się na jej obliczu, gdy splatała ręce na klatce piersiowej, biorąc głęboki oddech – prawdopodobnie tylko on hamował ją przed wybuchem nagłej salwy emocji; te przecież już zaczęły wzbierać gwałtownie w umyśle.

Chciała wyciągnąć z niego wszystko i choć widziała, iż nie chciał specjalnie rozmawiać o swoich motywacjach i tym, co faktycznie się stało, nie potrafiła porzucić nagłej, usilnej chęci wyduszenia z niego całokształtu tego, co zaszło. Dobre chęci mieszały się z ogromem zmartwienia, który nagle, zupełnie nieproszony opadł na jej umysł, zduszając wszelkie przebłyski ekscytacji.

Pochylając się ku jego czołu, nie spodziewała się, jaki obrót przyjmie sytuacja; całus spoczął miękko na jej ustach, zastając ją na tyle zaskoczoną, że przez trwałość tych kilkunastu sekund nie drgnęła, aby po chwili odskoczyć gwałtownie, otwierając szeroko oczy.

– Czy ty zgłupiałeś?! – wrzasnęła, uderzając go pięścią – zdecydowanie zbyt drobną – w ramię; i jeszcze raz; i jeszcze.

Po nagłym paroksyzmie agresji, odsunęła się od niego stanowczo, pozostając poza jego zasięgiem, opadając miękko w ramiona fotelu. Speszona, oblała się czerwienią pąsu na całości policzków i niewielkiego nosa, ukrywając pod rumieńcem niewydatną siateczkę piegów.

– Troskę? Sympatię? – Jej głos podniósł się o jakąś oktawę. – Och, faktycznie, niektóre te rzeczy może istotnie czułam, ale skoro ty ich nie potrzebujesz, to będę milczeć! – odparła, marszcząc brwi gniewnie.

Trwała tak przez krótki moment, nie potrafiła jednak przecież się zamknąć.

– Jesteś absurdalny i niedorzeczny. Co ty sobie myślisz? Że jesteś nieśmiertelny? – wydusiła z siebie jeszcze, prychając gniewnie.