Dłoń wyciągnięta przed siebie, w niej różdżka – prosta, stworzona przez mojego stryja i ojca. Idealna dla takiej osoby jak ja. Obok mnie kroczył mój czarny kot, łypał na każdego zapewne groźnie choć to pojęcie jest mi obce, nieznane. Nie jestem w stanie łypać, nie jestem w stanie dostrzegać w ten normalny sposób jakim posługujecie się wy – czarodzieje ze wzrokiem. Czasami jednak zastanawiam się kto z nas nie ma wzroku, kto z nas mniej widzi? Jestem podobno wysoki, mój podbródek jest delikatnie uniesiony jakbym był dumny z tego, że nie widzę. Czasami na nos zakładałem ciemne okulary, ale była to rzadkość. Lubiłem wasze skrępowanie, gdy orientowaliście się, że posiadam taki straszny defekt.

Wyszedłem chwilę temu z pracy, byłem zmęczony psychicznie, ponieważ przynoszone przez Brenne przedmioty były dla mnie czasami zbyt trudne. Nie miałem jej tego za złe. Chciała dobrze i bardzo ceniłem sobie jej towarzystwo. Dzisiaj jednak nie skupiamy się na skrupulatnej Brygadzistce.

Kroczyłem powoli, moja różdżka w dłoni drżała, gdy zbliżałem się do nieuważnych czarodziejów, a mój kot prychał, gdy widział, że jestem bliski wpadnięcia na przeszkodę. Dawałem sobie radę, ale czułem, że ludzie wokół chcieli pomóc, sięgali do mnie łapskami, abym sobie czegoś nie zrobił. Bell wtedy ocierał się o moją nogę, a ja umykałem takim osobom sprzed nosa. Fałszywy altruizm. Czemu nie pomogą mojemu ojcu, który zmaga się z większymi problemami niż moja utrata wzroku?

W końcu dotarłem do zaułka, w którym było ciszej, w którym nie było żadnych osób. Mój kot się zatrzymał, a ja wraz z nim. Wyczułem, że był napięty, a ja usłyszałem wtedy jakiś hałas. Ruszyłem w tym kierunku, a do moich uszu dotarł pisk jakiegoś dziecka.

— Trzeba to zbadać! – powiedziałem.

— To może być niebezpieczne. – odpowiedział mi kot.

Zignorowałem go. Ruszyłem. Słyszałem doskonale płacz dziecka, ale nie do końca wiedziałem, co mogło być jego powodem.

Krzyk dziecka dotarł do mnie głośnie, jej błaganie o pomoc było iście rozczulające i łamiące serce. Nie potrafiłem przejść z obojętnością obok osoby w potrzebie, mimo że sam takową osobą zazwyczaj powinienem być. Przyśpieszyłem kroku, a Bell wskazywał mi niecierpliwie, gdzie były przeszkody do ominięcia. Dotarłem na miejsce i usłyszałem znajomy mi głos, który zganił dziecko w pomocy.

— Nie było to zbyt miłe. – uśmiechnąłem się pod nosem, a potem usłyszałem jak dziecko prosi znowu o pomoc. — Co się stało? – zapytałem podchodząc w kierunku dziewczynki, która tak płakała. Oh, serce się łamało na pół wręcz. — Musisz mi powiedzieć, niestety nie widzę. – odpowiedziałem spokojnie czując się dziwnie w tej sytuacji.

Dziewczyna rzygająca niedaleko zdecydowanie bardziej mnie rozpraszała. Ona chyba też potrzebowała pomocy. Ciężkie zakończenie dnia po pracy, a udało mi się nawet wyjść szybciej. Co mi z tego zaoszczędzonego czasu? Nie mogłem rozpoznać do końca głosu dziewczyny, ale był zdecydowanie zbyt znajomy. Dziewczynka zaczęła opowiadać coś o kocie i o tym, że nie może go złapać.

— Bell? – zapytałem, ale mój kot chyba olał ganianie za kotem. Westchnąłem ciężko.

— Dlaczego nie widzisz? – zapytała dziewczynka ciągając paskudnie nosem. Nie lubiłem tego dźwięku.

— Dobrze się czujesz? – zapytałem, a dziecko szarpnęło mnie za ubranie rozpaczliwie prosząc o pomoc. Zaczynała się wzbierać we mnie panika, ponieważ nie wiedziałem jak złapać przeklętego kota. Sam miałem zawsze problem ze znalezieniem własnego, a co dopiero z obcym kotem. Słyszałem jak gdzieś miauczy, ale bez wzroku mógłbym mu chyba krzywdę zrobić, a nie chce, aby to biedne dziecko było świadkiem takiej sytuacji.

— Słyszysz? Nie zejdzie. – odpowiedziałem z uśmiechem czekając na kolejny krok dziewczyny. Była opryskliwa, co było dla mnie przyjemnie znajome. Jej głos zaczynał mi tworzyć wspomnienia tej dziewczyny ze szkoły. W głowie powoli tworzyły się myśli układające się w dziewczynę bardziej ślepą niż ja nie posiadający wzroku. Uśmiech nie chciał opuścić moich ust, pochyliłem lekko głowę, aby usłyszeć przeklętego kota.

— A jednak się znamy, słodka Kenzie – odpowiedziałem robiąc w jej kierunku kilka kroków.

Oh, cudowny głos, cudowna ślepota w niewiedzy. Lubiłem tę dziewczynę od zawsze, a uczucia do niej znowu do mnie powróciły. Nie, nie mam zamiaru znowu o nią zabiegać. Byłby to strzał w kolano, bo ona nigdy tego nie zobaczy, ale chciałbym dotknąć jej policzka, poczuć jej skórę pod palcami, aby przypomnieć sobie jaka była, nadal jest. Słyszałem o niej nie raz, zawodniczka numer jeden, najlepsza i jedyna w swoim rodzaju. Zaśmiałem się pod nosem, gdy zganiła dziewczynkę.

— Kenzie, daj spokój. To tylko dziecko, które boi się o swojego kota. Gdybym mógł sam bym go zdjął, a Bell współpracuje tylko jak chce. – odpowiedziałem i zbliżyłem się do niej bardziej. Dzieliła nas odległość dwóch ramion. – Mogę ci jakoś w tym pomóc, nie chcę, abyś sama działała skoro to ja zadeklarowałem, że pomogę damie w opałach. – usłyszałem słodki chichot dziewczynki, co sprawiło, że uśmiech na moich ustach się poszerzył.

Chyba czasami miałem szczęście, że nie musiałem oglądać ekspresji ludzkich twarzy. Zdawałem sobie sprawę, że z nich można naprawdę sporo dowiedzieć o tym, co myślą w danej chwili. Wiedziałem też, że ponoć wszystko można ukryć, ale nie miałem z tym doświadczenia. Ja nauczyłem się czytać ludzi z ich tonacji głosu, ale najgorzej jak trafię na osobę, co swym głosem nie reprezentuje za dużo. Wtedy wręcz czuję się zagubiony w emocjach takiej osoby.

— Tak jest. – uśmiechnąłem się i odwróciłem się w stronę ciągającej nadal nosem dziewczynki. Ugh, nie lubiłem usmarkanych osób, bo ten dźwięk naprawdę nie był przyjemny. Podszedłem do niej, dziecko znowu zaczynało chlipać, gdy przypomniało sobie o kocie, ale zacząłem ją zagadywać, aby nie myślała o tym, co robi Kenzie.

Miałem nadzieję, że zarzygana kobieta nie zrobi krzywdy temu kotu. Słyszałem jak świsnęła w powietrze na miotle, a mi dreszcz po plecach przeszedł. Nie, nie miałem leku wysokości, ale mogę szczerze przyznać, że loty na miotle nie należały do moich ulubionych środków transportu, a raz czy dwa zdarzyło mi się, że ktoś przewiózł mnie na nich z punktu A do punktu B. W powietrzu nie mogę mieć różdżki w ręce, nie ma żadnych przeszkód i nie mam tam ani trochę orientacji w terenie. To naprawdę nie jest przyjemne uczucie.

Spróbowałem zawołać Bell’a mojego kota i w końcu gdzieś usłyszałem jak się wygrzebuje z zakamarków ulicy. Dziewczynka pogłaskała go i zacmokała niezadowolona.

— Pan Mruczkens ma bardziej fajne włosy. – powiedziała i cicho zapłakała. Miałem ochotę już stąd pójść. Pomaganie dzieciom nie jest zbyt zabawne, ani przyjemne.

— To łap tego nieudacznika! – prychnął Bell i słyszałem w jego głosie totalne niezadowolenie. Machnął ogonem, odwrócił się i wskoczył chyba na jakąś półkę lub skrzynkę.

Dziewczynka zaczęła na nowo płakać, tym razem jeszcze głośnie. Ciągle powtarzała imię swojego kota, a ja nie za bardzo byłem w stanie ogarnąć co się dzieje. Takie rzeczy nie są dla mnie. Mam wrażenie, że akcje ratowania żywych stworzeń mnie przerastają. Zdecydowanie bardziej wolę jakieś przeklęte przedmioty – one przynajmniej nie płaczą, ani nie uciekają. Chyba, że są zaklęte tak, aby uciekały. Dziecko przytuliło się do mnie i dziwnie się z tym poczułem, ale zacząłem głaskać jej głowę, aby chociaż trochę ją uspokoić co było naprawdę ciężkie. Gdy usłyszałem jak Kenzie ląduje na ziemi dosyć miękko kamień spadł mi z serca. Dziewczynka odczepiła się ode mnie i pobiegła w kierunku swojego kota jak mniemam. Słyszałem jak kot miauczał niezadowolony, ale dziecko się śmiało, więc problem zażegnany.

— No dobrze, że masz już Pana Mruczkensa. Lepiej trzymaj go w domu słodka księżniczko, ponieważ następnym razem już możesz nie trafić na tak dobrego lotnika jakim jest nasza koleżanka. – odpowiedziałem uśmiechając się, dziewczynka coś tam jeszcze pogadała, a ja zwróciłem się do dziewczyny, która kiedyś zrzuciła mnie dosłownie z nóg.

— Dobrze się czujesz? Jak tu przyszedłem nie brzmiałaś za dobrze… – zauważyłem z troską w głosie. Miałem nadzieję, że naprawdę nic się jej nie stało.

Przysłuchiwałem się rozmowie Mackenzie z dziewczynką i sam zaczynałem wątpić, czy to na pewno jej kot, ale jak już dziecko sobie poszło, a płacz i przeokropne miauczenie ucichło odetchnąłem. Ta sytuacja wydarła ze mnie całą energię i poczułem się okropnie zmęczony. Uśmiechnąłem się niezręcznie na jej komentarz, więc wpadłem na genialny pomysł, aby jakoś wynagrodzić to, że musiała robić coś czego nie chciała.

— Wiem, że poprosiłem cię o pomoc w sytuacji, gdy sama jej potrzebowałaś, ale nie potrafiłem zostawić tego dziecka w potrzebie. – odpowiedziałem drapiąc się w tył swojej głowy. – W ramach przeprosin i podziękowaniu zapraszam na piwo, albo drinka do Dziurawego Kotła. – zaproponowałem z delikatnym uśmiechem na ustach. Czułem, że dziewczyna unosi się jeszcze w powietrzu, więc zapewne będzie chciała zaraz uciekać, ale spróbować nie zawadzi. Może się skusi? A jak odmówi to płakać też nie będę – w końcu nasze spotkanie było czysto przypadkowe, zaplanowane przez los, a nie przez nas samych. Los czasami lubił płatać figle  w naszym życiu, a mi to szczególnie. Zawsze umiejętnie wpadałem w tarapaty, ale również z nich odpowiednio dobrze wychodziłem.

— Nie wiem jak inni, ale to była moja pierwsza akcja z ratowania kota. Przypadek zechciał, abym usłyszałem to dziecko i przypadek również zesłał mnie na twoją drogę. Mam nadzieję, że nie będzie dla ciebie to negatywnym wspomnieniem. – dodałem.
Pamiętałem jak za nią łaziłem w szkole i czuję nadal żal w sercu, że nigdy nie udało mi się w niej rozpalić takiego uczucia jakim darzyła ten cały Quidditch. Nigdy nie bagatelizowałem jednak jej załamania, ale nic nie można poradzić jeśli trafi się na ślepą osobą, która widzi tylko jedną rzecz istotną w jej życiu.

— Pamiętasz mnie jeszcze, Kenzie? – zapytałem czekając na jej odpowiedź.

Byłem ciekawy, czy mimo wszystko zapamiętała mnie ze szkoły, czy jednak byłem mniej widoczny niż duchy. Nie wiem po co było mi to zapewnienie, może chciałem siebie dowartościować, że to bieganie za nią nie było daremne?